ماسیمیلیانو الگری، سرمربی سابق یوونتوس که دو سالی می شود بیکار است، پس از شکست 1-0 یوونتوس مقابل بنونتو و از دست رفتن شانس قهرمانی این تیم در سری آ، پس از چندین ماه سکوتش را شکست و با اسکای ایتالیا مصاحبه ای در خصوص وضعیت بیانکونری انجام داد.
پیشنهاد رئال مادرید را رد کردم
- آینده شما چگونه خواهد بود؟
دو سال است که حرف نزده ام و امیدوارم خیلی مزخرف نگویم! آینده؟ هنوز چیزی در این باره نمی دانم. امیدوارم در ژوئن به فوتبال برگردم چون هنوز از آن لذت می برم. سه سال پیش رئال مادرید با من تماس گرفت اما من به یوونتوس تعهد داشتم و گفتم می خواهم در تورین بمانم. به همین خاطر پیشنهاد آن ها را رد کردم. بازگشت به یوونتوس؟ نمی توان این را گفت. الان آندره آ پیرلو سرمربی یوونتوس است و به نظرم خوب کار می کند. نمی دانم یوونتوس چه چیزی کم دارد. آن ها سوپرکاپ را برده اند و در فینال کوپا ایتالیا هستند و در جمع چهار تیم برتر سری آ حضور دارند. لیگ قهرمانان هم مثل لاتاری است، برای بردنش به جفت شش نیاز دارید.
هنوز هم یوونتوس را دوست دارم
- اخراج شما از یوونتوس چگونه بود؟
همان طور که می دانند، ما در یوونتوس خیلی طبیعی به پایان راه رسیدیم. در ایتالیا همه تمایل دارند به جوانب منفی نگاه کنند اما باید نقاط مثبت ماجرا را ببینیم. مثلا بنونتو و پیپو اینزاگی، یوونتوس را شکست دادند و باید آن ها را به این خاطر تحسین کرد اما همه یوونتوس را سرزنش می کنند. باخت یوونتوس، فقط به خاطر بد بودن آن ها نبود بلکه بنونتو بود که خوب بازی کرد. ما به یک پایان طبیعی رسیدیم. اختلاف عقاید میان مدیران وجود داشت. آنیلی در این خصوص تصمیم گرفت اما من هنوز با او رابطه خوبی دارم. پنج سال رابطه خوب و هماهنگی داشتیم، در بازار نقل و انتقالات حرکات خوبی انجام دادیم و دوران خوبی بود. در پایان رییس باشگاه، پاراتیچی و ندود تصمیم به تغییر گرفتند. پایان فصل 19-2018 زمان مناسبی برای پایان رابطه من و یوونتوس بود. هنوز یوونتوس را خیلی دوست دارم و از نظر حرفه ای به باشگاه هایی که در آن ها کار کرده ام، علاقه دارم مثل کالیاری و میلان. آیا بابت اخراج ناامید شدم؟ هیچ کس بابت از دست دادن شغلش خوشحال نمی شود.
مربیگری مهارت است؛ آن را نمی توان فقط در کلاس یاد گرفت
- پس از الگری، مائوریتزیو ساری با وجود قهرمانی در سری آ اخراج شد و پس از او آندره آ پیرلو بدون هیچ تجربه ای روی نیمکت یوونتوس نشست؛ چرا آن ها خوب نتیجه نگرفتند؟
سرمربیگری کار سختی است. آن را چگونه توصیف می کنید؟ در سرمربیگری باید با عناصر غیرقابل پیش بینی و ناشناخته سر و کله زد که این یک مهارت ویژه نسبت به شغل های دیگر می طلبد. صحبت کردن با بازیکنان، تنبیه یا عدم تنبیه آن ها، چیزهایی نیست که بتوان آن را به کسی یاد داد. کتابی وجود ندارد که بگوید فلان بازیکن را تعویض کن یا فلانی را به زمین بفرست. درون و خارج از زمین، چیزهایی وجود دارد که نمی توان آن ها را در کلاس های مربیگری یاد گرفت. یک مسئله دیگر کنار آمدن با رختکنی پر از ستاره است. به آن ها احترام می گذارید و آن ها هم به شما احترام می گذارند. این هم در نوع خود یک مهارت است. قبلا به من می گفتند می خواهیم جلسات تمرینی ات را ببینیم؛ من می گفتم بیایید و ببینید، نمی خواهم که موشک هوا کنم.
