طرفداری | وینی جونز (Vinnie Jones) زاده پنجم ژانویه 1965 در شهر واتفورد انگلستان است. او در پستهای هافبک دفاعی و میانی بازی میکرد. جونز با مشاهده بازیهای نسل قهرمان جام جهانی در انگلستان، عاشق فوتبال شد و کار خود را از باشگاه محلی بدموند شروع کرد. این بازیکن در سال 1984 به سطح بزرگسالان منتقل و راهی باشگاهی در سطوح پایین انگلستان با نام ویلدستون شد. او در دو فصل حضور خود در این باشگاه به آمار 39 بازی و دو گل دست یافت. جونز همزمان با فوتبال به عنوان کارگر ساختمانی فعالیت میکرد. او در سال 1986، ماجراجویی جدیدی را پذیرفت و با قراردادی قرضی به سوئد رفت تا در سطح سوم فوتبال این کشور برای باشگاه هولمسوند بازی کند. 22 بازی و یک گل در سوئد برای این بازیکن به ثبت رسید تا او پس از شش ماه به کشورش بازگردد.
در سال 1986، باشگاه ویمبلدون که در بالاترین سطح فوتبال انگلستان حضور داشت، وینی جونز را به یک بازیکن حرفهای تبدیل کرد و برای جذب او، 10 هزار پوند پرداخت کرد. او از هفته 16 و بازی برابر ناتینگهام فارست به ترکیب اصلی تیمش اضافه شد و در دومین بازی خود برابر منچستر یونایتد قرار گرفت. جونز که پس از مدتها بازی آماتور و امرار معاش از طریق مشاغلی به غیر از فوتبال، فرصت بسیار ویژهای را پیدا کرده بود تا به رویاهای کودکیاش برسد. او در بازی برابر منچستر یونایتد گل پیروزیبخش و سه امتیازی ویمبلدون را به ثمر رساند تا به سرعت بازیکنی مهم در ترکیب تیمش شود. جونز در دو بازی بعدی ویمبلدون برابر چلسی و شفیلد یونایتد نیز گلزنی کرد تا شروع بسیار درخشانی را تجربه کند. 25 بازی و چهار گل، آمار جونز در نخستین فصل حضورش در ویمبلدون بود.
او در دومین فصل خود در ویمبلدون موفق به گلزنی برابر آرسنال و تاتنهام شد و آمار 28 بازی و دو گل را به ثبت رساند. قهرمانی ویمبلدون در جام حذفی، شگفتی فصل 88-1987 فوتبال انگلستان بود که به دست جونز و همتیمیهایش رقم خورد. سبک بازی خشن جونز که دو کارت قرمز در دو فصل نخست حضورش در ویمبلدون را به همراه داشت، باعث شده بود تا رسانهها به او و چند بازیکن دیگر ویمبلدون، لقب «باند دیوانه» را بدهند. او در راه قهرمانی جام حذفی، چهار بازی کرد و در دیدار فینال برابر لیورپول، ستاره بیچون و چرای تیمش بود. گفته میشود سرمربی وقت ویمبلدون برای آرامش بیشتر جونز و سایر اعضای گروه دیوانه، آنها را به یک میخانه فرستاده بود. وینی یک فصل دیگر در این باشگاه حضور داشت و به آمار 33 بازی و چهار گل رسید. درگیری با پل گاسکویین، از صحنههای خاص این بازیکن در ویمبلدون بود. وینی برای عرض اندام برابر ستاره نیوکاسل، درگیری زیادی را با او داشت و درنهایت صحنهای نامناسب را با این بازیکن رقم زد.
وینی پس از پایان حضورش در ویمبلدون، راهی سطح دوم فوتبال انگلستان و باشگاه لیدز شد. این باشگاه حاضر به هزینه 650 هزار پوندی برای جذب وینی شده بود تا این هافبک خشن آنها را به بالاترین سطح برساند. 52 بازی و پنج گل این بازیکن، زمینهساز بازگشت لیدز به لیگ برتر انگلستان شد. جونز پس از این صعود با 700 هزار پوند به شفیلد یونایتد، دیگر باشگاه لیگ برتر انگلیس پیوست. گلزنی برابر چلسی و استون ویلا به همراه آمار 34 بازی و دو گل، از تجربیات همکاری وینی با شفیلد بود. مقصد بعدی این بازیکن، چلسی بود که برای خریدش حاضر به هزینه 575 هزار پوندی شد. نخستین بازی جونز برای چلسی، دیدار هفته پنجم لیگ برتر انگلستان برابر لوتون تاون بود. او سپس در بازیهای تیمش برابر استون ویلا و لیورپول گلزنی کرد و به آمار 39 بازی و چهار گل رسید. از مهمترین خاطرات این بازیکن در چلسی، زودهنگامترین اخطار یک مسابقه فوتبال است که او در بازی برابر شفیلد یونایتد در جام حذفی ثبت کرد. وینی در دقیقه یک این مسابقه، خطای سختی را روی دین وایتهاوس انجام داد و کارت زرد را خیلی زود از داور بازی دریافت کرد.
