طرفداری | ایمر پامپوری (Ymer Pampuri) زاده 30 آوریل 1944 در شهر تیرانای آلبانی بود. او از هفت سالگی در سیرک مشغول به کار شد و به نمایش آکروبات میپرداخت. بدن ایمر در این روزها بسیار منعطف شد و او توانست تا در ورزشهای مختلف به توانایی کافی برسد. استعداد ایمر در وزنهبرداری توسط یکی از وزنهبرداران مطرح آلبانی به نام تلات آگولی کشف شد. او در سال 1972 به مسابقات قهرمانی آلبانی رفت و توانست با مهار 120 کیلوگرمی خود، قهرمان آلبانی شده و به تیم ملی وزنهبرداری کشورش برسد. سپس نوبت به مسابقات قهرمانی اروپا رسید تا پامپوری با مهار وزنه 125 کیلوگرمی، با وجود رکوردی مشابه با نفر اول، مدال نقره اروپا را به دست بیاورد.
او در سال 1972، مسافر المپیک مونیخ و نماینده کشور آلبانی در کلاس 60- کیلوگرم وزنهبرداری این مسابقات شد. پس از عدم مهار وزنه در نخستین حرکت پرس نظامی، این وزنهبردار حرکت دوم خود را با رکورد 125 کیلوگرم و حرکت سومش را با رکورد 127.5 کیلوگرم به پایان رساند تا رکورد بخش پرس نظامی المپیک را جابهجا کند. او در بخشهای بعدی وزنهبرداری کلاس وزنی خود، در یکضرب به مهار وزنههای 85 و 90 کیلوگرم و در دو ضرب به مهار وزنه 125 کیلوگرم در حرکت نخست رسید اما حریف وزنه 130 کیلوگرمی نشد تا با رتبه نهم، المپیک را به پایان برساند. از آنجا که سهگانه وزنهبرداری یعنی پرس نظامی، یکضرب و دو ضرب در کشور آلبانی به صورت کامل برگزار نمیشد، این وزنهبردار با وجود درخشش در پرس نظامی، از رتبهای بهتر در ردهبندی کلی بازماند.
در شرایطی پامپوری به رکورد پرس نظامی المپیک در آخرین دورهای که این بخش در این آوردگاه حضور داشت، رسید که مدیران ورزش آلبانی، امیدواری چندانی به درخشش ورزشکارانشان نداشتند. ادعای پامپوری مبنی بر دریافت مدال نیز باعث خنده آنها شده بود. با این وجود، شکستن رکورد پرس نظامی تاریخ المپیک توسط این ورزشکار باعث شد تا او پس از بازگشت به تیرانا، نشان «نعیم فراشری» آلبانی و عنوان «استاد بزرگ» ورزش این کشور را دریافت کند. او پس از المپیک از وزنهبرداری کنارهگیری کرد و به شغل پیشین خود در سیرک بازگشت. پامپوری در 63 سالگی، تصمیم گرفت تا با شرکت در مسابقات مسترز فرانسه، به وزنهبرداری بازگردد و با رقبای بازنشسته دیگری مسابقه دهد. او در 18 ژانویه 2017، در سن 72 سالگی، دار فانی را وداع گفت. تمبر پستی پامپوری در سال 2002، از مهمترین یادگاریهای این ورزشکار، پس از المپیک 1972 مونیخ بوده است.
