هر کسی نمیتونه آهنگ قدیمی گوش کنه... آدم خاص خودش رو میخواد... اتفاقا من توی فامیل، از طرف اطرافیانم، زیاد مسخره میشم که چرا داریوش گوش می کنی... اینم بگم هر کسی طاقت شنیدن صدای داریوش رو نداره... اونایی که داریوشی هستند، می دونند که من چی میگم... مگر میشه آهنگ شقایق باشه و تو، روزی اون رو گوش نکنی! آهنگهای داریوش و خواننده های هم نسل داریوش، به هیچ وجه قدیمی نمیشوند...
توی همین آهنگ، اردلان سرفراز نوشته که سال دو هزار چه سال سیاهی هست... سالی که به بن بست می رسیم... سالی که باید تن بدیم به غریزه... سالی که معنا و مفهوم گم میشه... سالی که همگی تنها می شوند... و هم اکنون در حال سپری کردن سال های دو هزار هستیم...
نمیدونم چرا دیگه نمیتونم به آهنگهای امروزی، گوش بسپارم... ذهن و روانم بهم می ریزه وقتی آهنگهای مبتذل امروزی رو گوش می کنم... جالبه که بعضی ها به همین آهنگها، میگن عاشقانه!! شما آهنگهای عاشقانه گوش نکردید! یاور همیشه مؤمن... داد از این دل... هجرت... نفرین... گل یخ... زمستون... هوای تازه... دیوانه من... نفرین نامه... رهایی... کویر... مسبب... مه لقا... شبخون... شکایت... گریز... باد و بیشه... یه هفته این آهنگ ها رو گوش کنید؛ ببینم می تونید دوباره بشینید پای آهنگهای رضا بهرام و گرشا رضایی و آرون افشار و بهنام بانی؟؟
هنوزم که هنوزه، این آهنگ تازگی داره... آهنگ های قدیمی و امثال چنین آهنگ هایی، هیچ وقت قدیمی نمیشوند... ملودی بی نظیر... شعری فوق العاده... و صدای داریوش... داریوش،همیشه داریوش است... همه طرفداراش، می دونند که من چی میگم...
دیدگاهها