۱۰ بازیکن برتر تاریخ باشگاه اتلتیکو مادرید

تیبو کورتوا، دروازه‌بان برجسته فعلی باشگاه رئال مادرید، در سال 2011 بطور رسمی از خنک به چلسی پیوست، اما مشکل اینجا بود که شیرهای لندن، دروازه‌بانی سوپراستار، یعنی پتر چک را در درون دروازه خود داشتند و بنابراین تیبو باید به تیم دیگری می‌رفت تا بتواند بدرخشد و خود را به چلسی و دنیای فوتبال اثبات کند.

او ابتدا درحال توافق با باشگاه‌های لیگ برتری بود تا در انگلیس به پیشرفت خود ادامه دهد، اما پس از اینکه اتلتیکو داوید دخیا را به منچستریونایتد فروخت، به سراغ تیبو کورتوآ ۱۹ ساله رفت تا او را برای دفاع از دروازه تیمش به خدمت بگیرد؛ مرد بلژیکی نیز با شوق و علاقه به تیم مادریدی رفت تا در لالیگا اسپانیا خودش را به سطح اول فوتبال اروپا معرفی کند. و بدین ترتیب سه فصل برتری و درخشش مداوم کورتوآ در دروازه اتلتیکو مادرید آغاز شد. کورتوآ در هر سه فصلی که درون دروازه اتلتیکو قرار داشت، تنها یک بازی را در لیگ از دست داد که از این حیث موفقیت چشم‌گیری بود.

کورتوآ با درخشش خود در چارچوب دروازه اتلتیکو در بین هواداران تیم مادریدی به محبوبیت بالایی رسید؛ همچنین در پایان هر یک از آن فصل‌ها، موفق به کسب قهرمانی لیگ اروپا در فصل اول، کوپا دل ری در فصل دوم و قهرمانی در لالیگا در سومین فصل بازی خود در پیراهن اتلتیکو شد که او را در تاریخ باشگاه اتلتیکو مادرید جاودانه کرد.

نهمین ستاره باشگاه مادریدی، کسی نیست جز رادامل فالکائو؛ با اینکه ستاره کلمبیایی فقط دو فصل بازیکن اتلتیکو بود، اما مسلماً آن دو فصل بهترین سال‌های دوران حرفه‌ای او بودند که باعث شد در دو فصل جزو بهترین بازیکنان تاریخ باشگاه اتلتیکو مادرید شود.

او در پنجره نقل و انتقالاتی تابستان سال2011 بطور رسمی به اتلتیکو مادرید پیوست، فالکائو در زمان حضورش در پورتو، با گلزنی در فینال لیگ اروپا موفق شد لیگ اروپا را کسب کند. مرد کلمبیایی ترک عادت نکرد و همین کار را برای اتلتیکو مادرید در فینال لیگ اروپای سال ۲۰۱۲ مقابل اتلتیک بیلبائو با زدن ۲ گل و ثبت ۱ پاس گل تکرار کرد و بهترین بازیکن زمین شد تا خیلی زود در بین هواداران اتلتیکو محبوب و مورد ستایش قرار بگیرد.

فالکائو موفق شد در اولین فصل حضورش در باشگاه اسپانیایی ۳۶ گل در تمامی رقابت‌های رسمی به ثمر برساند و یکی از بهترین فصول حرفه‌ای خود را در اتلتیکو تجربه کند.

او درخشش را با یک هتریک در فینال سوپرجام یوفا ۲۰۱۲/۲۰۱۳ در مقابل چلسی تکرار کرد و باعث شد اتلتیکو به این مهم دست پیدا کند. با درخشش او اتلتیکویی‌ها موفق شدند بعد از سال‌ها ناکامی در مقابل رقیب سنتی و قدرتمند خود یعنی رئال مادرید به پیروزی رسیده و موفق شد در فینال کوپا دل ری به رئال مادرید غلبه کرده و جام کوپا دل ری را به خانه ببرد. فالکائو موفق شد در ۹۰ بازی ۷۱ گل برای اتلتیکو مادرید در تمامی رقابت‌های رسمی و غیررسمی به ثمر برساند که آمار بسیار خوب و شگفت‌انگیزی برای ستاره کلمبیایی اتلتیکو بود.

