فوتبال پر از حوادث تلخ و شیرین است؛ لحظاتی که برای یک تیم به سرافرازی و برای دیگری به خاطرهای تلخ و فراموشنشدنی تبدیل میشوند.
فینال جام باشگاههای اروپا ۱۹۷۵ در پارک دو پرنس پاریس نیز چنین روایتی داشت؛ بایرن مونیخ قهرمان شد و لیدز یونایتد ناکام ماند، هرچند لیدزیونایتد در بخش زیادی از بازی صاحب توپ و میدان بود. ، اما شاگردان جیمی آرمفیلد پس از حذف بارسلونای یوهان کرایوف نشان داده بودند که از هیچ حریفی نمیترسند.
بایرن مونیخ در فصل ۱۹۷۴/۱۹۷۵ فصل کمفروغی داشت؛ آنها بوندسلیگا را در رده دهم به پایان رساندند و در دور سوم دیافبی پوکال حذف شدند. لیدزیونایتد نیز در لیگ دسته اول انگلیس نهم شد و در دور ششم افای کاپ مقابل ایپسویچ تاون از رقابتها کنار رفت.
مسابقه فینال در روز ۲۸ مه ۱۹۷۵ در حضور ۳۷۴'۴۸ تماشاگر برگزار شد.
مسابقه از همان دقایق ابتدایی با خشونت و درگیری همراه شد. تنها چهار دقیقه از شروع بازی گذشته بود که بیورن اندرسون، مدافع بایرن مونیخ، در برخورد با تری یورات مصدوم شد و نتوانست به بازی ادامه دهد. اولی هوینس نیز نزدیک پایان نیمه اول به دلیل آسیبدیدگی زانو تعویض شد.
لیدزیونایتد در نیمه اول فوتبال تهاجمیتری ارائه داد و چند بار به دروازه بایرن مونیخ نزدیک شد. در دقیقه ۲۷، برخورد توپ با دست فرانتس بکنباوئر در محوطه جریمه و چند دقیقه بعد آلن کلارک با تکل بکن باوئر نقش بر زمین شد. این صحنه اعتراض بازیکنان لیدزیونایتد و درخواست پنالتی را به دنبال داشت، اما داور هر دو صحنه را ادامه بازی اعلام کرد.
نیمه اول بدون گل تمام شد و فشار لیدزیونایتد در نیمه دوم نیز ادامه یافت. بیلی برمنر در یکی از بهترین موقعیتها از فاصله نزدیک شوت زد، اما سپ مایر با واکنشی عالی توپ را دفع کرد.
کمی بعد، پیتر لوریمر با یک والی قدرتمند دروازه بایرن مونیخ را باز کرد، اما توپ پیش از ورود به دروازه به بیلی برنر برخورد کرد و از آنجا که او در موقعیت آفساید قرار داشت، گل مردود اعلام شد؛ تصمیمی که اعتراض شدید بازیکنان و هواداران لیدزیونایتد را به دنبال داشت.
در دقیقه ۷۱، بایرن مونیخ برخلاف جریان بازی به گل رسید؛ فرانتس بولّه روث با پاس زیبای کانی تورستنسون از حدود ۱۷ متری با ضربهای زمینی دروازه لیدزیونایتد را باز کرد. بازیکنان لیدزیونایتد برای جبران جلو کشیدند، اما در دقیقه ۸۲ گرد مولر با چرخشی سریع و ضربهای دقیق گل دوم را به ثمر رساند تا بایرن مونیخ ۲–۰ پیروز شود و برای دومین سال متوالی قهرمان اروپا شود.
پس از پایان مسابقه، خشم هواداران لیدزیونایتد به اوج رسید؛ آنها اشیایی را به سمت زمین پرتاب کردند و برخی نیز تلاش کردند وارد زمین شوند. پلیس مداخله کرد و درگیریها پس از بازی به خیابانهای پاریس نیز کشیده شد.
واکنش بازیکنان و روایت یک هوادار لیدزیونایتد از ملاقاتش با قیصر
اولی هوینس اعتراف کرد: «ما خیلی خوششانس بودیم. لیدز یونایتد ۹۰ دقیقه تلاش کرد گل بزند.» بیورن اندرسون نیز گفت: «فوتبال گاهی ناعادلانه است.» در سوی مقابل، تری یوراث از خطایش روی اندرسون ابراز شرمندگی کرد و پیتر لوریمر همچنان معتقد بود گلش باید پذیرفته میشد.
آلن ویتلی، نویسنده و هوادار لیدزیونایتد، در سال ۲۰۰۵ با فرانتس بکنباوئر دیدار کرد و درباره فینال پرسید. قیصر درباره پنالتی کلارک گفت: «تصمیمات بخشی از فوتبال هستند» و درباره گل لوریمر نیز گفت: «بیلی برمنر در آفساید بود و کمکداور هم همین نظر را داشت.»