یه شعر محشر از یغما گلرویی

یه گلایلم که تو این سرزمین شوم .... راهم به سنگ قبر و گرانیت میرسه ... هر روز به قتل میرسم و شعر من فقط .... به انتشار شعله کبریت میرسه.... **** دردم هزار ساله مث درد حافظه ... درمونشم اونیه که کشف رازیه نسلی که سرسپرده اصل هجر شده به ساقیای ارمنی پیر راضیه **** وقتی که زندگی یه تئاتر مضخرفه تنها به حرعه های فراموشی دلخوشم راسکولنیکف یه پیرزن رو شقه کرد و من با اون تبر فرشته الهامو میکشم **** هی مست میکنم مث یه بطری شراب که وقتی پاش بیفته یه کوکتل مولوتوفه یه مجرم فراری شدم که تو زندگی در گیر یه گریز بدون توقفه **** فرقی نداره جاده ی چالوس و راه قم من مستی ام که خوش داره رانندگی کنه یه ماهی که تو آکواریوم زار میزنه تا توی اشک های خودش زندگی کنه **** باید تِلو تِلو بخوریم زمونه رو وقتی که مست نیستی به بن بست میرسی تو مستی آدما دوباره مهربون میشن حتی برادرای توی ایست بازرسی **** می خندن و به دست تو دستبند میزنن راه رو برای بردن تو باز میکنن تو دام مورچه ها به سلیمان بدل میشی قالیچه ها بدون تو پرواز میکنن **** این بار چندمه که به یه جرم مشترک 80 ضربه پشتتو هاشور میزنه برگرد به خونه حتی اگه با خبر باشی تنها دل خودت برای تو شور میزنه **** یه گلایلی و تو این سرزمین شوم راهت به سنگ قبر و گرانیت میرسه هر روز به قتل میرسی و شعر تو فقط به انتشار شعله کبریت میرسه **** هی مست میکنی مث یه بطری شراب که وقتی پاش بیفته یه کوکتل مولوتوفه یه مجرم فراری شدی که تو زندگی در گیر یه گریز بدون توقفه ========================================================== ترانه سرا : یغما گلرویی ♥