ارتین ارشامبی خبر از حال همدیگر چه سود.بعد مرگش اه و نالیدن چه سود.گر نرفتی خانه اش تا زنده بود.بعد مرگش خانه صاحب عذا تا صبح خوابیدن چه سود.ماها تا زنده ایم یاد همدیگرو نمیکنیم.حال همدیگرو نمیپرسیم.به داد همدیگه نمیرسیم.خیلیا اطرافمون هستن به نون شبشون محتاجن.بی پولا.مریضن.منتظرن که یکی پیدا بشه به دادشون برسه.اما این روزا اونی که از الماس نایاب تر شده ادم بودن تو وجود ادماست.نمیدونم بگم روحت شاد یا از خدا بخام که میخام این جونه عزیزو نگه داره واسه خونوادش برگرده به زندگی.اما مرگ مغزیش که ثابت شده و کلیه هاش که کلا از کار افتادن با اینکه دلم نمیاد بگم ولی روحت شاد دلاور.دیر یا زود سراغه هممون میاد.
