به گزارش طرفداری، این دربی مثل برخی از بازی ها هیچ نداشت، تیتر تکراری هیاهو برای هیچ بهترین گزینه برای اینگونه بازیهاست، بازیهایی که باید گل تمام بازیهای فوتبال ما باشد، اما نه تنها یک بازی عادی هم نیستند که سطح و اعتبارشان نازل تر از همه مسابقات است.
تیم ها می آیند تا نبازند، حالا تیمی بیشتر توپ دارد یا یک فرصت گل بیشتر دارد، یا دیگری یک فرصت مشکوک به پنالتی دارد، اصلا مهم نیست، مهم این است که اسم این فوتبال دربی نیست، در تاریخ دربی بازی جذاب کم نداشته ایم، برد 3-2 استقلال برابر پرسپولیس در سال 49، برد 4-1 و 6-0 پرسپولیس برابر استقلال در ابتدای دهه 50، بردهای 3-0 و 3-1 استقلال برابر پرسپولیس در میانه دهه 50، برد 3-0 پرسپولیس و پیروزی 2-0 استقلال در سالهای 65 و 70، برد 3-1 استقلال در سال 74، برد 3-0 پرسپولیس در سال 76، برد 2-0 و 3-0 استقلال برابر پرسپولیس در سال 90 و برد 3-2 پرسپولیس برابر استقلال در همان سال، برد 4-2 پرسپولیس برابر استقلال در سال 95 و برد 3-2 استقلال در همین سال...
نه این که فکر کنید فقط بازیهای پر گل را می گوییم، در همین دربی بازیهای کم گل اما جذاب و پرخروشی داشته ایم، در همین سالهای اخیر هم 3 دربی 2-2 داشته ایم که از نظر سطح کیفی بازیهای متوسطی بودند اما به هر حال از دل تاریخ که عبور کنیم، از فواصل این دوران که رد شویم، یکی از بدترین دربی های سالهای گذشته را دیدیم، طوری که عادت کرده ایم دربی های ما همیشه بد باشد که هر گاه اندکی بازی متوسطی می بینیم با خوشحالی حس می کنیم بازی خوبی را دیده ایم.
در تمام دنیا در بازیهای بزرگتر، سطح بالاتری از کلاس و اعتبار می بینیم، در همین کشور خودمان وقتی سپاهان روبروی استقلال و پرسپولیس قرار می گیرد، بازی های بهتری می بینیم اما این بازی همیشه درگیر یک حساسیت زشت و بدشگون است، حساسیتی که ریشه در اهمیت این بازی برای مربیان دارد، مربی یک تیم دستور بکش بکش و فوتبال علی اصغری می دهد و مربی دیگری که تیمش غنای بالاتری دارد جرات ندارد همزمان 2 مهاجم واقعی در زمین بچیند.
مربیان چنان محو بازی می شوند و چنان درگیر احساس هستند که نیمکت شان را نمی توانند کنترل کنند.
اینها که هیاهوی شان گوش فلک را کر کرده است و خود را بین المللی می دانند، کاش گوشه ای به کلاس و شخصیت نیمکت تیم های خارجی توجه می کردند.
نه دوستان این بازی، دربی نیست.