طرفداری | ایگور نتو (Igor Netto) زاده 9 ژانویه 1930 در شهر مسکو در شوروی سابق و روسیه کنونی است. او در پستهای هافبک میانی، نفوذی و چپ بازی میکرد. نتو جدی ایتالیایی داشت که از کشور ایتالیا به استونی کنونی در امپراطوری سابق روسیه نقل مکان کرد تا به عنوان باغبان به فعالیتش ادامه دهد. پدر و مادر ایگور یعنی الکساندر آندریویچ و جولیا ویلگلموونا، پس از به دنیا آمدن او به مسکو کوچ کردند. پدر ایگور، از جمله سربازان تفنگدار ارتش لتونی بود و مادرش در دفتر امور خارجه لنین کار میکرد. ایگور از کودکی شیفته فوتبال و هاکی بود و در تابستان به بازی فوتبال در چمن مشغول بود و وقت سرما، هاکی را برمیگزید. او در ادامه تصمیم گرفت تا فوتبال را جدیتر دنبال کند و در کنارش، به صورت آماتور به هاکی بپردازد. ملاقات ایگور با استعدادیابهای باشگاه اسپارتاک مسکو، یکی از دلایل چرخشاش به سمت فوتبال شد. مدیران باشگاه اسپارتاک در سال 1949 با این بازیکن قرارداد بستند و شماره شش خود را به او دادند.
در ابتدا ایگور در خط دفاع بازی میکرد اما آبرام دانگولوف، سرمربی وقت اسپارتاک پس از مدتی تصمیم گرفت تا او را به خط میانی منتقل کند تا از مهارتهای پاسکاری صحیح، دید عالی از بازی و تکنیک مناسباش، استفاده بهتری شود. نتو علاقه زیادی به پاسهای کوتاه و کم ریسک داشت و هرگز خود را درگیر قید و بند پاسهای طولی نمیکرد. در سه فصل نخست همکاری با اسپارتاک، این بازیکن به آمارهای 10 بازی و یک گل در فصل 1949، 36 بازی و دو گل در فصل 1950 و 30 بازی و سه گل در فصل 1951 رسید. در فصل 1952 بود که اسپارتاک پس از سالها به لطف حضور موفق نتو در خط میانی، قهرمانی لیگ برتر شوروی را به دست آورد. نتو در این فصل، موفق به ثبت 16 بازی و یک گل شد. او بسیار به باشگاه اسپارتاک وفادار بود و در سالیان سال حضورش در این باشگاه، پیشنهادات خارجی را رد کرد. نتو در سالهای بعدی همکاری با این باشگاه به آمارهای 22 بازی و یک گل در فصل 1953، 17 بازی و یک گل در فصل 1954، 23 بازی و شش گل در فصل 1955، 24 بازی و پنج گل در فصل 1956، 24 بازی و دو گل در فصل 1957، 20 بازی در فصل 1958، 23 بازی و چهار گل در فصل 1959، 24 بازی و دو گل در فصل 1960، 24 بازی و سه گل در فصل 1961، 23 بازی و یک گل در فصل 1962، 40 بازی و پنج گل در فصل 1963، 32 بازی و سه گل در فصل 1964، چهار بازی در فصل 1965 و چهار بازی در فصل 1966 رسید. او در سال 1966، پس از تجربه پنج قهرمانی لیگ شوروی و سه قهرمانی جام حذفی این کشور، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد تا یکی از مردان تک باشگاه فوتبال اروپا باشد.
نخستین بازی ملی نتو برای تیم ملی شوروی در سال 1952، برابر تیم ملی لهستان به ثبت رسید. او خیلی زود، مسافر المپیک 1952 شد و در سه بازی برای کشورش به میدان رفت. دو سال پس از تجربه نخستین بازی ملی، بازوبند کاپیتانی بر بازوی این هافبک ایتالیاییتبار بسته شد. پس از تجربه نخستین گل ملی برابر تیم ملی هند در سال 1955، این بازیکن راهی دومین تجربه المپیکی خود در سال 1956، به میزبانی ملبورن شد. عملکرد بسیار خوب نتو با بازوبند کاپیتانی شوروی، این کشور را راهی فینال المپیک کرد. در راه صعود به فینال این تورنمنت، نتو در دیدار یکچهارم نهایی برابر اندونزی که به دومین بازی رسید، گلزنی کرد. تیم المپیک شوروی در فینال، انتقام حذف دوره قبلی توسط یوگسلاوی که باعث غضب استالین شده بود را از این کشور گرفت و به مدال طلای فوتبال المپیک رسید. کاپیتان قهرمان المپیک، در مسیر بازگشت و میانه خوشحالی همتیمیهایش، متوجه خبر فوت پدرش شد اما تا زمان بازگشت، نگذاشت تا کسی از تیم، متوجه این خبر شده و جشن پیروزی خراب شود. او سپس راهی جام جهانی 1958 شد تا پس از المپیک، حضور در تورنمنت ملی معتبر دیگری را تجربه کند اما این جام، تنها با یک بازی از نتو برابر برزیل همراه بود. آسیبدیدگی نتو، جام جهانی را از تماشای درخششاش محروم کرد.
