شباهت غریب میان عکسی از زلزله بوئین زهرا با عکس معروفی که از دختر اسیر در بمب‌باران ناپالم در جنگ ویتنام گرفته شده است؛ بار دیگر نشان می‌دهد چرا آدم‌ها در برابر فاجعه - به زعم هوین کونگ اوت عکاس - دوست دارند از قاب حقیقت خارج شوند چرا که تحمل حقیقت دیگر امکان‌پذیر نیست. الم کلیموف کارگردان فیلم بیا و بنگر نیز در پاسخ به منتقدی که پرسیده بود چرا نوجوان فیلم مدام در حال دویدن است می‌گوید: دویدن و رفتن به بیرون کادر دوربین، تلاشی است برای بیرون‌روی از حقیقت تحمل‌ناپذیر. تنها می‌توان دوید و گذشته را نفهمید.
شوربختانه نام عکاس را نمی‌دانم. @poster_cinematography
دیدگاه‌ها