در اولین سالگرد درگذشت حمید خوشخوان، استاد داوری فوتبال ایران، علی خسروی در یادداشت کوتاهی که در اختیار رسانه طرفداری قرار داده، اعتراف کرده در جوانی دوست داشته شبیه حميد خوشخوان باشد.
به گزارش طرفداری، علی خسروی نوشت:
يك سال از آسمانی شدن استاد بزرگ داوری فوتبال زنده ياد حميد خوشخوان گذشت و یک سال بدون استاد سپری شد. به اعتقاد من داور روی دست حميد خان هيچ مادری نزاييده است. مردي كه جلوي (١٢٠ هزار تماشاگر) داربی تهران را به راحتی قضاوت كرد. وقتی سرباز بودم سر كلاس داوری درجه سه استاد نشستم. محو ادبيات و تدريسش شدم. هميشه آرزو داشتم روزی حميد خوشخوان شوم ولی می دانم انگشت كوچك استاد هم نشدم. روز تشیيع به دستور پسران گلش (بهروز و پيروز) سعی كردم حق شاگرد را با ادبيات خاص خودم (ساده و روان) بجا آورم ولی می دانم شاگرد خوبی نبودم. عاشق ادبيات، رفتار و حركاتش توی زمين بودم و سالها از ایشان تقليد كردم. با قد (١/٧٠) جلوي معترض ترين بازيكنان ايستاده و با كارت هايش كه هميشه در جيب شورت داوری می گذاشت نفس همه را می بريد. بعد از تشیيع مسير قطعه نام آوران تا سالن پذيرايی را وحشتناك گريسته و نعره زدم كه خالی شوم. ولی مثل الان (ريزش اشك فراوان) تخليه نشده و در فراق استاد سوختم و ساختم. اين چند جمله را تقديم می كنم به همسر قهرمان استاد و بهروز و پيروز و عروس ها و نوه های حميد خان كه می دانم ديوانه وار عاشق استاد داور بزرگ فوتبال ما بوده و هستند. واقعا ديگه جمله كم آوردم.