این بار نوبت حضور این بازیکن به مسابقات قهرمانی اروپا یا یورو رسید و نتو عازم یورو 1960 شد. پس از پیروزی برابر تیمهای ملی جمهوری چک و یوگسلاوی که با بازی کامل این بازیکن همراه بود، تیم ملی شوروی به قهرمانی اروپا رسید تا نتو به عنوان کاپیتان کشورش، دومین افتخار مهم و بینالمللی خود را به دست بیاورد. او در ادامه به جام جهانی 1962 نیز رسید و در چهار مسابقه آن به میدان رفت. گفته میشود در دیدار شوروی و اروگوئه در این دوره از جام جهانی، گلی مشکوک برای تیم ملی شوروی به ثمر رسید. این توپ از طریق سوراخی از کنارهها وارد دروازه شد و داور نیز گل شوروی را تایید کرد. با این وجود، نتو که متوجه اشتباه داور شده بود، با همتیمیهایش مشورت کرد و سرانجام تصمیم گرفت تا این موضوع را به داور اطلاع داده و گل ناحق کشورش را مردود کند. این عمل نتو، بازتاب بسیار خوبی در سراسر جهان داشت و نامش را در تاریخ فیرپلی فوتبال ماندگار کرد. او پس از دیدار کشورش برابر اتریش در سال 1965، دیگر در رده ملی دیده نشد و ماجراجویی خود را با آمار 54 بازی و چهار گل به پایان رساند. قدرت رهبری نتو، یکی از ویژگیهای مثبت و بارز او در زمین فوتبال بود. نیکیتا سیمونیان، همبازی سابق نتو در تیم ملی شوروی و اسپارتاک، نقل کرده است که در یکی از بازیهای باشگاهی خود که در نهایت با پیروزی تیمشان در وقتهای اضافی و قهرمانی همراه بود، موقعیت گلی را در وقت قانونی از دست داده بود. پس از پایان بازی و در جشن قهرمانی، نتو به سیمونیان اعتراض کرد و پس از جواب «ما که قهرمان شدیم» گفت «ما 30 دقیقه زجر بیشتری را متحمل شدیم و این موضوع، جای خوشحالی ندارد».
نتو پس از پایان فوتبال خود به مربیگری روی آورد و این مهم را در سال 1966 با باشگاه اومونیا نیکوزیای قبرس شروع کرد. پس از تجربه کار در باشگاه شینیک یاروسلاو، در سال 1970، پیشنهاد هیجانانگیزی به دست کاپیتان سابق تیم ملی شوروی رسید. او در این سال، پیشنهاد فدراسیون فوتبال ایران را پذیرفت و سرمربی تیم ملی شد. او در بازیهای آسیایی 1970 بانکوک، تیم ملی ایران را همراهی کرد اما دیری نپایید که به دلیل مشکلات با ترجمه صحبتهایش و برخی اختلافات، از هدایت تیم ملی ایران استعفا کرد. او پس از پایان ماجراجویی در ایران به اسپارتاک مسکو بازگشت و به عنوان دستیار سرمربی به فعالیتش ادامه داد. او مدت خیلی کوتاهی سرمربی موقت اسپارتاک شد و پس از جدایی از این باشگاه در پانیونیوس یونان و نفتچی باکو مربیگری کرد. نتو در سال 1979، تصمیم گرفت تا دیگر در عرصه مربیگری فعالیت نکند. او که در زندگی شخصی خود درگیر مشکلات بسیار زیادی بود، در اواخر دهه هشتاد میلادی به بیماری آلزایمر مبتلا شد و حتی راه خانه خود را گم کرد. ادامه بیماری ذهنی و جسمی نتو در 30 مارس 1999، باعث شد تا او دچار سکته مغزی شده و در سن 69 سالگی، دار فانی را وداع گوید. به عقیده بسیاری، نتو، یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال شوروی سابق و روسیه کنونی است که توانست این کشور را به قهرمانی المپیک و یورو برساند.
