سرنوشتساز بودن بازی با عراق، نه تلخه و نه غمانگیز. واقعیت اینه که مصاف ایران - عراق تا قیامت همینه.
حتی اگه قهرمان جام جهانی بشیم، هرگز بازی راحتی با عراق نخواهیم داشت.
این سرشت تقابل همسایهها در همه کشورهای صاحب فوتبال دنیاست.
قرعهکشی، قانونی بود اما ناعادلانه.
تنها گروهی هستیم که ۳ تیم درست و حسابی داره.
سوریه توی گروه ما سوم یا چهارم میشد اما در گروه A با ۲۱ امتیاز کامل از ۷ بازی سرگروهه.
عمان برای دوم شدن با بنگلادش و هندوستان و افغانستان بازی کرد.
گروه ژاپن فقط خودشه!
حذف نتایج تیمهای دوم با تیمهای آخر، ظالمانه و مغایر با Fair Play بود.
محاسبه صدها حالت در جدول تیمهای دوم، تبدیل به آزمون پرعذاب و سرسامآور ریاضی شده.
کره شمالی تیم آخر گروهش نبود، اما تیمهای دیگه از امتیاز بازی با تیم آخر گروهشون محروم شدن.
حذف تیم آخر برای محاسبه تیم دوم، گروههای سخت رو سختتر کرد و همه بازیهای باقی مونده، شبیه دور حذفی شد.
فیفا به اعضاش کمک هزینه میده تا رشد کنن. اما به جرم ضعیف بودن، نتایجشون رو محو میکنه. شاید بی اهمیت به نظر بیاد اما تحقیرآمیزه.
گرچه احتمالاً راه دیگهای هم نبود و فیفا ناگزیر شد پیشنهاد AFC رو تایید کنه.
کره شمالی اتم زد به فوتبال آسیا. ببینیم آیا با مجازات مواجه خواهد شد؟
دراگان هر شش بازی اولش رو برده و فقط یک بازی با رکورد ۷ پیروزی استاد فرانک اوفارل فاصله داره.
اما بسیاری از هواداران برای تایید سرمربی تیم ملی، شش مسابقه رو لحاظ نکردن و ملاک قضاوتشون همین بازیه.
برای خود اسکوچیچ هم چون تمدید قراردادش مرحله به مرحله است، مقابله با شیرهای بینالنهرین، بازی مرگ و زندگیه.
۱۰ ساله که در رویدادهای رسمی نتونستیم عراق رو ببریم. در ۴ بازی آخرمون هم برنده نبودیم.
عراق انقدر پرمهره است که ستاره تکنیکی مثل مازن فیاض خط خورده، یا اسامه رشید در سوپرلیگ ترکیه.
یاران کلیدی عراق، بازیکنانی رونده هستن. کاتانچ در قالبگیری یک بازی تدافعی برای عناصر هجومی، دچار دردسر میشه.
دور از ذهن نیست که مثل همیشه میان که بازی کنن و به دروازهمون نزدیک بشن.
ما با بحرین که جلو میاومد، فوتبال بهتری به نمایش گذاشتیم تا هنگ کنگ که دستهجمعی دفاع میکردن.
با جنگندگی، از خود گذشتگی و هنرنمایی بازیکنان محبوب تیم ملی فوتبال ایران، جشن صعود رو برپا میکنیم.
گرچه همه تیمهایی که در گروههای خودشون احتمال داره دوم بشن، برای افزایش شانس صعودشون دوست دارن ما ببازیم.
ما پیروزیم?
? مهدی رستم پور