هشتمین اسطوره‌ تاریخی اتلتیکو ستاره اروگوئه‌ای است که با درخشش و گلزنی در باشگاه ویارئال به این بازیکن فرصتی دیگر برای درخشش توسط سران اتلتیکو مادرید داده شد تا با پیوستن به اتلتیکو در سال 2007 شکوفا شود.

فورلان که عملاً جایگزین فرناندو تورس شده بود که در آن تابستان اتلتیکو را به مقصد لیورپول ترک کرده بود؛ در فصل اول خود کاملاً به میدان نرفت و اکثر اوقات نیمکت‌نشین بود، اما در دومین فصل خود در فرم خیره‌کننده‌ و شگفت‌انگیزی بود و در 33 بازی 32 گل به ثمر رساند که او را به بهترین گلزن لالیگا تبدیل کرد و موفق به کسب جایزه پیچیچی شد.

فورلان نیروی محرکه‌ای بود که در اتلتیکو به دنبال تأثیرگذاری در بازی‌های اروپایی بود و بهترین ساعت او در فصل 2009/10 بود که گل‌هایش اتلتیکو را به فینال لیگ اروپا رساند؛ اتلتیکو مادرید در فینال لیگ اروپای 2009/10 موفق شد در مقابل فولام با دو گل همراه با درخشش فورلان بعد از ۴۸ سال به جام اروپایی دست پیدا کند که این نیز باعث افزایش محبوبیت مرد اروگوئه‌ای شد.

همچنین فورلان در آخرین‌ سال‌های حضورش و با افزایش سن، به بازیکنان جوان باشگاه اتلتیکو کمک کرده و آنهارا حمایت می‌کرد و با اشتراک گذاشتن تجربیاتش باعث ظهور و شکوفایی بسیاری از چهره‌های جدید و جوان در سطح اول فوتبال اروپا شد که باعث شد محبوبیت دیگو فورلان چند برابر شود.

فورلان پس از یک فصل پایانی نه چندان چشم‌گیر در اتلتیکو، سرانجام در سال 2010/11، او با 96 گل در 196 بازی برای این باشگاه از اتلتیکو جدا شد اما توانست جایگاهی در تاریخ مدرن آنها به دست آورده و خود را به‌عنوان یکی از چهره‌های ماندگار اتلتیکو مادرید جاودانه کند.

یکی دیگر از ستاره های فعلی اتلتیکو، کسی نیست جز کوکه، کسی که به یکی از نمادهای ابدی اتلتیکو تبدیل شده و با روحیه‌ی جنگنده و سخت‌کوشی که دارد همیشه به عنوان ستون و بنای تیم شناخته می‌شود. او ویژگی های کلیدی سخت‌کوشی، ظرافت و توانایی روی توپ را با هم ترکیب می‌کند و تقریباً به بازیکنی مورد اعتماد برای دیگو سیمئونه تبدیل شده است که همیشه تیم را به جلو هدایت می‌کند.

کوکه یک پسر مادریدی است که در هشت سالگی به آکادمی جوانان اتلتیکو پیوست، کوکه تک باشگاهی بوده و هیچ‌وقت تا به‌کنون برای باشگاه دیگری به میدان نرفته و به همین دلیل مورد احترام و ستایش شدید هواداران باشگاه است که همیشه و همه‌جا از او حمایت می‌کنند و او را یکی از اسطوره‌های ابدی اتلتیکو می‌دانند.

او اولین بازی خود را با پیراهن تیم اصلی اتلتیکو به‌عنوان یک جوان 17 ساله در سال 2009 انجام داد و پس از اینکه به تدریج در فصل 2009/10 به تیم معرفی شد، بطور کامل به تیم اصلی پیوست و از آن زمان تا به‌کنون از مهره‌های کلیدی و ستون‌ها و رهبران تیم است. کوکه همان بازیکنی است که سیمئونه به وضوح به او اعتماد دارد، همان سیمئونه‌ای که در جوانی به او اعتماد کرد و او را در مسیر درخشش قرار داد.

 کوکه در تیمی بود که در فصل 2012/13 قهرمان کوپا دل ری شد، قبل از اینکه مطمئناً بهترین فصل دوران حرفه‌ای‌اش باشد، زمانی که 58 بازی بزرگ در تمام رقابت‌ها انجام داد و هفت گل به ثمر رساند. همانطور که اتلتیکو قهرمان لیگ 2013/14 شد و به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید.

