طرفداری | مدافع میلان از تجربه‌اش با سرجیو کونسیسائو و ماسیمیلیانو آلگری گفت؛ روایت او از دوران حضور در میلان، از نخستین جلسه با سرمربی پرتغالی تا تمرین‌ها و سفرهای تیم را دربرمی‌گیرد. این اظهارات در پادکست صربستانی اس‌اس کالچو مطرح شد و لا گاتزتا دلو اسپورت آن‌ها را بازتاب داد.

پاولوویچ نخستین جلسه کونسیسائو به‌عنوان سرمربی میلان را به یاد آورد و گفت:

در نخستین جلسه‌اش به‌عنوان مربی میلان، ۴۰ دقیقه دیر کرد. همه بازیکنان و اعضای هیئت‌مدیره منتظرش بودند، در حالی که او در دفترش بود. می‌خواست همه بفهمند اختیار دست چه کسی است و این کار را عمداً انجام داد.

او سپس به یکی از محدودیت‌های غذایی دوران کونسیسائو اشاره کرد و گفت:

کونسیسائو نوتلا را ممنوع کرد و از آن به بعد دیگر اجازه نداشتیم اصلاً آن را بخوریم.

پاولوویچ در ارزیابی کلی‌اش از سرمربی پرتغالی گفت:

سرجیو کونسیسائو مربی خوبی است و من خیلی دوستش دارم، اما روش‌های سخت‌گیرانه‌ای داشت که به روش‌های هیتلر شباهت داشت.

مدافع میلان از برنامه سفرهای تیم و مقررات تمرین‌ها هم صحبت کرد و گفت:

وقتی برای بازی سفر می‌کردیم، در هتل می‌ماندیم و به گروه‌های مختلف تقسیم می‌شدیم. بازیکنان کنار هم بودند و بقیه بیرون می‌ماندند. در تمرین هم پوشیدن زانوبند و آرنج‌بند اجباری بود. چه دما زیر صفر بود و چه به ۳۵ درجه می‌رسید، باید آن‌ها را می‌پوشیدیم.

او ماجرای حضور چند بازیکن در یک کنسرت و واکنش کادر فنی را هم روایت کرد و گفت:

سه روز پیش از یک بازی، چند بازیکن به کنسرت رفتند و تا ساعت ۱۱ شب آنجا ماندند. او دستیارانی، یا به‌قولی جاسوسانی، داشت که هر اتفاقی را به او گزارش می‌دادند و حسابی سر این ماجرا شلوغ کرد. حتی تصمیم گرفت هیچ‌کدام از آن پنج یا شش بازیکن در بازی بعدی به میدان نروند.

پاولوویچ درباره دوران کار با آلگری و ارزیابی‌اش از توانایی‌های خودش گفت:

زیر نظر او، از وقتی به ایتالیا آمدم بیشترین پیشرفتم را داشتم. به‌عنوان مدافع، سرعت و قدرت بدنی خوبی دارم و می‌توانم از عقب زمین بازی‌سازی کنم. می‌توانم جلو بروم، فرار کنم و گل بزنم، اما جنبه تاکتیکی همیشه نقطه‌ضعفم بوده است.

او ریشه این ضعف را به سال‌های ابتدایی حضورش در تیم بزرگسالان پارتیزان بلگراد نسبت داد و گفت:

وقتی به تیم اول پارتیزان رسیدم، تازه اصول اولیه را یاد گرفتم. در درک نوع نگاه بازیکنان ایتالیایی به فوتبال، کمی از آن‌ها عقب بودم؛ چون بازیکنانشان از سن کم بعضی مفاهیم تاکتیکی را یاد می‌گیرند.

از پاولوویچ درباره سخت‌ترین مهاجمانی که با آن‌ها روبه‌رو شده پرسیدند. او پاسخ داد:

از نظر فیزیکی، بدون شک سخت‌ترین چالش روبه‌رویی با روملو لوکاکو بود. مارکوس تورام هم همین‌طور؛ او قوی و سریع است و با توپ هم خوب کار می‌کند.

او درباره شیوه مهار لائوتارو مارتینز در محوطه جریمه گفت:

در مورد لائوتارو مارتینز، باید داخل محوطه جریمه خیلی مراقبش باشید. اگر به او نچسبید، گل می‌زند. نباید هیچ فضایی در اختیارش بگذارید.

پاولوویچ در پایان از هم‌تیمی‌اش دیگو موریرا تعریف کرد و گفت:

پسر خیلی خوبی است و هوش زیادی دارد. چند کلمه صربی بلد است. در یکی از تمرین‌ها پدرش را دیدم و طبیعتاً درباره پارتیزان حرف زدیم. دیدنش خیلی خوب بود، چون از زمانی که در صربستان بازی می‌کرد به یادش دارم.