طرفداری- نتایج ضعیف در جام ملت های خلیج فارس موجب شد که حکیم شاکر که با تیم جوانان عراق به مقام چهارمی دنیا رسیده بود از کار برکنار شود و راضی شنیشلی که در القطر نتایج نسبتا خوبی گرفته بود به کار گرفته شود. شنیشل در حالی هدایت تیم ملی عراق را پذیرفت که همچنان سرمربی القطر محسوب می شود و مشخص نیست بعد از جام سرنوشت او کدامین تیم خواهد بود. شنیشل در اولین اقدامش سعی کرد تیمی جوان تر را جهت مسابقات استرالیا اعزام کند و البته در این راه جای بازیکنان با تجربه خودش را عوض کند. از همین رو یونس محمود و علاء عبدالزهرا جانشین بازیکنانی چون جاسم کرار و مهدی کریم شدند که در جام خلیج فارس حضور داشتند.
با نگاهی به بازیکنان عراق در سه بازی دور مقدماتی متوجه می شویم که این تیم از یک ثبات نسبی در ترکیب خودش بهره می برد و این به دلیل است که شنیشل جهت موفقیت ابزارهای زیادی را نیز در دست ندارد. این تیم مشکل عمده ای در خط حمله دارد . آن ها در جام خلیج فارس تنها یک بار موفق به گلزنی شدند و اینجا نیز در سه بازی تنها دوبار موفق بودند، از همین رو مشخص است که در ضد حملات کار این تیم لنگ می زند. یونس محمود امید اصلی گلزنی عراق محسوب می شود که با گذشته خود فاصله زیادی دارد و هرچند مقابل فلسطین موفق به گلزنی شد اما به مانند بازی دوستانه با ایران پنالتی خودش را از دست داد و از آن بازیکن موثر سال 2007 فاصله عمیقی دارد . او در هر سه بازی عراق در مسابقات تعویض شد. امجد کلف ، علی عدنان و احمد یاسین به عنوان وینگر به یونس محمود کمک می کنند که در این بین هیچکدام نه در باشگاه و نه در تیم ملی گلزن محسوب نمی شوند. آمار وقتی وحشتناک می شود که بدانیم یکی مثل امجد کلف تا حالا یک گل ملی نیز در بیش از 20 ملی به ثمر نرسانده است. هرچند احمد یاسینی که در سوئد بازی می کند گاهی جرقه هایی می زند.
یاسر قاسم هافبک دفاعی تیم عنوان اهرم اصلی عراق در این دوره از مسابقات به حساب می آید که سازماندهی اصلی تیم بر اساس توانایی های این بازیکن لیگ یک انگلستان می چرخد و او گاهی به مانند بازی با فلسطین موفق به گلزنی هم می شود. ولید سالم 23 و ضرغام اسماعیل 20 ساله کار نفوذ از کناره ها را برای عراق برعهده دارند که که در این راه هرچند چندان موفق نبودند ، ولی انرژی خوبی از خودشان نشان دادند. به نظر می رسد بیشترین شانس عراق برای با ایران نفوذ از کنارها توسط این دوبازیکن و ارسال سانتر برای محمود و دیگر مهاجمان است وگرنه بعید است که بتوانند در خط هافبک مقابل هافبک های بهتر ایران کاری از پیش ببرند. البته این که تا چه حد بتوانند در مقابل مدافعان کناری ما موفق باشند و بتوانند به ارسال توپ بپردازند مورد سوال و شک است . دو مدافع بلند قامت نیز به نام های سلام شاکر و احمد ابراهیم در قلب دفاع عراق حضور دارند که هم در ضربات ایستگاهی در خط حمله کمک می کنند و هم در ضربات هوایی مقابل مهاجمان حریف به خوبی بلند می شوند. با این حال بازی با ژاپن و همچنین بازی با ایران نشان داد که از روی عمق می توان این مدافعان کند را جا گذاشت.
در مجموع تیم عراق تیمی است جوان ولی نا آماده که کار زیادی تا کامل تر شدن و موفقیت دارد. از همین رو شکست دادن این تیم برای ایرانی که که با کی روش تا حدوی از فوتبال احساسی کناره گرفته و با نظم و انضباط تاکتیکی بیشتری بازی می کند چندان نمی تواند مشکل باشد. البته ما در سال 96 در حالی که تیم بسیار بهتری نسبت به عراق بودیم از این تیم در بازی اول جام شکست خوردیم، ولی بعد از آن هرگز در بازی رسمی از این تیم شکست نخوردیم. البته عراقی ها در چند سال گذشته در رده پایه های موفقیت های زیادی کسب کردند و وا از ایران خیلی جلوتر افتادند. امری که می تواند نسل آینده عراق را بسازد و آن ها را نسبت به آینده امیدوارتر کند، حتی اگر در اینجا شکست خوردند.