لطفا لایک و قلب رو بزنید عزیزان
این رتبه ها بدون ترتیب خاصی هستند
بهترین بازیکنان رئال مادرید تا به حال برخی از بزرگان تمام دوران هستند. این باشگاه، به هر حال، سابقه ای دارد که مانند هیچ باشگاه دیگری نیست. . چه آنها را دوست داشته باشید و چه از آنها متنفر باشید، هرگز نمی توانید آنها را کاملاً حذف کنید.
20. مارتین وازکز
یکی از ماهرترین هافبکهای تهاجمی بود. او به رئال مادرید کمک کرد تا با 16 عنوان قهرمانی - از جمله جام 1989/90 لالیگا که در آن رئال با 107 گل به رکورد داخلی دست یافت. او که یک پاسور و دریبلزن قوی بود، به دلیل تواناییاش در تغییر بازی، مورد علاقه هواداران بود.
19. روبرتو کارلوس
روبرتو کارلوس در رئال مادرید در آن نوار با شکوه تمام سفید زیمنس موبایل، ادای احترام به آن دوران فوتبال. پای چپ او بهعنوان یکی از کشندهترین بازیکنها در تمام دورانها به یاد خواهد ماند، یک مدافع کناری که با دویدنهای غارتگرانه و قدرت شوتهای کشندهاش، حمله از جلو را بازتعریف کرد.
کارلوس در مدت 11 سال اقامت در مادرید 10 عنوان قهرمانی کسب کرد. هنوز هم رکورد بازی های تمام دوران توسط یک خارجی را حفظ کرده است، اما تاثیر او به عنوان یکی از نمادین ترین برزیلی باشگاه همچنان پابرجاست.
18. پاکو جنتو
برخی معتقدند که او بهترین وینگر چپ تمام دوران است. اگر از جام حذفی کنیم، مسابقه ای نیست.
پاکو جنتو در رئال مادرید شش قهرمانی در جام ملتهای اروپا به دست آورد، با سرعت و دقت او عنصری حیاتی در تبدیل لوس بلانکوس به تهدیدی باورنکردنی که در آن زمان در حال انتقال بودند. این بازیکن اسپانیایی به دلیل سبک شلوغش به «طوفان کانتابریا» لقب گرفت و در 18 سال حضورش در رئال، به سختی دنده خود را عوض کرد. در 600 بازی برای این باشگاه، او برای اولین قهرمانی در جام ملت های اروپا در سال 1966 برای کسب جام بازی کرد.
17. رونالدو
در حقیقت، رونالدو تمام توان خود را به بارسلونا داد. زمانی که او به برنابئو رفت، بدنش به دلیل آسیب دیدگی ویران شده بود: اما او هنوز یک قهرمان جام جهانی و یک کهکشانی واقعی بود. - 104 گل در 177 بازی با پیراهن سفید به ثمر رساند و شراکت قدرتمندی با رائول ایجاد کرد. او در دوران حضورش در پایتخت اسپانیا فقط یک عنوان به دست آورد، اما با انفجارهای انفجاری و چشمان گل باورنکردنی خود خیره شد.
16. سانتیاگو برنابئو
او را بیشتر به عنوان یک رئیس (و، اشتباه، یک استادیوم) به یاد می آورند، اما بدون سانتیاگو برنابئو، رئال مادرید امروز بسیار متفاوت به نظر می رسید.
برنابئو در سن 14 سالگی به این باشگاه پیوست و پس از ورود به تیم اصلی، دیری نپایید که به عنوان یک چهره بزرگ کاپیتان آنها شد. او در 79 بازی رسمی، 68 بار گلزنی کرد، از جلو با قدرت بدنی و رهبری که بعداً خارج از زمین به باشگاه ارائه کرد.
البته بازیکنان با استعدادتر و بهتری به دنبال خواهند داشت – اگرچه این رکورد گلزنی و تعهد مطمئناً میتواند نشان دهد که برنابئو شایسته حضور در ردههای بالای لیست است – اما مسلماً هرگز بازیکن مهمتری در تاریخ باشگاه وجود نداشته است.
15. لوئیس فیگو
مردی که کارهای غیرقابل تصوری انجام داد، لوئیس فیگو در یک مقطع زمانی منفورترین مرد اسپانیا پس از انتقالش از بارسلونا در سال 2000 بود. پنج سال حضور فیگو در رئال پر از موفقیت بود. فیگو که در زمین بسیار رهبر بود، بخشی از تیم رویایی نمادین بود که شامل بکهام، کارلوس، رائول، رونالدو و زیدان بود که لقب کهکشانی را به آنها داد.
عملکرد او در گلاسکو که 163 بار برای لوس بلانکوس بازی کرد، بیش از همه برجسته است.
14 کریم بنزما
کریم بنزما که جلوی دروازه مرگبار است و مسلما بخشی از یکی از بهترین سهگانههای ضربهای است که تا به حال شکل گرفته است، برای همیشه به عنوان یک نماد در برنابئو در یادها باقی خواهد ماند. او با ورود به عنوان یک جوان 21 ساله، تبدیل به مرگبارترین مهاجم عصر مدرن اروپا شد، با همکاری او در کنار گرت بیل و کریستیانو رونالدو حداقل می توان گفت ترسناک بود.
