بدو بدو ابراهیم منصفی

بُدُو، بُدُو، بِشتِه مَکُ دِلُم سیاه که مه خَستَه م سی سالُمِن ، ولی هَنو خُنِکو بِی تو نَبَستَم دِلُم هَنو بِی تو شَوا ، لُوُم هَنو نَصِداتِن چشُم هَنو وا راهِتِن ، تا عمر اُمَه بِی تو هَستَم یادِت بیار ، زیر بارُن سُوار ِاسبُن چوبی وا تاختْ مارََه، سَفر ماکِه به شهرُن عشق و خوبی اِی آسمُن، اِی آسمُن ، دِلم اَ غُصَّه سیاهِن کجا برم، چه بُکنم که بِی تو خاستِن گُناهِن