To become spring, accept the risk of winter برای بهار شدن ، ریسک زمستان شدن را بپذیر To become presence, accept the risk of absence برای حضور ، ریسک غیبت را بپذیر We are lost in this city, where we shouldn’t be at all ما در این شهر گم شده ایم ، در جایی که اصلا نباید حضور داشته باشیم Where we searched for flowers, and found nothing but snow جایی که دنبال گُل میگشتیم ، چیزی جر برف پیدا نمیکردیم
It’s this city of tears این شهر پر از اشک است That has gone into mourning این موضوع به غم و ماتم تبدیل شده است Still beating with my heart هنوز قلبم میتپد But with undercurrent of woe اما همراه این همه غم و اندوه....
I belong to the mountains من متعلق به کوه ها هستم And always did so همیشه این کار و میکردم I belong to the mountains من متعلق به کوه ها هستم And always will do همیشه این طور بوده They were my first love آنها (کوه ها) اولین عشق من بودن Where they end, I begin جایی که به پایان میرسند ، من شروع میکنم Bury me deep inside their womb من را درون رَحِم خودتون دفن کنید The only place I ever felt home تنها جایی که احساس میکنم در خانه خود هستم
Cause home is not just the place where I was born چون خانه تنها محل زاده شدن من نیست Also, the place where I want to get buried همچنین ، جایی است که در آن دفن خواهم شد The place beyond the pines where distance has no meaning جایی ، آن سوی کاج ها که فاصله هیچ معنایی ندارد Where we still sing those old songs that remind us of our fall جایی که در آن ترانه های قدیمی را که سقوطمان را به یاد می آورد میخوانیم
We are torn between nostalgia for the familiar بین نوستالژی قوم و خویشمون گیر افتادیم And an urge for the foreign and strange و خواستار غریبه ها و بیگانه ها هستیم.. We are tied to bridges that cave in or burn ما به پل هایی خو گرفتیم و گره خوردیم که فرو میپاشن یا میسوزن Sometimes we are homesick most for places we’ve never known گاهی اوقات دلتنگ جاهایی میشیم که تا به حال ندیدیمشون و نمیشناسیمشون
If only the sea was merciful کاش حداقل دریا مهربان بود Wash me away to the silencing shores و مرا به ساحل تاریک و ساکت خود میبرد If only the sea was merciful کاش حداقل دریا مهربان بود As merciful as a morning in winter مهربان ، همانند صبح زمستانی
My dear, you can cut all the flowers عزیزم ، تو میتوانی تمام گُل ها را بچینی But you can’t keep spring from rising اما نمیتوانی جلوی آمدن بهار را بگیری It’s strange why autumns is so beautiful عجیبه که چرا پاییز انقدر زیباست Yet everything starves, everything dies با این وجود ، همه چیزها میمیرن ( پاییز با اینکه انقدر زیباست اما همه چیز و میکشه )
…everything dies… همه چیز میمیره...
Cause home is not just the place where I was born Also, the place where I want to get buried The place beyond the pines where distance has no meaning Where we still sing those old songs that remind us of our fall
Cause though I’m often in the depths of misery با این حال ، من اغلب اوقات در اعماق فلاکت هستم There’s still calmness, there’s still music inside me هنوز آرامش وجود دارد ، هنوز موسیقی درون من جریان دارد Just wish Decembers would wipe memories away ای کاش دسامبر ها حافظه را پاک میکردند ( ای کاش حافظه هامون تو ماه دسامبر پاک می شد ) Like they mercilessly wiped away the last years دقیقا همانطور که بی رحمانه سال های گذشته را پاک کردند
If only the sea was merciful Wash me away to the silencing shores If only the sea was merciful As merciful as a morning in winter