13. ریکاردو زامورا
ریکاردو زامورا، "الهی" نام خود را به عنوان جایزه دروازه بانی که هنوز هم به حافظی که بیشترین کلین شیت را در یک فصل لالیگا دارد اهدا می کند. این بازیکن اسپانیایی هنوز به عنوان یکی از مهمترین فوتبالیستهای کشورش در تمام دوران در نظر گرفته میشود و زمانی که لوس بلانکوس بدون یک باخت عنوان قهرمانی فصل 1931/32 را به دست آورد، در میان چوبها بود. اگر جام زامورا در دوران بازیگری او وجود داشت، او سه بار آن را به دست می آورد.
12. امیلیو بوتراگنو
بارسلونا ممکن است بیشتر با فرهنگ مرتبط باشد: اما امیلیو بوتراگوئنو یک هنرمند واقعی بود. وقتی "کرکس" پرواز کرد، توپ به سادگی به پای او چسبید و به مدت 13 سال، او کهکشانی بود که باید تماشا کرد. بوتراگوئنو بیش از 450 بازی با لباس رئال انجام داد و شش عنوان قهرمانی و دو جام یوفا را به دست آورد: اما این لحظات نابغه و گل های خارق العاده ای است که هواداران امروز آن را دوست دارند.
11. پیری
در 16 سال، پیری در دفاع، هافبک، جلو و حتی در فینال جام برندگان جام 1971 با بازوی خود در یک بند بازی کرد. به سادگی نمی توان او را پایین نگه داشت: در 10 عنوان قهرمانی لیگ که با لوس بلانکوس به دست آورد، پیری در پنج عنوان دو رقمی به ثمر رساند، با سرسختی و تهاجمی او جزء ضروری برای مرنگ ها برای بیش از یک دهه.
10. ریموند کوپا
ریموند کوپا، دریافت کننده توپ طلا، سه بار قهرمان اروپا و اولین فوتبالیستی که در زادگاهش فرانسه، جایزه لژیون افتخار را دریافت کرد، فوق ستاره دوران خود بود. سرعت، تعادل و بازیسازی او میتوانست او را در هر دورهای از بازی موفق کند - و با وجود اینکه او فقط 101 بار در رئال سفید بازی کرد، برای همیشه اثری پاک نشدنی در باشگاه بر جای گذاشت. او یکی از اولین کهکشانی های واقعی بود: به تمام معنا
9. فرنس پوشکاش
سرگرد گالوپینگ پیش از پایان یافتن در اسپانیا یک دوران حرفه ای داشت: حرفه ای که در آن 358 گل برای بوداپست هونود در 350 بازی به ثمر رسانده بود و به عنوان بخشی از مجیارهای باشکوه خیره شده بود.
با این حال، فرنس پوشکاش خود را در رئال مادرید دوباره اختراع کرد. او هنوز لمس مخملیاش، تواناییاش در بامبوزه کردن مدافعان و توانایی غیرواقعی در ضربات ایستگاهی را داشت، اما در کنار هم تیمیهای فوقستار جدیدش، او نیز از عرضه کردن خوشحال بود. او سه جام اروپا را برد – و در فینالی که لوس بلانکوس از دست داد یک هت تریک کرد: او همچنین در اولین فصل خود چهار هت تریک کرد.
8. سرخیو راموس
سرخیو راموس که یکی از بزرگان تمام دوران است، در این بازی زیبا همه چیز را به دست آورد و در عین حال شخصیت یک مدل حرفه ای بودن را به تصویر کشید. از نظر دفاعی باشکوه، یک برنده 22 عنوان قهرمانی بدون ماندن به پایان می رسد، و وفاداری او به رئال از 671 باری که در طول دوران حرفه ای خود برای مادرید به میدان رفت آشکارتر نیست.
بازیکن اسپانیایی در سال 2019 گفت: "من برای رئال مادرید رایگان بازی می کنم." ما حتی یک لحظه هم در این مورد شک نداریم.
7. لوکا مودریچ
پسر طلایی کرواسی چرا تاتنهام از نابغه لوکا مودریچ جدا شد؟
این تکنسین با استعداد که برنده توپ طلای سال 2018 بود، میتوانست تقریباً هر چیزی را تنظیم کند و درست به نظر میرسید که وقتی در سال 2012 به مادرید نقل مکان کرد، به او بستری برای انجام این کار داده شد. این مکانی است که او از آن زمان به عنوان خانه نامیده است. در مورد مردی که در 39 سالگی همچنان خیره کننده است و به عنوان مسن ترین بازیکن تاریخ لوس بلانکوس نیز ایستاده است. اگر 6 بار قهرمان چمپیونزلیگ شود، افراد زیادی نمی توانند مانند مودریچ در فوتبال تأثیر بگذارند.
