طرفداری | یحیی گلمحمدی از زمان قبول هدایت پرسپولیس به عنوان جانشین گابریل کالدرون، بارها اعلام استعفا کرد و حتی طی مواردی چند روز در تمرین سرخپوشان پایتخت حاضر نمیشد تا نشان بدهد تصمیمش برای جدایی جدی است اما هر بار، قائله فیصله پیدا میکرد. هفتمین استعفای یحیی اما با موافقت مدیریت پرسپولیس روبهرو شد تا دوران درخشان گلمحمدی پس از ۴۶ ماه حضور در جمع سرخپوشان پایتخت به اتمام برسد.
ماجرا از دیدار مقابل مس رفسنجان آغاز شد که سرخپوشان پایتخت برابر تیم بحرانزده ساکت الهامی با نتیجه ۱-۱ متوقف شدند. یحیی گلمحمدی پس از این بازی در کنفرانس خبری گفت:
مشکلات مالی و امکاناتی داشتیم. با این شرایط من شخصا نمیتوانم ادامه دهم. 3 ماه قبل با پرسپولیس فسخ کردم اما حرکتی که باعث دلگرمی باشد را باشگاه انجام نداد. از اینجا از همه پرسپولیسیها که با من در این 4 سال همراه بودند تشکر میکنم. امیدوارم هر کسی که میآید موفق باشد.
استعفای یحیی اصولا مورد جدیدی نبود و شاید در ابتدا چندان از سوی هواداران پرسپولیس جدی گرفته نشد اما مرد پر افتخار، این بار مصمم بود و نهایتا پس از یک هفته، خبر جدایی او رسما از سوی باشگاه پرسپولیس اعلام شد.
یحیی پس از قهرمانی پرسپولیس در جام حذفی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ اعلام کرد که شاید برای فصل بعد (لیگ بیست و سوم) سرمربی پرسپولیس نباشد. او چهار ماه پس از کسب سهگانه داخلی هم استعفا داد که مورد پذیرش قرار نگرفت و نهایتا در دی ماه ۱۴۰۲، به همکاری خود با باشگاه محبوبش پایان داد.
یحیی در پرسپولیس سه قهرمانی و یک نایب قهرمانی لیگ، دو قهرمانی سوپرکاپ، یک قهرمانی جام حذفی و یک نایب قهرمانی آسیا را کسب کرد تا یکی از پر افتخارترین سرمربیهای تاریخ سرخپوشان پایتخت لقب بگیرد.