نوبتی ام که باشد نوبت فوق ستاره آرژانتینی است که در اوج جوانی موفق شد آمار خیره‌کننده‌ای از گلزنی‌هایش در اتلتیکو مادرید برجا بگذارد.

در واقع با جدایی فرناندو تورس از اتلتیکو و انتقال به لیورپول در تابستان 2007، باعث شد که آگوئرو فرصتی برای درخشش را در اختیار داشته باشد و همین امر آگوئرو را به بازیکنی تبدیل کرد که امروز همه ما می‌شناسیم و از گل‌هایی که قبل از عارضه قلبی‌اش برای منچسترسیتی و اتلتیکو مادرید زده بود لذت ببریم، آگوئرو در زمان رفتن فرناندو تورس تمام مسئولیت و بار تهاجمی تیم را به دوش کشید و با اینکه سن او چنین کاری باعث نابودی هر بازیکنی می‌شد، اما او با درخشش فوق‌العاده‌اش پاسخ داد.

گل‌های آگوئرو به اتلتیکو کمک کرد تا از تیمی که فقط میان‌رده‌های لالیگا را ناراحت می‌کرد، به تیمی تبدیل شود که برای حضور در لیگ قهرمانان اروپا چالش برانگیز بود. ورود دیگو فورلان مهاجم اروگوئه‌ای در که بالا به آن اشاره کردیم، باعث شد که این زوج با هم یک شراکت مرگبار در حمله ایجاد کنند، فورلان اکثر گل‌ها را به ثمر رساند و بازی همه جانبه آگوئرو در حالی که او در کنار او ظاهر شد، بهبود یافت.

این زوج در سال 2010 قهرمان لیگ اروپا شدند، اما آگوئرو فقط یک فصل دیگر در ویسنته کالدرون داشت. او با ۲۷ گل زده در تمام رقابت‌های رسمی موفق شد آمار خارق‌العاده‌ای را از خود برجای بگذارد.

پنجمین گزینه این لیست کسی نیست جز یکی از منفورترین ستاره‌های تاریخ فوتبال، فکر کنم شناختید! درست است دیگو کاستا؛ اگرچه او نسبت به سایر اعضای این لیست آنقدر گل برای اتلتیکو به ثمر نرسانده است، اما دیگو کاستا چنین رتبه بالایی را صرفاً به خاطر چیزی که در باشگاه ارائه کرده‌ است به دست آورده است. در دورانی که کاستا در اتلتیکو حضور داشت، برای کسب تجربه بیشتر و افزایش کیفیت به تیم‌های بسیاری به‌صورت قرضی رفت و در آن‌ها برای اثبات خود به باشگاه تلاش کرد.

دوران اولیه او در اتلتیکو در فصل 2010/11 یک شروع نسبتاً متوقف‌کننده و ضعیف بود و پس از چهارمین و آخرین جدایی قرضی از باشگاه به رایو وایکانو در فصل بعد، سیمئونه به او اعتماد کرد و او را برای ایفای نقش کلیدی در تیم بازگرداند.

گل او در فینال کوپا دل ری سال 2013 مقابل رقیب سنتی یعنی رئال مادرید یکی از گل‌هایی بود که روند بازی را تغییر داد و به تیمش کمک کرد تا در برابر همسایه‌های نزدیک خود به پیروزی بزرگی دست یابد، که باعث محبوبیت او در بین هواداران اتلتیکو شد.

کاستا ۵۳ گل تا به‌کنون در تمام رقابت‌‌ها برای اتلتیکو به ثمر رسانده که مهم‌ترین گل‌هایش ۳۶ گلی بود که در تمام رقابت‌ها در آن‌سال‌ها باعث شد اتلتیکو به افتخار کسب لالیگا و فینال لیگ قهرمانان اروپا برسد، شاید اگر دیگو دچار مصدومیت نمی‌شد و به فینال لیگ قهرمانان اروپا می‌رسید، شاید اکنون اتلتیکو صاحب یک جام اروپایی می‌بود.

و اکنون نوبت فوق ستاره فرانسوی اتلتیکوهایی‌هاست تا به امروز ۱۰۵ گل برای اتلتیکو به ثمر رسانده است و به‌دلیل قابلیت بازی در چندین پست شهرتی خاص در جهان فوتبال دارد.

