قسمت ۲۶ جغرافیا گردی
جزیره ابوموسی به همراه جزیره تنب بزرگ و کوچک از قدیم یعنی هخامنشیان تحت اختیار ایران بوده است حتی تحت سلطه پرتغالی ها و عمانی ها نرفت..در قرن ۱۹ اما شرایط عوض شد بریتانیا نفوذش زیاد کرد و بر این جزایر نفوذ داشتند.در سال ۱۹۷۱ قبل از تشکیل امارات،بریتانیا مالکیت تاریخی ایران بر جزیره تنب بزرگ کوچک پذیرفت و اداره جزایر به دست ایران افتاد .و ایران با شارجه(امارات)تفاهم نامه ای امضا کرد که شمال این جزیره تحت حاکمیت ایران و بخش جنوبی شارجه میتواند پایگاه پلیس و مدرسه داشته باشد و درآمد نفتی تقسیم شود. در سال ۱۹۹۲ بعد جنگ ایران و عراق،ایران تصمیم گرفت کنترل و حضورش در این جزیره بیشتر کند و دست به تغییرات زیادی زد: اعمال کامل قوانین ایران بر ساکنین جزیره محدود کردن ورود اتباع اماراتی به جزیره بدون مجوز رسمی و ایجاد پایگاه های نظامی در آن. که امارات به این ها اعتراض داشت چون ادعای حاکمیت کامل بر آن دارند این جزیره هم اکنون تحت سلطه کامل ایران است.بیشتر ساکنین این جزیره ایرانی هستند و پلیس شارجه هم پاسگاهی در جنوب جزیره دارد و تعداد مردمان اماراتی کم است. آذر ۱۴۰۳ با تصویب دولت، سفر به ابوموسی برای همه ایرانیان بدون دعوتنامه ممکن شد و فرماندار جزیره اعلام کرد خانههای مسافر، بومگردی و مسافرخانهها، ظرفیت پذیرش ۱۲۰ گردشگر را دارند. امارات ادعای مالکیت بر این جزیره دارد اما از قدیم که نقشه ها وجود دارد این جزیره تحت حاکمیت ایران بوده است یعنی موقعی که این جزایر برای ایران بوده اماراتی وجود نداشته پس نمیتواند ادعای حاکمیت کند!