این نوشته مدح و ثنای هیچ کس نیست، نه قرار است مدافع کسی باشد و نه به کسی هجوم ببرد اما عقل و انصاف حکم می کند از تیمی که تنها با چند جلسه تمرین اینگونه با شور و شعور مقابل عراق (عراقی که 25 روز زودتر از تیم ما به اردو رفت و با سرمربی بزرگ هلندی اش همه جوره آماده این بازی بود) بازی می کند، قدردانی شود.
به گزارش طرفداری، ایران بازی بزرگ را آبرومندانه برد، 3-0 برد، قاطع و مقتدرانه. بی حرف و حدیث، بی جایی برای چونه و چون و چرا... این بردن به خصوص مقابل عراق دلچسب است و این هدیه دلچسب را مردان ملی پوش فوتبال ایران و کادرفنی این تیم به ما داده اند. مهم نیست بعضی ها چه می گویند و چه سواستفاده هایی از این برد می شود، مهم؛ قدردانی از این بچه ها است که تنها چند جلسه کنار هم تمرین کردند و بدون اردوی آماده سازی، بدون بازی تدارکاتی و بدون توجه آنچنانی اینگونه قاطعانه بازی بزرگ را بردند.
زنده باد مهدی طارمی که با تمام وجودش بازی کرد، گل زد، پاس گل داد و مردانه دوید و جانانه جنگید، زنده باد تک تک ملی پوشان ایران، از کاپیتان جهان تا کریم انصاری فرد که یک پارچه آقاست و حتی اگر 30 ثانیه هم به زمین برود، بدون توجه به سابقه نزدیک به 100 بازی و نزدیک به 30 گل ملی اش، مثل یک سرباز در خدمت تیم ملی است، از بیرانوند و شجاع تا سعید عزت اللهی و محمد حسین کنعانی که سر جلوی توپ گذاشتند، از محرمی و نورافکن که در دو جناح جنگیدند تا وحید امیری که اصلا خستگی نمی شناسدو احمد نور که حالا برای خودش وزنه ای شده، از سردار آزمون که حتی اگر گل هم نزند جلوی عراق گل را می سازد تا علی قلی زاده بی نظیر و سامان قدوس دوست داشتنی و تمام بچه هایی که بازی کردند و نکردند، از دراگان اسکوچیچ که اگرچه بعضی ها کنارش شیطنت می کنند و شان و منزلت تیم ملی را با شائبه دلالی زیر سوال می برند اما خودش بی ادعا و ادا کار می کند و مثل یک فاتح مطلق پیش می رود تا وحید هاشمان و کریم باقری و تات و میرزاپور و همه و همه که برای پیروزی این تیم زحمت کشیدند.
راه طولانی است و هنوز بازی ادامه دارد اما ما به این تیم امیدواریم. تیمی که با کمترین تمرین بیشترین بازدهی را دارد، می تواند کارهای بزرگ تر این هم انجام بدهد. ما به این تیم افتخار می کنیم.