نگاه کنید به این حجم از تمرکز، این عضلات فولادی، این لبخند پیروزی! واقعاً تیم ملی پرتغال باید هر روز صبح و شب خدا رو شکر کنه که کریس از «بعضیا» جدا شد و تمام و کمال تمرکزش رو گذاشت رو فوتبال! این عکس خودش گویای همه چیزه: یه سمت، رونالدو با اون سیکسپک افسانهای و رگهای برجسته، غرق در شور پیروزی و تمرینات سخت. صورتش از شدت شادی و تعهد به هدفش برق میزنه. و یه سمت دیگه،... خب، دیگه نیازی نیست زیاد توضیح بدیم! معلومه که بعضی دوریها نه تنها باعث دوستی میشن، بلکه باعث اوج گرفتن و تبدیل شدن به بهترین ورژن خودت هم میشن! شاید اگه این جداییها نبود، الان به جای بهترین بازیکن جهان، یه «آدم معمولی» داشتیم که تو زمین دنبال توپ میدوید! پس دست مریزاد به هر کسی که باعث شد کریس اینقدر تمرکزش رو روی مستطیل سبز بذاره و اینقدر بدرخشه!