6 هوگو سانچز
رکورد 208 گل هوگو سانچز در 282 بازی - همه فقط در هفت سال - صراحتاً شگفتانگیز است. اما آنها فقط نیمی از داستان بسیار درخشان او را بیان می کنند. این مرد مکزیکی تبدیلکنندهی عالی برای «کوئینتا دل بوتره» بود: بیرحم، سرد و همیشه در مکان مناسب زمانی که لازم بود. او چهار بار بهترین گلزن لالیگا بود و با رئال 9 جام کسب کرد.
5 رائول
رائول شکافی را بین رئال مولد استعدادهای دهه 80 و خانه فوق ستاره های دهه 2000 پر کرد. او هر دو به یکباره بود: علیرغم اینکه اولین مربی او، خورخه والدانو او را از نظر فنی محدود خطاب کرد.
اما آنچه رائول ممکن است فاقد نبوغ طبیعی باشد، با اعتماد به نفس کامل جبران کرده است. او حتی زمانی که رئال مادرید در لیگ غم انگیز بود گلزنی کرد و دوران حضورش در برنابئو را با 6 قهرمانی و 3 لیگ قهرمانان به پایان رساند. دیوید بکهام و کریستیانو رونالدو وارد شدند: اما هیچ کدام نتوانستند پیراهن شماره 7 را از تن او بردارند. رائول همیشه پادشاه مادرید بود.
4. تونی کروس
تونی کروس هر جا که لازم بود، خودش را پیدا کرد. تصمیم گیری او بی تفاوت بود، مثل اینکه نقشه ای از زمین در سر داشت و دقیقاً می دانست چگونه هم تیمی هایش را به هم متصل کند. این بازیکن آلمانی یکی از خریدهای کمتر پر زرق و برق قرن 21 بود، اما یکی از مهم ترین آنها بود که ثبات، کلاس و حضور مترونومیک در خط میانی رئال را ارائه می کرد.
۳. زین الدین زیدان
هشت سال بود که رکورد زینالدین زیدان به عنوان گرانترین فوتبالیست روی زمین ماندگار شد. او زمانی که در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال 2002 سانتر روبرتو کارلوس را چرخانده و دروازهاش را به گلوله میاندازد، تمام پنیها را به حساب آورد.
زیزو کهکشانی است: بازیکنی با ظرافت و ظرافت، در عین حال قادر به قدرت آتشین واقعی هر زمان که سوئیچ را فشار می دهد. او برای کسانی که در دهه 2000 بزرگ شده بودند، اسطوره یک مرد بود. او میتوانست مسابقات فوتبال را به تنهایی متحول کند و اگرچه دوران او در رئال مادرید دورههای تاکتیکی بود، او مانند کمتر کسی در آن پیراهن سفید درخشان میدرخشید.به عنوان یک بازیکن، او یکی از با استعدادترین انسان هایی است که تا به حال فوتبال را لمس کرده است – و او کاملاً همه چیزهایی را که رئال مادرید به عنوان یک باشگاه فوتبال دوست دارد، تعریف می کند.
۲. کریستیانو رونالدو
هیچ کس هرگز به اندازه کریستیانو رونالدو با 100 درصد ظرفیت بدنی خود بازی نکرده است. هیچ کس تا به حال ترکیبی از بدنی، سرعت، لمس و حرکت خود را نداشته است – و هیچ کس تا به حال گل های بیشتری به ثمر نرسانده است. برای رئال مادرید یا برای هر کسی.
زمانی که او برنابئو را ترک کرد، CR7 در بازی های کمتر از آن داشت. هر فصلی که در رئال بود، بیش از 30 گل در فصل به ثمر رساند: دو بار، او بیش از 60 گل زد. او مرد نبود، یک ماشین بود. او بهتدریج به دلیل اینکه به تنهایی این تیم را به سوی افتخار سوق داد، چه خوب بازی میکردند یا نه، شهرت پیدا کرد.
از آنجا که رونالدو جدای از هر چیزی که از نظر بدنی داشت، مسلماً در بین هر فوتبالیستی قویترین ذهنیت را داشت که تا به حال از رنگهای لوس بلانکوس استفاده کند. 15 عنوان قهرمانی در هشت سال - و کوله باری پر از خاطرات ضربات بالای سر، ضربات ال کلاسیکو، پایان های غیرممکن، هت تریک ها و لحظات جادویی - او را به عنوان بهترین بازیکن تاریخ باشگاه تثبیت کرد
۱. آلفردو دی استفانو
این مرد بوئنوس آیرس بود که مادرید را به رئال تبدیل کرد. "تیر طلایی" یک فوتبالیست بود: و توانست هدایت یک موسسه را تنظیم کند.
آلفردو استفانو نیز یک فوتبالیست تمام عیار بود: قوی، لاغر و ماهر استقامتی بود که کمتر کسی در آن دوران دیده بود. او بینایی باورنکردنی نیز داشت – اگرچه او انحنای نورافکن به سمت دویدن های پرشور خود را دوست داشت: او 11 فصل را با رنگ های مرنگ به پایان رساند و در کمتر از 400 بازی بیش از 300 گل به ثمر رساند. در پنج فینال اول جام اروپا، دی استفانو در هر یک گل زد.
بهترین بازیکنان لیورپول در تاریخ
ممنون که تا آخر خوندید