بازگشت به ویمبلدون، تصمیم بعدی جونز بود. او شش فصل در بالاترین سطح فوتبال انگلستان برای ویمبلدون به میدان رفت و به آمارهای 33 بازی، یک گل و یک پاس گل در فصل 93-1992، 38 بازی، دو گل و دو پاس گل در فصل 94-1993، 35 بازی، سه گل و یک پاس گل در فصل 95-1994، 36 بازی، سه گل و یک پاس گل در فصل 96-1995، 39 بازی و سه گل در فصل 97-1996 و 29 بازی، یک گل و یک پاس گل در فصل 98-1997 رسید. او در سال 1997 به کوئینزپارک رنجرز در سطح دوم فوتبال انگلیس پیوست و در دو فصل به 9 بازی و یک گل رسید. وینی در سال 1999 از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. وینی در دوران حضورش در رنجرز، علاوه بر بازیکن، دستیار سرمربیان این باشگاه نیز بود. او به واسطه پدربزرگ مادری خود، واجد شرایط دعوت به تیم ملی ولز شد و در سال 1994، نخستین بازی ملیاش را برابر تیم ملی ولز به ثبت رساند. او پس از بازی برابر بلژیک در سال 1997، دیگر به تیم ملی ولز دعوت نشد تا با 9 بازی ملی به کارش در این بخش پایان دهد. یکی از کارشناسان برنامههای تلویزیونی انگلستان، بینالمللیشدن جونز را مورد تمسخر قرار داده بود و اعتقاد داشت این اتفاق، یک اتفاق عجیب بوده است.
جونز در سال 1992، این بار بیرون از زمین چمن حاشیهساز شد. او درباره درگیری پرحاشیه و نامناسب خود با پل گاسکوئین در یک برنامه تلویزیونی صحبت کرد و به مردان جنگجویی مثل خود، توصیههای مختلفی کرد. این مهم از منظر اتحادیه فوتبال انگلستان به «ترویج خشونت در فوتبال و بدنام کردن ورزش» تعبیر شد تا این بازیکن مشمول محرومیتی شش ماهه و جریمهای 2000 پوندی شد. جونز پس از پایان فوتبالش، به عنوان مهمان ویژه در WWE نیز حضور پیدا کرده بود. مهمترین ماجراجویی جونز پس از فوتبال، حضور در هنر هفتم و بازیگری بود. او در ابتدا در فیلم سال 1998 گای ریچی با نام «ضامن، قنداق و دو تفنگ شلیکشده» بازی کرد و سپس در فیلمهای مختلفی حضور پیدا کرد. وینی برای بازی در نقش «تونی دندون گلولهای» در ساخته بعدی گای ریچی به نام «قاپزنی»، جایزه بهترین بازیگر مرد بریتانیایی را در ششمین جوایز امپایر به دست آورد. او در این فیلم با ستارگانی چون جیسون استاتام و برد پیت همبازی شد. او در فیلم «سرقت در 60 ثانیه»، نقش «ابوالهول» را بازی کرده و با نیکلاس کیج همبازی شد. درخشش وینی در پردههای سینما ادامه داشت و او در فیلمهای مختلفی همچون «مردان ایکس:آخرین ایستادگی»، «قطار گوشت نیمه شب»، «عاشقانه جیآی جو» و سریالهایی مطرح همانند «شنل»، «ابتدایی»، «غیبگو»، «مک گایور»، «NCIS لس آنجلس» و «نظم و قانون: جنایتهای سازمان یافته» بازی کرد.
از سری خاطرات فوتبالی
پدرو سی، مهاجم درخشان اروگوئه در المپیک و جام جهانی؛ از یخ فروشی تا کفش نقرهای جام جهانی
آلی مک کویست؛ برنده کفش طلایی 1992 و 1993 اروپا و ماشین گلزنی رنجرز با 355 گل
پر کرولتروپ؛ مدافع 195 سانتیمتری فیورنتینا و تیم ملی دانمارک
