کرویف مشهورترین پیرو فلسفهٔ فوتبال موسوم به توتال فوتبال است که توسط رینوس میشل پایهگذاری شدهاست. وی یکی از با استعدادترین بازیسازان تمام تاریخ فوتبال و سمبل تیم ملی فوتبال هلند در دهه ۷۰ بودهاست.
او اسماً یک مهاجم میانی بود، اما به دلیل سیستم کلی بازی، در همه جای زمین بازی میکرد. گاهی توپ را تا عمق زمین خودی میبرد، گاهی ناگهان با عملی مخرب (برای حریف)، به بال راست یا چپ میرفت. او برای فوتبال آن زمان یک کار انقلابی بود.
کرویف پیش از هرچیز به خاطر قدرت تکنیکی، سرعت و قدرت رهبریاش شهرت داشت. با این وجود، بزرگترین نقطه قدرت او نگاه کلی اش به بازی بود که او را به عنوان یک بازیساز، متمایز میساخت.
خانهٔ پدری اش در نزدیکی ورزشگاه اختصاصی تیم «آژاکس»، باشگاه پرآوازهٔ آمستردام قرار داشت. یوهان در کودکی پدرش را از دست داد و مادرش مجبور شد برای گذران زندگی به عنوان نظافتچی، از جمله در باشگاه آژاکس کار کند که سبب علاقه او به این باشگاه شد.
افتخارات?
رینوس میشل؛ مربی معروف هلندی که در آن زمان سرمربی آژاکس بود، به نبوغ و استعداد وی پی برد و در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۴ کرویف ۱۷ ساله را برای نخستین بار در بازی مقابل تیم گرونینگن در ترکیب تیمش قرار داد. وی در این دیدار که تیمش ۱ بر ۳ بازنده شد، تک گل آژاکس را به ثمر رساند.
در فصل ۱۹۶۶–۱۹۶۵ بود که توجه همگان را به خود جلب کرد. بعد از زدن دو گل در مقابل دور ویلسکراخت اشترک در لیگ هلند، تبدیل به بازیکن ثابت تیمش شد. در آن فصل وی موفق شد در ۲۵ بازی، ۲۳ گل وارد دروازه حریفان کند و آژاکس با حضور او قهرمان هلند شد. سال بعد با آژاکس به هردو قهرمانی لیگ و حذفی دست یافت و خودش با زدن ۳۳ گل، آقای گل مسابقات شد. سال بعد هم موفق شد جام قهرمانی را بالای سر برده و برای دومین بار مرد سال فوتبال هلند شود. او با آژاکس به فینال جام باشگاههای اروپا هم رسید که در آن دیدار، ۱ بر ۴ نتیجه را به تیم ایتالیایی آ.ث. میلان واگذار کرد
شد. پس از انجام یک عمل جراحی در دیدار مقابل آیندهوون در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۰ به میدان بازگشت. در این بازی برای اولین مرتبه، شماره ۱۴ اسطورهای را به تن کرد، چراکه همتیمیاش، گری مورن پیراهن شماره ۹ کرایف را تصاحب کرد. از این زمان به بعد، در بیشتر بازیها با شماره ۱۴ ظاهر شد و از آن به بعد بود که همه کرویف را با شماره ۱۴ به یاد میآورند
در ۲۹ نوامبر سال ۱۹۷۰ در دیدار مقابل آ.زد. آلکمار که با پیروزی ۸ بر ۱ همراه بود، به رکورد ۶ گل در یک بازی دست یافت. در همان فصل، آژاکس با پیروزی ۲ بر ۰ در بازی فینال جام باشگاههای اروپا در برابر پاناتینایکوس آتن یونان، برای اولین بار قهرمان آن مسابقات شد. در همان سال، یوهان کرویف هم برای اولین بار بهترین بازیکن مرد سال اروپا شد. در فصل ۷۲–۱۹۷۱ آژاکس توانست با کرویف از عنوان قهرمانی اروپا در مقابل اینتر میلان دفاع کند. در بازی فینال، کرویف هر دو گل آژاکس را وارد دروازه اینتر کرد. در فصل پاییز بعد از آن، آژاکس با برتری مقابل تیم ایندپندنته از آرژانتین، قهرمان جام باشگاههای جهان شد. در ژانویه ۱۹۷۳، با پیروزی ۳ بر ۲ در برابر گلاسکو رنجرز اسکاتلند، قهرمانی سوپرجام اروپا هم به دست آمد. آژاکس فصل ۷۳–۱۹۷۲را با سومین قهرمانی پیاپی لیگ به پایان برد. در این فصل، کرویف در دیدار دربی مقابل اف.سی. آمستردام، اولین و نیز آخرین گل به خودی را وارد دروازه تیمش کرد.
