به رهی دیدم برگِ خزان پژمرده ز بیدادِ زمان

کز شاخه جدا بود چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش بادِ خزان

چون پیکِ بلا بود به رهی دیدم برگِ خزان پژمرده ز بیدادِ زمان

کز شاخه جدا بود چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش بادِ خزان

چون پیکِ بلا بود ای برگِ ستمدیده ی پاییزی آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی روزی تو هم آغوشِ گلی بودی دلداده وُ مدهوشِ گلی بودی ای عاشقِ شیدا دلداده ی رسوا گویمت چرا فسرده ام در گل نه صفایی باشد نه وفایی جز ستم ز وی نبرده ام آه! بارِ غمت در دل بنشاندم در رهِ او من جان بفشاندم تا شود نوگلِ گلشن وُ دیده شود♫ رفت آن گلِ من از دست با خار وُ خسی پیوست من ماندم وُ صد خارِ ستم این پیکر بی جان به رهی دیدم برگِ خزان پژمرده ز بیدادِ زمان

کز شاخه جدا بود چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش بادِ خزان

چون پیکِ بلا بود به رهی دیدم برگِ خزان پژمرده ز بیدادِ زمان

کز شاخه جدا بود چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش بادِ خزان

چون پیکِ بلا بود