فاجعه مه دود لندن؛ فاجعه ای که لندن را تحت تاثیر قرار داد

علت : 

مه دود لندن یا مه دود بزرگ فاجعه ای بی سابقه در لندن بود که توسط آلودگی و آب هوا ایجاد شد . در 5 دسامبر، یک پاد سیکلون بر فراز لندن مستقر شد، یک سیستم آب و هوایی پرفشار که باعث وارونگی شد که در آن هوای سرد در زیر هوای گرم بالاتر به دام افتاد. در نتیجه، گازهای گلخانه‌ای کارخانه‌ها و آتش‌سوزی‌های خانگی را نمی‌توان در جو منتشر کرد و در نزدیکی سطح زمین محبوس ماند. در بعضی از نقاط لندن آنقد مه زیاد بود که برخی قادر به دیدن زمین هم نبودند . مردم ماشین های خودرا به راحتی در جاده رها میکردند زیرا امبولانس شهر اسیب دیده بود و حیوانات زیادی از جمله گاو ها بر اثر خفگی جان خودرا از دست دادند . سازمان ثبت احوال تعداد تلفات اعلام کرد که در 5 تا 9 دسامبر ، لندن 4000 تلفات داشت .

عواقب مه دود بزرگ : 

دولت بریتانیا در سال 1956 قانون هوای پاک به عنوان پاسخ به مه دود تصویب کرد . قانون هوای پاک ، سوختن زغال سنگ را محدود کرد و صاحبان خانه کمک‌های بلاعوض ارائه شد که به آنها اجازه می‌دهد به منابع گرمایشی مختلف مانند نفت، گاز طبیعی و برق روی بیاورند. قانون هوای پاک به طور کلی یک رویداد مهم در تاریخ محیط زیست گرایی در نظر گرفته می شود و به بهبود سلامت عمومی در بریتانیا کمک کرد.

تاثیر مه دود لندن : 

فاجعه مه دود بزرگ ، لندن را بدنام کرد . حمل و نقل عمومی بجز مترو متوقف شد . مه به قدری زیاد بود که به خانه ها نفوذ میکرد و کنسرت ها و ... لغو شده بود . در حومه‌های داخلی لندن و دور از مراکز شهر، با جابجایی ترافیک برای کاهش مه غلیظ در خیابان‌های پشتی هیچ مزاحمتی وجود نداشت. در نتیجه، دید ممکن است تا یک متر یا بیشتر در طول روز کاهش یابد. بیرون رفتن از درها تبدیل به موضوعی شد که برای احساس کردن موانع بالقوه ای مانند حاشیه ها به هم ریخته شد. این موضوع در شب بدتر می‌شد، زیرا هر لامپ خیابان پشتی دارای یک لامپ رشته‌ای بود، که هیچ نور نافذی به پیاده‌رو نمی‌داد تا عابران پیاده بتوانند پاهای خود را ببینند یا حتی یک تیر چراغ را ببینند.

اثرات سلامتی : 

مرگ و میر برای ماه ها پس از مه بالا بود. یک گزارش مقدماتی، که هرگز نهایی نشده بود، این مرگ و میر را به دلیل اپیدمی آنفولانزا معرفی کرد. شواهد در حال ظهور نشان داد که تنها بخشی از مرگ و میرها می تواند ناشی از آنفولانزا باشد. E. T. Wilkins که به عنوان مسئول آلودگی اتمسفر در بخش تحقیقات علمی و صنعتی دولت عملاً کارشناس ارشد آلودگی بریتانیا در آن زمان بود، نموداری از نرخ بالای مرگ و میر را برای دوره از دسامبر 1952 تا مارس 1953 ترسیم کرد و دریافت. 8000 مورد مرگ و میر بیشتر از آنچه در ابتدا شمارش شده بود، به 12000 نفر رسید. در سال 2024 تحقیقاتی منتشر شد که تعداد تلفات حدود 12000 نفر است