در سال ۱۹۷۳ کار فروش مخفیانهٔ کرویف توسط آژاکس به رئال مادرید مراحل پایانی خود را طی میکرد، اما وی از انتخاب سرنوشت خود بدست دیگران بیزار بود. پس با بارسلونا قرارداد بست و طی مصاحبه ای اعلام کرد بارسلونا را به رئال ترجیح داده، زیرا حاضر نیست برای تیمی که تحت حمایت حکومت فرانکو است بازی کند. این صحبتها باعث محبوبیت او بین هواداران تیم کاتالان شد. کاتالانها برای این انتقال، تقریباً ۶ میلیون گولدن هلند پرداخت کردند.
معمولاً از این هلندی به عنوان کسی که باشگاه بارسا را از برزخ فرانکو نجات داد و سنگ بنای موفقیتهای آتی بارسا را نهاد، یاد شده است و بیتردید تأثیرات او در این تیم غیرقابل انکار است. دوران حضور در بارسا حقیقتاً پر از لحظات بهیادماندنی و خاطرهانگیز بود و از او یک اسطوره و نماد در بین هواداران ساخت. در اولین سال حضورش، تیم با کمک او و پس از دورانی سیاه که چهارده سال به طول انجامیده و صبر هواداران را لبریز کرده بود، سرانجام قهرمان لالیگا شد و در راه این قهرمانی، رئال مادرید را با نتیجه ۰–۵ در خانهاش شکست داد.
یوهان کرویف به صورت ناخواسته به یکی از قهرمانان و اسطورههای کاتالان تبدیل شد؛ کسی که بیتردید بعد از لیونل مسی بهترین اسطوره تاریخ باشگاه بارسلونا است. تمام موفقیتهایش در این باشگاه به دوران بازیکنیاش محدود نشد؛ او به عنوان سرمربی با بارسلونا ۱۱ قهرمانی کسب کرد و اولین قهرمانی بارسلونا در لیگ قهرمانان اروپا در دروان سرمربیگری وی بهدست آمد. علاوه بر آن، بارسلونا بسیاری از موفقیتهای بعدیاش در دوران نبودِ او و حتی تیکیتاکای معروفش را مدیون کرویف میباشد
آن روزها آخرین روزهای دوران دیکتاتوری فاشیستی فرانکو بود. در مودلو زندان مرکزی شهر بارسا، تنها سه هفته بعد از تولد یوردی کرایف، یکی از مخالفان رژیم فرانکو به نام پویگ آنتیچ به طرز فجیعی اعدام شده بود. حزبهای کاتالانی در این دوران تاریک تاریخ اسپانیا، ممنوع شده بودند و فرانکو درخواستهای بینالمللی برای آزادسازی مخالفان و حتی اعدام نکردن آنها را بی پاسخ گذاشته بود. علاوه بر این پرچمهای سرخ و زرد (نماد کاتالان) و زبان کاتالانیایی نیز ممنوع شده بودند. نامگذاری فرزندان به نام یوردی نیز به خاطر یوردی مقدس “Sant Jordi” (یکی از قدیسان کاتالان) با جریمه همراه بود
یک تغییر بزرگ و حتی یک انقلاب بود. با این انتقال دوران اقتدار رئال مادرید که خود خواهان جذب کرویف بود، به پایان خود نزدیک شد. هنگام اولین حضورش در شهر بارسلونا، هزاران نفر با پوشیدن پیراهنهای آبی اناری شماره ۱۴، به استقبال وی در فرودگاه رفتند. او بلافاصله اثرات مثبت خود در زمین فوتبال را هم نشان داد و الهام بخش پیشرفت بازیکنان آن موقع بارسا نظیر خوان مانوئل آزنتی و کارلوس رکساچ شد و بارسا که تا آن زمان خوب بازی نمیکرد ناگهان دچار تحول شد
در ۱۷ فوریه ۱۹۷۴، هشت روز پس از تولد یوردی، یوهان کرویف برای اولین بار در ال کلاسیکو حضور یافت و شاید بهترین ال کلاسیکوی خود را در آن بازی جشن گرفت. بارسا در آن روز توانست رقیب سنتی خود رئال مادرید را در شهر مادرید با نتیجه ۵–۰ شکست دهد. از این بازی به عنوان پایان دوران شکستها و سطح پایینتر بودن این تیم نسبت به رئال مادرید یاد میشود. در پایان همین فصل بارسا توانست بعد از ۱۴ سال بار دیگر قهرمان اسپانیا شود
در سال ۱۹۷۹، زمانی که بیش از ۳۰ سال سن داشت به آمریکا رفت. او قراردادی با باشگاه لس آنجلس آزتک به امضاء رساند. در آنجا فقط یک فصل ماند. فصل بعد، یک سال در شهر واشینگتن دی سی در تیم واشینگتن دیپلماتس بازی کرد.