گریزمان که قبل از پیوستن به اتلتیکو، قهرمان آن زمان لالیگا، در تابستان 2014 در رئال سوسیداد در رتبه‌های برتر قرار گرفت و کیفیت همه جانبه و تعادل فوق‌العاده او باعث شد اتلتیکو به دنبال خرید گریزمان رفته و ستاره‌ای مدرن را به تیمش بیاورد. او توانایی شوت از راه دور و دویدن در پشت خط دفاعی را دارد و پاس‌های کلیدی و هوشمندانه‌اش همواره مورد تحسین است.

گریزمان با اینکه در سال ۲۰۱۹ با مبلغی بسیار به بارسلونا پیوست و مقطعی چند ساله را در بارسلونا بازی کرد و مورد انتقاد اتلتیکویی‌ها قرار گرفت، اما مجددا در سال ۲۰۲۱ بصورت قرضی و در سال ۲۰۲۲ بصورت دائمی به اتلتیکو پیوست و درخشید و همین‌طور رد پیشنهاد باشگاه‌های پرخرج عربی در سال ۲۰۲۳ باعث محبوبیت مجدد او در بین هواداران باشگاه مادریدی شد.

و اما گابی؛ هر تیمی به رهبری باهوش، جنگنده، و متعصب نیاز دارد که تیم را در هر شرایطی رهبری کند که گابی بارها رهبر و مرد محبوب و جنگنده زمین برای اتلتیکو مادرید بوده است.

بازیکن مادریدی که از آکادمی و رده‌های جوانان اتلتیکو مادرید به دنیای فوتبال معرفی شد؛ بدلیل شروع نه چندان چشمگیرش ابتدا بصورت قرضی به ختافه و سپس بصورت دائمی به رئال ساراگوسا پیوست، اما بدلیل درخشش چشمگیرش در ساراگوسا، سران اتلتیکو را مجاب کرد تا به جذب او فکر کرده و او را به اتلتیکو بازگردانند. گابی هیچ‌گاه به عقب و گذشته نگاه نکرد و همواره رو به پیشرفت بود و اینکه هیچوقت موفق به پوشیدن کامل پیراهن تیم ملی اسپانیا نشد او را سرد و مأیوس نکرد. همچنین او به شدت از محدودیت‌های خود آگاه است، اما می‌داند چگونه از نقاط قوت خود به بهترین شکل استفاده کند.

گابی در حالی که هیچ بازی ملی کاملی به نام خود ندارد، ممکن است آنقدرها در تاریخ فوتبال قابل احترام نباشد، اما هواداران اتلتیکو مطمئنا می‌دانند که او چقدر مهم است و همواره او را دوست داشته و گابی را جزوی از بازیکنان محبوب و مستعد تاریخ اتلتیکو می‌دانند.

و اما نوبت رسید به دیوار اروگوئه‌ای یعنی دیگو گودین، مدافع سرسخت، پرتلاش و باهوش و جنگنده‌ای که پایه‌‌ی بسیاری از موفقیت‌های اتلتیکو بر آن بنا شده است، او که از زمان انتقالش از ویارئال در سال 2010 به اتلتیکو، تبدیل به یکی از بهترین مدافعان فوتبال شد و سالیان سال برای اتلتیکو به میدان رفت.

موقعیت دفاعی و توانایی او در سازماندهی دفاع، او را بهترین مدافعی که تا به حال برای باشگاه بازی کرده است، قرار می‌دهد، و همینطور او اغلب بازیکنی است که تیم سیمئونه را در تمرینات دفاعی هدایت می‌کرد. علاوه بر این، او اغلب یک تهدید هدف را در انتهای دیگر بسته بندی می‌کرد.

در مراحل پایانی فصل 2013/14، گل گودین در تساوی 1-1 اتلتیکو مقابل بارسلونا، قهرمانی لیگ را تثبیت کرد، همچنین درحالی که او چند ثانیه با قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا در فینال فاصله داشت، سرخیو راموس گل تساوی دیرهنگام رئال مادرید را به ثمر رساند و باعث ناکامی او و اتلتیکو در کسب جام اروپایی شد.

گودین سال‌ها به اتلتیکو وفادار بود و با عشق و تعصب برای این تیم بازی می‌کرد و سرانجام در دوران افتش از اتلتیکو جدا شد.