قهرمانی رحمان عموزاد خلیلی، دلچسبترین اتفاق روز آخر مسابقات کشتی قهرمانی جهان بود.
به گزارش طرفداری، «رحمان بیرحم» برای او یک واژه چسب و دوستداشتنی است. از آن دست توصیفهایی که کامل منطبق بر نام ستاره ماست. ستارهای که یک لحظه روی تشک آرام و قرار ندارد و با جنب و جوش بدون توقف حریف را به بند میکشد. یک ستاره بیقرار که با آرامش بیگانه است. وقتی رضا اطری روی تشک از ثانیه نخست برابر حریف چشمبادامی چپ و راست بارانداز میشد و روی پل می رفت، وقتی هیگوچی ژاپنی کلکسیون فن را زیر ۳ دقیقه روی آزادکار ما اجرا میکرد، دوباره سایههای ترس به سراغمان آمد که نکند نحسی بلگراد نفرینشده باز هم گریبانگیرمان شود و روز پایانی هم دست ما از طلا دور بماند، اما رحمان بیرحم از همان ابتدا روی تشک برابر دیاکو میهالیس، زاده نیویورک آمریکا آنقدر زیر گرفت که خیلی زود ناامیدیها باطل شدند.
عموزاد متولد سال 1381 نشان داد که برای نسل جدید شکست و ناکامی معنا ندارد و هر چه بخواهد به دست میآورد. او زیرگیریهای معروف خود را از ثانیه اول آغاز کرد و از خلیل شهر مازندران تا بلگراد زیر گرفت و حریف آمریکایی چارهای جر تسلیم نداشت. بعد از طلاهای سریالی در نوجوانان و جوانان جهان وقتش رسیده بود تا «رحمان» نخستین طلای بزرگسالان را هم به کلکسیون خود اضافه کند. کلکسیونی که حالا حالاها برای مدالهای بیشتر جا خواهد داشت.
سریال طلاهای عموزاد تازه شروع شده و مرور کشتیهای او تا مدال طلا، حلاوت این قهرمانی را دوچندان میکند؛ در در دور نخست مسابقات وزن 65 کیلوگرم با نتیجه 8 بر یک جون سوک یون از کره جنوبی را مغلوب کرد. او در دور بعد با نتیجه 6 بر صفر اسماعیل موزوکایف دارنده مدال برنز جهان از مجارستان را شکست داد و راهی مرحله یکچهارم نهایی شد.
عموزاد در این مرحله با نتیجه 13 بر 2 آدیل اوسپانوف از قزاقستان را از پیش رو برداشت و به مرحله نیمهنهایی راه پیدا کرد. «رحمان» در این مرحله با نتیجه 9 بر 2 حاجی علیاف قهرمان جهان و دارنده مدالهای نقره و برنز المپیک از آذربایجان را از پیش رو برداشت و راهی دیدار فینال شد. درخشش او به حدی بود که علیاف در ثانیههای پایانی، دستان خود را به نشانه تسلیم به روی زانو زد اتفاقی بیسابقه که هیچکس پیشتر از قهرمان آذربایجانی ندیده بود.
رحمان عموزاد در فینال هم با ارائه نمایشی جذاب و باطراوتن 13 بر 8 جان دیاکومیهالیس از آمریکا را شکست داد و به مدال طلا دست یافت؛ طلایی از پسر دهه هشتادی که نام او را در تاریخ ماندگار کرد.