پس از حضوری کوتاه در باشگاه اسپانیایی لوانته، به وطنش، هلند برگشت. با کسب دو عنوان قهرمانی با آژاکس در سالهای ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳، این تیم قرارداد کرویف را تمدید نکرد و او راهی روتردام شد. در آخرین فصل بازیاش در فاینورد روتردام، یک بار دیگر توانست هردو عنوان قهرمانی باشگاهی هلند را به دست بیاورد.
اولین بازی ملی کرویف در تاریخ ۷ سپتامبر سال ۱۹۶۶ در روتردام در دیدار مقدماتی جام ملتهای اروپا در برابر مجارستان بود (۲: ۲). درست در دومین بازی ملی بود که شیوه بازی شتابزده و بدون فکر او منجر به یک بدبیاری شد. او در بازی مقابل چکسلواکی از سوی رودی گلوکنر؛ داور اهل آلمان شرقی آن دیدار در دقیقه ۷۶ از زمین اخراج شد. بدین ترتیب او اولین بازیکن هلندی بود که در یک دیدار ملی از زمین مسابقه اخراج میشد. پس از گذراندن یک سال محرومیت از سوی فدراسیون فوتبال هلند، در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۷ توانست دوباره در تیم ملی حضور پیدا کند. در این دیدار، تنها پس از دو دقیقه در دیدار مقدماتی جام ملتهای اروپا، گل پیروزی را وارد دروازه آلمان شرقی کرد. جام جهانی ۱۹۷۴ با رهبری او بود که هلند در جام جهانی ۱۹۷۴ نایب قهرمان شد. او بهترین بازیکن مسابقات شناخته شد و شاید قهرمانی هلند در آن جام میتوانست پاداش خوبی برای فوتبال زیبا و تسلط لالهها در اجرای توتال فوتبال باشد. هلند در راه رسیدن به فینال، آلمان شرقی را ۰–۴ و برزیل و آرژانتین را با نتیجه مشابه ۲–۰ برد. هر دو گل بازی با آرژانتین و گل دوم بازی با برزیل، مدافع عنوان قهرمانی را کرویف به ثمر رساند. حاشیه جالبی که در آن جام اتفاق افتاد این بود که کرویف لباس طراحی شده توسط آدیداس برای تیم ملی هلند را نمیپوشید. لباسی که او به تن میکرد دو خط در امتداد آستینش داشت و لباس اصلی هلند ۳ خط. دلیل این کار احتمالاً قراردادش با پوما بودهاست.
وی آخرین بازی ملیاش را در۲۶ اکتبر سال ۱۹۷۷ در آمستردام در مقدماتی جام جهانی در مقابل بلژیک انجام داد که به پیروزی ۱ بر ۰ هلند انجامید. بعد از این که کرویف از تیم ملی کنارهگیری کرد، ارنست هاپل که کمی قبل از جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین از سوی فدراسیون فوتبال هلند به سرمربیگری تیم ملی منصوب شده بود، سعی کرد او را متقاعد به بازگشت به تیم کند، اما موفق نشد
یوهان کرویف در مجموع ۴۸ بازی ملی انجام داد و ۳۳ گل هم زد و تیمش را ۳۳ بار به عنوان کاپیتان در زمین هدایت کرد. اگرچه حضور بینالمللی اش نسبتاً کوتاه بود و این بازیکن استثنایی هرگز موفق نشد به همراه تیم ملی کشورش عنوان قهرمانی جهان را کسب کند یا بر سکوی نخست اروپا بایستد، اما مقایسه فوتبال او با ستارگانی چون پله، بکنباوئر و مارادونا، قیاس نادرستی نیس
در سال ۱۹۷۷ در تصمیمی ناگهانی از بازیهای ملی خداحافظی کرد. دلیل این کار در آن زمان اینطور اعلام شد که نمیخواست در جام جهانی کشور کودتا زده آرژانتین که مردم بسیاری قربانی آن شده بودند شرکت کند.
