آرمین خسرویکیفیتش چقد فوقالعاده بود
گلزن، شرکت تو بازیسازی ، جایگیری هاش، پا به توپ حتی
اما تو هفت هشت سال گذشته همیشه خیلی از بازیکنای با کیفیت ( اونم کنار هم بخصوص) عمرشون خیلی کم بوده به نسبتِ رقیب و تفاوت ها دقیقا همینجا بود
فکرشو کنید تیام جباروف پاتوسی روی هم دو فصلم تو استقلال نبودن و رفتن
حتی تو بازیکنای ایرانی مانند کریمی محبی مجید حسینی ووو هم ثباتی نبود
ی یامگا و تا حدودی شیخ خوب موندن
اما آرش رضاوند و زبیر و کلی بازیکنان معمولی همیشه بودن
حتی تو سرمربی هم ثبات نداشتیم
اما تو پرسپولیس هر بازیکن با کیفیتی بین سه تا پنج شش فصل تو پرسپولیس کنار هم بودن
بازم تکرار میکنم تفاوت تو همین چیزهاست واست موفقیت.
اما استقلال فقط تو حاشیه ها و ناکارآمدی های و بدبختی ها ثبات داشت
فقط یه نمونش اینه که تو اون نفت تهران عاالی، سید جلال بیرانوند امیری کمال نصیب اونا شد و زکی پور و قربانی نصیب ما
