روبرتو مانچینی یار دیرینش را از دست داد.
طرفداری | روبرتو مانچینی سرمربی تیم ملی ایتالیا که رابطه ای نزدیک با جانلوکا ویالی داشت به او ادای احترام کرد. مانچو و ویالی در سمپدوریا هم تیمی بودند و سال ها بعد توانستند با هم ایتالیا را به قهرمانی اروپا برسانند.
مانچینی در مصاحبه با La Gazzetta dello Sport گفت:
29 دسامبر برای آخرین بار او را دیدم. رمقی نداشت و صدایش در نمی آمد اما هم چنان قوی بود. کمی راجع به همه چیز صحبت کردیم. او در مورد پروژه های تیم ملی پرسید و می خواست بداند در چه مرحله ای هستیم. لوکا لبخند می زد و مزاح می کردیم. به او گفتم پول بیش تری از من در سمپدوریا در آورده است. پس از چند روز که از وداع با سینیشا گذشته یک برادر دیگرم را هم از دست دادم. برادر کوچک ترم. دوست داشتم به این عنوان صدایش کنم.
وقتی 16 ساله بودیم هم دیگر را دیدیم و دیگر از هم جدا نشدیم. تیم های پایه آتزوری و تیم اصلی آن و سپس سمپدوریا. دردها و شادی ها، برد ها و باخت ها را با هم به اشتراک گذاشتیم. آن دو شب در ومبلی. در حالی که یک بار هم آن جا با ناراحتی و تلخی گریه کرده بودیم اما این دفعه گریه شادی کردیم. به وسیله سرنوشت با یکدیگر عجین شده بودیم. قبل از مرگ او. جانلوکا بهترین ما بود. یک مهاجم کامل، یک فرد کامل و یک مرد شجاع.
آرزو داشتم رئیس سمپدوریا شود. می توانست مثل زمان بازیش تاریخ سازی کند. حضور در کنار او در فوتبال و زندگی یک موهبت برای من بود. مرا خوشحال می کرد. در قهرمانی یورو نقشی بی بدیل داشت. بازیکنان عاشق او بودند. جانلوکا قدرتی خاص داشت و آن را به ما ارزانی داشت. چیزی که ما نمی دانستیم در خود داریم اما او به واسطه مبارزه با این بیماری به آن عادت کرده بود و تا زمانی که می توانست کنار ما ماند. پس از سینیشا برادر دیگری را از دست دادم. با قدرت او جلو رفتم و خود را وقف رسیدن به هدفی کردم که همیشه رویای آن را داشتیم.