او البته همچنان به فوتبال وفادار ماند و اگرچه دورهٔ مربیگری ندیده بود و مدرکی نداشت، سرمربیگری تیمهای صاحب نامی چون آژاکس و بارسلونا را برعهده گرفت. او به همراه این تیمها موفقیتهای بسیاری، از جمله ۴ دوره قهرمانی پیاپی در لیگ دسته اول اسپانیا را در کارنامهٔ خود ثبت کرد. کرویف به خصوص به استعداد پروری نیز اهمیت خاصی داد و همیشه در ترکیب تیم خود از بازیکنان جوان بهره میبرد. مارکو فن باستن، فرانک ریکارد و دنیس برگکمپ، از دستاوردهای او در آژاکس هستند. بارسلونا تحت هدایت وی، چهار بار پیاپی قهرمانی لالیگا، یک بار قهرمانی جام حذفی اسپانیا، سال ۱۹۹۲ قهرمانی جام باشگاههای اروپا، و یک بار قهرمانی سوپرجام اروپا را به دست آورد. کرویف بازیکنانی چون رونال کومان، میشائیل لادروپ، هریستو استویچکوف و روماریو را به بارسا آورد.
لیگ برتر هلند با آژاکس آمستردام: ۱۹۸۳٬۱۹۸۲٬۱۹۷۳٬۱۹۷۲٬۱۹۷۰٬۱۹۶۸٬۱۹۶۷٬۱۹۶۶ و ۱ بار با فاینورد روتردام: ۱۹۸۴
۶ قهرمانی جام حذفی هلند با آژاکس آمستردام: ۱۹۸۳٬۱۹۷۲٬۱۹۷۱٬۱۹۷۰٬۱۹۶۷، و یک بار با فاینورد روتردام: ۱۹۸۴
۳ قهرمانی جام باشگاههای اروپا یا همان لیگ قهرمانان امروزی با آژاکس آمستردام: ۱۹۷۳٬۱۹۷۲٬۱۹۷۱
۱ قهرمانی لالیگا با بارسلونا: ۱۹۷۴
۱ قهرمانی جام حذفی اسپانیا (کوپا دل ری) با بارسلونا: ۱۹۷۸
ملی
نایبقهرمانی جام جهانی با تیم ملی هلند: ۱۹۷۴
مقام سوم جام ملتهای اروپا (یورو) با تیم ملی هلند: ۱۹۷۸
به عنوان سرمربی
باشگاه آژاکس آمستردام
۲ جام حذفی هلند با آژاکس آمستردام: ۱۹۸۷٬۱۹۸۶
۱ قهرمانی جام برندگان جام اروپا با آژاکس آمستردام: ۱۹۸۷
باشگاه بارسلونا اسپانیا
۴ قهرمانی لالیگا: ۱۹۹۰٬۹۱–۱۹۹۱٬۹۲–۱۹۹۲٬۹۳–۱۹۹۳٬۹۴
۱ قهرمانی جام حذفی اسپانیا: ۱۹۸۹٬۹۰
۳ قهرمانی سوپرجام اسپانیا: ۱۹۹۱-۱۹۹۲-۱۹۹۴
۱ قهرمانی جام باشگاههای اروپا یا همان لیگ قهرمانان اروپا: ۱۹۹۱٬۹۲
۱ قهرمانی سوپرجام اروپا: ۱۹۹۲
۱ قهرمانی جام برندگان جام اروپا: ۱۹۸۸٬۸۹
افتخارات فردی
بهترین بازیکن سال جهان / توپ طلا: ۱۹۷۴، ۱۹۷۳، ۱۹۷۱
بهترین بازیکن جام جهانی ۱۹۷۴
بهترین بازیکن سال اروپا: ۷۳–۱۹۷۲، ۷۱–۱۹۷۰
آقای گلی لیگ هلند: ۱۹۶۷، ۱۹۷۲
بهترین فوتبالیست سال هلند: ۱۹۸۴، ۱۹۷۲، ۱۹۶۸
بهترین بازیکن لیگ آمریکای شمالی: ۱۹۷۹
بهترین مربی سال اروپا و جهان: ۱۹۹۲، ۱۹۹۱
بهترین مربی فصل لالیگا: ۱۹۹۲، ۱۹۹۱
بهترین فوتبالیست قرن ۲۰ اروپا در رایگیری فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال: ۱۹۹۹
حضور در ترکیب رویایی (منتخب) تاریخ جام جهانی از نظر فیفا: ۲۰۰۲
افتخارات دیگر:
کسب لقب شوالیه لژیون افتخاری: ۱۹۹۹
برای شصتمین بار سال تولد وی در ۲۵ آوریل سال ۲۰۰۷، باشگاه آژاکس آمستردام اعلام کرد که پیراهن شماره ۱۴ را بایگانی کرده و به هیچ بازیکن دیگری نخواهد داد.
در سپتامبر ۲۰۰۶ عنوان و مدال سنت یوردی creu sant de jordi را از طرف دولت کاتالونیا دریافت کرد.
او در یک رایگیری که اینبار توسط نشریه فرانس فوتبال انجام شد، به عنوان سومین بازیکن برتر تاریخ برگزیده شد.
او توسط سایت thesportster به عنوان دومین بازیساز برتر تاریخ انتخاب شد