نادر دست نشان دقایقی پیش دار فانی را وداع گفت.
به گزارش طرفداری، نادر دست نشان هم رفت، باور کردنی نیست ولی یک فرد دیگر از فوتبال مان رفت، درست مثل علی انصاریان، درست مثل مهرداد میناوند، این کرونای لعنتی کسی را نمی شناسد، می آید، جان آدم ها را می گیرد و می رود....
چندی پیش بود که خبری در فضای مجازی منتشر شد، نادر دست نشان به کرونا مبتلا شده و در بیمارستان بستری است. شاید اگر به دوران قبل از میناوند و انصاریان برگردیم بتوانیم بگوییم وقتی می گفتند فلانی کرونا گرفته با خودمان می گفتیم دوره ای است، می آید و می رود ولی بعد از درگذشت دو پیشکسوت فوتبال ایران همه چیز فرق کرد...به قولی ترسیدیم، هرجا خبری از کرونا می شنویم ناگهان تن و بدن مان می لرزد.
گاهی شما زخمی می خورید، جای آن زخم تا سال ها می ماند، گاهی می سوزد و آه از نهادتان بلند می کند، انگار زخمی که می خواستیم با پایان سال 99 آن را فراموش کنیم، دوباره سر باز کرد، این بار نادر دست نشان، این بار ژنرال فوتبال شمال، این بار آقای گل مازندران، این بار مردی که سال ها در فوتبال ایران بود، بالا و پایین این فوتبال را دیده بود اما رفت...
گاهی آدم ها زخم می خورند، بخیه ای می زنند و دوباره سرپا می شوند ولی گاهی اگر تمام بخیه های دنیا را هم جمع کنی کارساز نیست....
به قول برتراند راسل نباید از مرگ ترسید، باید از آن این موضوع بترسید که وقتی زنده هستیم، چیزی به نام انسانیت درون ما بمیرد. نادر دست نشان حالا ما را ترک کرده و تا سال ها از او به نیکی یاد خواهد شد، تا سال ها نادر دست نشان به عنوان ژنرال فوتبال شمال شناخته می شود...
حالمان خوب نیست، از همه چیز خسته شده ایم، از کرونا، از فوتبال، از همه چیز.... ما فوتبالی ها هر روز از تمام دغدغه هایمان به سمت سنگر فوتبال فرار می کردیم، در گوشه ای قایم می شدیم و پناه می گرفتیم و روزگاری قهرمان های زندگی مان از جنس همین مردان فوتبالی بودند، همان هایی که گاهی باعث می شدند یادمان نرود لبخند بزنیم و غرق در شادی شویم ولی حالا کرونا کمر به گرفتن آن ها بسته، نه تنها دنیای واقعی ما را تحت تاثیر قرار داده بلکه قهرمان های بچگی مان را هم یکی یکی می گیرد...باور کردنش سخت است....هنوز هم دلمان می خواهد همه این مرگ ها یک دروغ باشد، یک کابوس...شاید همه اش کابوس است اما ما همیشه در این کابوس گیر کرده ایم....
ایمان داریم مهرداد میناوند، علی انصاریان و نادر دست نشان در جایی بهتر کنار هم نشسته اند و حالشان خوب است پس شاید استفاده از واژه خداحافظی درست نباشد، به امید دیداری دوباره ژنرال فوتبال شمال....
موسیقی عجیبی ست مرگ، بلند میشوی و چنان آرام و نرم میرقصی که دیگر هیچکس تو را نمیبیند (گروس عبدالملکیان)
پی نوشت؛ ... داره از قبیله ی ما یکی یکی کم میشه، هر چی دوست داشتمُ دارم، راهی عدم میشه ... سروده اردلان سرفراز