گزیده ی اشعار زیبا و روح نواز از عماد خراسانی ، شاعر معاصر

آنکه رخسار ترا اين همه زيبا می کرد کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد

آنکه می داد ترا حسن و نمی داد وفا کاشکی فکر من عاشق شيدا می کرد

يا نمی داد ترا اينهمه بيدادگری يا مرا در غم عشق تو شکيبا می کرد

کاشکی گم شده بود اين دل ديوانه من پيش از آن روز که گيسوی تو پيدا می کرد

ای که در سوختنم با دل من ساخته ای کاش يک شب دلت انديشه فردا می کرد

کاش می بود به فکر دل ديوانه ما آنکه خلق پری از آدم و حوا می کرد

کاش درخواب شبی روی تو می ديد عماد بوسه ای از لب لعل تو تمنا می کرد 

گر چه مستیم و خرابیم چو شب های دگر

باز کن ساقی مجلس سر مینای دگر

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم

شاید ای جان، نرسیدیم به فردای دگر

عهد کردم که دگر می‌نخورم در همه عمر

به‌جز از امشب و فردا شب و شب‌های دگر

مست مستم، مشکن قدر خود ای پنجه غم

من به میخانه ام امشب تو برو جای دگر

چه به میخانه چه محراب، حرامم باشد

گر به جز عشق توام هست تمنای دگر

تا روم از پی یار دگری می باید

جز دل من دلی و جز تو دلارای دگر

باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز

اوستادان و فزودند معمای دگر

گر بهشتی است، رخ توست نگارا که در آن

می توان کرد به هر لحظه تماشای دگر

از تو زیبا صنم این قدر جفا زیبا نیست

گیرم این دل نتوان داد به زیبای دگر

می فروشان همه دانند عمادا که بود

عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر

پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکیست

حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکیست

این همه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظریست

گر نظر پاک کنی، کعبه و بتخانه یکیست

هر کسی قصه شوقش به زبانی گوید

چون نکو می‌نگرم، حاصل افسانه یکیست

اینهمه قصه ز سودای گرفتارانست

ورنه از روز ازل، دام یکی، دانه یکیست

ره هرکس به فسونی زده آن شوخ ار نه

گریه نیمه شب و خنده مستانه یکیست

گر زمن پرسی از آن لطف که من می‌دانم

آشنا بر در این خانه و بیگانه یکیست

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند

بهر این یک دو نفس، عاقل و دیوانه یکیست

عشق آتش بود و خانه خرابی دارد

پیش آتش، دل شمع و پر پروانه یکیست

گر به سرحد جنونت ببرد عشق عماد

بی‌وفایی و وفاداری جانانه یکیست

از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم

یادگار از تو چه شبها ، چه سحر ها دارم

با تو ای راهزن دل ، چه سفر ها دارم

گرچه از خود خبرم نیست ، خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا كردی

تو مراغافل از اندیشه ی فردا كردی

باز هم گرم از این آتش جانسوز تو ام

سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام

شكوه بیجاست ، مرا كشتی و جانم دادی

آنچه از بخت طمع داشتم ، آنم دادی

كاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق

آن دلی كز تو نلرزد ، به چه ارزد ای عشق