در ایتالیا، بازیکنان ابزار تعیین ارزش سرمربی شده اند
- چرا ایتالیایی ها در لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا ناکام بوده اند؟
حذف ایتالیایی ها از اروپا؟ فکر می کنم صحبت اصلی این روزها در فوتبال ایتالیا، حذف تیم ها از تورنمنت های اروپایی است. باید در این خصوص تامل کنیم. مردم مرا به عنوان دشمن فوتبال زیبا تلقی می کردند اما در واقع باید در تمام جوانب تعادل برقرار شود. باید از این اشتباهات و انتقاداتی که انجام می شود، درس گرفته شود. من فکر می کنم این بازیکنان هستند که در میدان حضور دارند و بازی می کنند. یک مربی، تیم را سازمان دهی می کند اما ما ایتالیایی ها وقتی با تیمی در اروپا روبرو می شویم که با سرعت صد کیلومتر بر ساعت توپ را به گردش در می آورد، گلایه می کنیم. باید این جا از خودمان سوالاتی بپرسیم.
این مرا ناراحت می کند. در ایتالیا بازیکنان انگار ابزاری برای اثبات خوب بودن یک مربی هستند یا ابزاری هستند که ارزش یک مربی را تعیین می کنند. این گونه نباید باشد. یوونتوس در دو بازی رفت و برگشت مقابل پورتو بد شانس بود. به نظرم یوونتوس شایستگی صعود به دور بعد را داشت اما بحثم کلی است. دیدن بازیکنانی که استعداد بالایی دارند خوشحال کننده است و باید در آکادمی های جوانان، تشویق به پرورش چنین بازیکنانی شوند. من و آریگو ساکی در مباحث زیادی اختلاف نظر داریم . ما موافقیم که فوتبال ورزشی تیمی است اما در این ورزش تیمی باید ده بازیکن وجود داشته باشند که خوب پاس بدهند و توپ را سریع منتقل کنند. در غیر این صورت تیم به مشکل می خورد.
کونته همان کاری را با اریکسن کرد که من با دیبالا کردم
- نظر شما در مورد اینتر چیست؟
با توجه به چیزی که از بیرون می بینم، اینتر تیمی است که با توجه به حذف زودهنگامش از لیگ قهرمانان اروپا تمام هفته را برای کار کردن فرصت داشته و آن ها حالا قادر هستند در فصل جدید، یک تورنمنت فوق العاده را سپری کنند و به یک چهارم نهایی یا نیمه نهایی برسند. گاهی اوقات مردم می گویند اوه، خب تو فقط دو تغییر در ترکیب داشته ای اما همین دو تغییر، بیست درصد ترکیب است. آن ها باید بتوانند خودشان را پیدا کنند و وظایف شان را بشناسند. اینتر حالا در این زمینه خیلی خوب شده و تفاوت آن ها با بقیه را می توانید ببینید. اینتر با اریکسن کاری مشابه به آن چه که با دیبالا انجام دادم را می کند. وقتی دیبالا از پالرمو آمد، به او گفتم تو نمی توانی در یوونتوس مهاجم هدف باشی. باید عقب تر بیایی چون در غیر این صورت تیم نامتعادل می شود. اریکسن از لیگ برتر آمده و آن جا به اندازه سری آ تاکتیکی نیست. آن ها خیلی سریع به شما نزدیک نمی شوند و فضای بیشتری دارید. اریکسن می تواند آن جا پشت مهاجم باشد. در ایتالیا اگر بازیکن را ده متر عقب تر ببرید، می تواند توپ را هر کجا که می خواهد ببرد.
ذهن رونالدو برای کسب پیروزی برنامه نویسی شده
رونالدو هم انسان است و ممکن است اشتباه کند اما افراد کمی مثل او وجود دارند که گل های زیادی بزنند و مدافعان را بترسانند. قدرت رونالدو، ذهن اوست که برای کسب پیروزی برنامه نویسی شده است. او پنج توپ طلا و پنج لیگ قهرمانان اروپا دارد. طبیعی است که بازیکنان دیگر باید فضای خالی رونالدو را پوشش دهند. بیچاره ماریو مانژوکیچ؛ سالی که هم تیمی رونالدو بود بیش از کل دوران فوتبالی اش دوید. عاشق مانژو هستم، او بازیکنی فوق العاده است. رونالدو بهتر است یا مسی؟ هر دو بازیکنان متفاوتی هستند، نمی توان گفت کدام یک بهترند.