اختصاصی طرفداری - برای هواداران یوونتوس در سراسر دنیا باخت تحقیرآمیز شب گذشته مقابل میلان به معنای پایان شکوه و غرورِ 9 ساله است، اما برای من درست پس از اخراج محترمانه الگری و ماروتا و کینه ورزی کاملا شخصی (مسئله ای شخصی تر از این در تاریخ باشگاه وجود نداشته!) با آنتونیو کونته و پس زدن او در راه بازگشت به یوونتوس، مشخص بود که انتهای این راه متکبرانه و خودخواهانه دقیقا به ترکستانی است که الان یوونتوس در آن حضور دارد. اینجا دو سال پیش دقیقا پس از حذف مغرورانه ماروتا و کونته نوشته بودم که اوضاع مطمئنا برای یوونتوس تغییر خواهد کرد و همیشه قرار نیست قمار بازی های آقای پرزیدنت درست از آب در بیاید.
مشکل از دست رفتن قهرمانی پس از 9 سال نیست. مشکل حتی نرسیدن به سهمیه لیگ قهرمانان اروپا نیز نیست که تمامی این مسائل یک روزی در نهایت رخ می داد. مسئله اصلی ندانم کاری، تصمیمات اشتباه، کینه ورزی های شخصی و در نهایت فریب هواداران یوونتوس در سراسر دنیا است. آندره آ آنیلی از فردای شکست مقابل آژاکس و حذف از لیگ قهرمانان اروپا، حتی یک -دقت کنید- حتی یک تصمیم ورزشی درست برای این باشگاه نگرفته است. تمامی تصمیمات ورزشی اش را از چند کیلومتری می شد تشخیص داد که کاملا غلط، خودخواهانه و از روی تکبر است.
از اخراج محترمانه الگری و راه انداختن کلید واژه مضحک، دروغین و کلاه بردارانه «تغییر روش فوتبال» که دو سال است در طرفداری فریاد زده ام چیزی جز فریب هواداران نیست و اتفاقا هیچ تصمیم آنیلی در راستای تحقق این شعار خیالی نبوده (اینجا و اینجا) گرفته تا حذف ماروتا و کونته، اخراج ساری و انتصاب پیرلو همه و همه تصمیماتی غلط و خودخواهانه بود که کاملا یک طرفه از سوی شخص پرزیدنت اتخاذ شده است. گیلاس روی کیک آقای پرزیدنت نیز مطرح کردن طرح متوهمانه سوپر لیگ اروپا بود. آن هم در اوج فصل یعنی دقیقا جایی که قرار بود سرنوشت تیم ها مشخص شود. طرحی که آندره آ آنیلی تئوریسین اصلی اش بود، 48 ساعت هم دوام نیاورد و تمامی باشگاه ها پا به فرار گذاشتند. آنیلی هم کرسی اش را از دست داد، هم باشگاه را وارد حاشیه کرد، هم هواداران را علیه خود شوراند و هم از لحاظ ورزشی نتایج تیم تحت تاثیر قرار گرفت. تعجب برانگیز است فردی که سه سال است یک تصمیم ورزشی درست نتوانسته اتخاذ کند، چگونه به خودش جرات می دهد طرحی تا این حد متوهمانه را برای 12 باشگاه بزرگ دنیا بپیچد!
شکست تحقیرآمیز شب گذشته مقابل میلان و از دست رفتن سهمیه لیگ قهرمانان اروپا (از دست رفتن یا نرفتنش تفاوتی در اصل قضیه ایجاد نمی کند) محصول مستقیم و بدون واسطه تصمیمات خودخواهانه و متکبرانه پیاپی پرزیدنت آنیلی است. حالا زمان آن رسیده تا فردی در خاندان آنیلی به این بازی خطرناک پایان دهد. فردی که سه سال است نتوانسته یک تصمیم ورزشی درست بگیرد و تمامی تصمیماتش نیز دیکتاتورمابانه و قمارگونه بوده، به هیچ عنوان دیگر صلاحیت اداره باشگاهی به عظمت یوونتوس را ندارد. مشکل اینجاست که حجم فاجعه بودن تصمیمات آنیلی در این سه سال هر لحظه بیشتر از قبل شده و این نگرانی وجود دارد که آقای پرزیدنت با تصمیم بعدی اش سال آینده یوونتوس را از سهمیه لیگ اروپا نیز دور کند و تیم را به لیگ کنفرانس اروپا بکشاند!
هر امپراتوری پایانی دارد و روزی رکورد قهرمانی های پیاپی یوونتوس نیز شکسته می شد، اما زمانی که این شکست و پایان به طور مستقیم محصول ندانم کاری باشد، دیگر نمی شود از قضیه به سادگی عبور کرد. آندره آ آنیلی از این لحظه و بعد از حماسه متوهمانه سوپر لیگ دیگر حتی یک دقیقه نیز صلاحیت اداره باشگاه یوونتوس را ندارد و خاندان آنیلی هر لحظه که نسبت به برکناری او دیرتر اقدام کند، وضعیت یوونتوس از این نیز اسفناک تر خواهد شد.