نادرشاه افشار بنیان گذار افشاریان است که به عنوان شاه ایران فرمانروایی کرد.

نادرشاه افشار او با عناوینی مثل ناپلئون ایران یاد شده است. نادر افشار در جوانی نزد بابا علی احمدلو به کار شاغل شد، و در بی نظمی ناشی از حمله افغان ها به ایران نادر به خدمت محمود سیستانی درآمد. پس از نقشه های متفرق با سرداران ترکمان افشار و جلایر نادر گروه خود را از مهاجمان تشکیل داد. نادر در لطمه به محمد سیستانی او را مورد عنایت تهماسب دوم قرار داد و در سال ۱۱۳۹ هجری قمری نادر و نیروی ۲۰۰۰ نفری اش را در خدمت خود درآورد. سپس به مقام قورچی باشی منصوب شد و مقام فرمانده گارد را بر عهده گرفت. نادر در بهار و تابستان ۱۷۳۰ سرزمین های زیادی را از عثمانی پس گرفت، و پس از تشکیل تعهد نامه صلح میان تهماسب و سلطان محمود تهماسب را از حکومت برکنار کرد و فرزند تهماسب جانشین کرد و خودش به مقام نایب السلطنه منصوب شد. نادر کرمانشاه که توسط عثمانی تصرف شده بود، پس گرفت و در سال ۱۷۳۳ با احمد پاشا قرارداد جدیدی را برای بازگرداندن مفهوم پیمان نامه ذهاب امضا کرد. سلسه دیگری از جنگ های عثمانی و ایران در قفقاز و اشغال گنجه توسط نادر که در احاطه مهندسان روسیه ای قرار گرفتند. در اواخر سال ۱۷۳۵ نادر احساس کرد به ارزش کافی خود دست یافته که خود عهده دار حکومت شود. او در سال ۱۷۳۶ افراد عالی رتبه را از تمام قلمرو صفویان را در دشت مغان جمع کرد، و این مجلس نادر را به پادشاهی ایران انتخاب کردن. نادرشاه از فرمانروایانی بود که برای آخرین بار ایران را به محدوده طبیعی فلات ایران رسانید و با تامین کشتی های بزرگ جنگی تلاش کرد تا حقوق تاریخی کشور را بر آب های شمال و جنوب پابرجا کرد. نادر مزایای تجارت و قدرت دریایی را دریافت کرد، و کشتی های را برای دریای خزر و خلیج فارس خریداری کرد.