تصویر نقاشی شده رشفورد روی یکی از دیوارهای شهر منچستر توسط هواداران انگلستان با نوشته شدن فحاشی و نقشهای توهین آمیز مخدوش شد و این باعث شد که شخص بازیکن سریعاً (مثل همیشه) در رسانه های اجتماعی واکنشی احساسی نشان دهد. کاری که همیشه میکند. از دید من شغل این شخص پیش از اینکه "فوتبالیست بودن" باشد ، " رسانه اجتماعی  باز" بودن هست. واقعیت این هست که رشفورد دقیقاً مثل مراد، استاد و  سلف صالح خودش ، لینگارد، فقط و فقط یک چیز را میشناسد : شهرت و محبوبیت در رسانه های اجتماعی. از بعد فنی ، طبیعتاً ایشان بازیکنی نیست که بتواند یک تیم را به سمت یک جام هدایت کند. ساوتگیت با همه کارنابلدی اش این نکته را زودتر از اوله و سردمداران یونایتد فهمید و در رقابتهای یورو از کنار گذاشتن این بازیکن به معنای واقعی کلمه "سود " برد. کاری به ناداوری ها و قرعه آسان و .. ندارم، اگر رشفورد بود همان پنالتی جلوی دانمارک هم یا به دست نمی آمد یا از دست میرفت!!  اما متاسفانه هستند کسانی هنوز در باشگاه یونایتد که امیدوارند، این بازیکنی که به زودی وارد سن 24 میشود، تبدیل شود به یک ستاره بزرگ. ( مشخصاً نمیشود)  اما نکته ای که نباید فراموش کرد این است : شش هفته قبل یک دروازه بان ، در یک بازی یک پنالتی از دست داد و جامی از دست یونایتد خارج شد. سیل عظیمی از دوستان با این " تصور" که دخیا DNA یونایتد را ندارد یا کم دارد ، یا چون مایل است به اسپانیا (وطنش) برگردد و آنجا بازی کند، و یا چون حقوق زیادی میگیرد، لایق فحش خوردن  و همه چیز شنیدن هست. حالا اکثریت همین افراد را میبینید که سعی دارند از رشفورد حمایت کنند با این بهانه که " با محیط بازی آشنا نبود !" . علت حمایت اینها هم چیزی نیست مگر همان تصور اشتباه " رشفورد DNA یونایتد دارد" . همین شخص پر از DNA یونایتد، حقوقی بیش از 250 هزار پوند در هفته از این باشگاه میگیرد و چهار سال هست که با حضور ایشان در راس حرکات هجومی تیم، به هیچ نقطه ای نرسیده ایم. ( و من میگویم باز هم نمیرسیم. چون با حضور این شخص بشدت از سیتی، لیورپول و چلسی عقب تر هستیم)  طبق همین فرمول شما میبینید هرکاری دخیا بکند، بد هست و اَخ هست و هرکاری رشفورد بکند خوب هست و قشنگ هست. اولی چون دی ان ای ندارد، دومی چون دی ان ای دارد.  این ها اثرات ساده ی مغزشوئی و پروپاگاندای اکانتهای پربازدید هواداری یونایتد هست. اکانتهایی که سالهاست با حمایت غیر مستقیم باشگاه دارند لبخند میزنند و مثل یک سپر دفاعی عالی جلوی هر مدل انتقادی از ذهنیت " دی ان ای گرائی" می ایستند. چون اگر این ذهنیت با ذهنیت " واقع نگری" عوض شود، به ناگهان پرده ها از جلوی چشمها کنار میرود و میبینیم که مهمترین دغدغه ما طرفداران یونایتد در سالی که سیتی لیگ را برده و چلسی سی ال را، شده " حمایت از رشفورد" . انگار رشفورد زبان بسته خودش 24 ساعته و هفت روز هفته مشغول " حمایت " از خودش نیست و احتیاج دارد به ما . نکته فان : در چهار سال گذشته 10 جام توسط تیمهای شهر منچستر فتح شده. و سهم سیتی هم " 10 " جام بوده.... به امید تفکر.