بعضی وقتها یه تصویر یا یه لحظه، اونقدر عمیق و پر از حس میشه که دیگه فقط یه قاب نیست؛ میشه آینهای از حس مشترک همه ما. وقتی به این عکس نگاه میکردم، نه تنها غم و درد که توی تصویر بود رو حس کردم، بلکه انگار صدای قلب تمام کسانی که این صحنه رو دیدن و حس مشابهی پیدا کردن رو هم شنیدم. میدونید چیه؟ بعضی وقتا آدم دلش میخواد بگه: 'وای خدا...' ! چقدر این حس اشتراک و همدلی قوی و باارزشه. انگار همه ما یه جورایی بهم وصلیم و سختی یا شادی یکی، حس مشترک همه میشه. این جور لحظهها یادمون میندازن که آدم چقدر میتونه با آدمهای دیگه همدردی کنه. شما هم تا حالا همچین حسی رو با دیدن یه تصویر تجربه کردید؟?