طرفداری | فلیکس لوستائو (Félix Loustau) زاده 25 دسامبر 1992 در شهر آولاندای آرژانتین است. او در پست وینگر چپ بازی میکرد. فلیکس از کودکی در کوچه و خیابانهای شهرش فوتبال بازی میکرد و در سن نوجوانی تصمیم گرفت تا این ورزش را جدیتر دنبال کند.او فوتبالش را از رده پایه باشگاه اسپورتیوو براندسن شروع کرد و پس از مدتی راهی تیمهای راسینگ کلاب شد. او در این دوران، بازیکنی در پست دفاع چپ بود و پس از پایان حضور در راسینگ کلاب، با تیمهای پایه داک سود قرارداد بست؛ در همین باشگاه بود که رناتو چزارینی، مربی وقت ریورپلاته، استعداد فلیکس را کشف کرد. چزارینی پس از مشاهده یکی از بازیهای لوستائو به او قول داد که روزی به پدیده فوتبال آرژانتین تبدیل خواهد شد. لوستائو در سال 1942 به تیم اصلی ریورپلاته منتقل شد.
پیش از حضور در تیم اصلی، این بازیکن در روزهای یکشنبه برای تیم زیر 19 سال و در روزهای پنجشنبه برای تیم زیر 20 سال ریورپلاته، بازی میکرد. نخستین بازی این بازیکن برای تیم اصلی ریورپلاته، دیدار برابر پلاتنسه در هفته یازدهم لیگ برتر آرژانتین بود. او برای دومین بازی خود تا هفته 21 و دیدار برابر سن لورنزو، صبر کرد. نخستین لحظهای که این بازیکن خود را به مربیانش ثابت کرد، دیدار هفته 24 برابر چاکاریتا بود که با دو گل و دو پاس گلش همراه شد. لوستائو با نظر مربیان خود، از پست دفاع چپ به وینگر چپ منتقل شده بود و توانست تا اثربخشی بهتری در حملات تیم، داشته باشد. 15 بازی، سه گل و دو پاس گل، حاصل نخستین فصل این بازیکن در ریورپلاته بود. این بازیکن در فصول بعدی حضورش در ریورپلاته، آمارهای 30 بازی و 13 گل در فصل 1943، 30 بازی و هشت گل در فصل 1944، 33 بازی و 10 گل در فصل 1945، 33 بازی و 9 گل در فصل 1946 و 33 بازی و 14 گل در فصل 1947 را به ثبت رساند.
در سال 1947، این بازیکن دچار بیماری آمیبیازیس (نوعی عفونت روده) شد و این مهم باعث شد تا در مدتی، از حمل توپ و دوندگی عاجز باشد. این بیماری آن طور که باید، درست درمان نشد تا این بازیکن دچار افت کیفیت در تیم شود. 22 بازی و هشت گل، نتیجه تلاشهای این بازیکن، با وجود درگیریهای جسمیاش در ترکیب ریورپلاته بود. اعتصاب بازیکنان فوتبال آرژانتین، خیلی از بازیکنان معروف ریورپلاته را از این باشگاه دور کرد. در همین دوران بود که پیشنهادی به ارزش 20 هزار دلار از سوی باشگاه دپورتیوو کالی کلمبیا به دست لوستائو رسید. در حالی که این باشگاه کلمبیایی در این سال، موفق به جذب سه بازیکن سابق ریورپلاته شده بود، لوستائو تصمیم گرفت تا به باشگاه خود وفادار باشد. 36 بازی و 11 گل در فصل 1949، 24 بازی و 9 گل در فصل 1950، 24 بازی و چهار گل در فصل 1951، 31 بازی و شش گل در فصل 1952، 25 بازی و دو گل در فصل 1953، 22 بازی و سه گل در فصل 1954، 18 بازی و چهار گل در فصل 1955 و 10 بازی و دو گل در فصل 1956، حاصل فصول بعدی لوستائو در تیمش بود. این بازیکن در فصل 1957، تنها در یک بازی برای ریورپلاته به میدان رفت تا پس از آن، از باشگاه محبوبش جدا شود. هشت قهرمانی در لیگ برتر آرژانتین، دو قهرمانی کوپا آلدائو، یک قهرمانی کوپا ایبارگوئن و یک نایب قهرمانی قهرمان قهرمانان آمریکای جنوبی در سال 1948، از جمله افتخارات لوستائو در ریورپلاته بود.
لوستائو، عضوی مهم از گروه معروف «لا ماکینا» در ریورپلاته که شامل چهار عضو دیگر از جمله خوزه مانوئل مورنو، آدولفو پدرنرا، آنخل لابرونا و خوان کارلوس مونوز میشد، بود. او به دلیل جثه ریز خود، راه رفتن خاص و مهارتش در دریبلینگ رقبا با حرکات شبه سینمایی، لقب «چارلی چاپلین آرژانتین» را به خود گرفت. این لقب، همواره برچسبی بر روی فلیکس بود و همگان با نام «چاپلین»، او را صدا میزدند. پایان کار لوستائو در ریورپلاته نیز همانند لقبش، سینماییگونه بود زیرا او در میان استقبال شدید هواداران در بازی برابر اتلتیکو توکومان، در حالی که سوارهنظامهای امنیتی نیز در ورزشگاه حضور داشتند، با گلزنی پس از رد شدن از زیر یکی از اسبها، از طرفداران ریورپلاته خداحافظی کرد. در سال 1958، او تصمیم داشت تا فوتبال را ادامه دهد و به همین دلیل با استودیانتس قرارداد بست تا به عنوان بازیکن تکباشگاهی محسوب نشود. او به گفته خود، از قرارداد 14 هزار پزویی خود، هیچ دریافتی نداشت اما توانست در 19 بازی برای تیمش، یک گل زده و هفت پاس گل را به ثبت برساند. او در سال 1958، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
فلکیس لوستائو، «چارلی چاپلین» دنیای فوتبال
نخستین بازی ملی لوستائو برای تیم ملی آرژانتین در سال 1945، برابر تیم ملی پاراگوئه به ثبت رسید. او در ادامه به کوپا آمریکای 1945 دعوت شد و در نخستین بازی جام برابر بولیوی، یکی از گلهای کشورش را به ثمر رساند. او سپس در سومین بازی آرژانتین برابر کلمبیا گلزنی کرد و با همین دو گل در پنج بازی جام، قهرمانی آمریکای جنوبی را تجربه کرد. در دومین دوره حضور در کوپا آمریکا که در سال 1946 صورت گرفته بود، این بازیکن در پنج بازی به میدان رفت و دروازه بولیوی را باز کرد. کسب دومین قهرمانی قارهای، دستاورد بزرگی برای این بازیکن بود. سومین حضور لوستائو در کوپا آمریکا با هتتریک قهرمانی آرژانتینیها همراه شد؛ او این بار در این قهرمانی، نقش بسیار پررنگتری داشت و پس از سه گل برابر پاراگوئه، بولیوی و کلمبیا، در آخرین بازی تیمش برابر اروگوئه، یک گل زد تا با چهار گل، نقش مهمی در این موفقیت داشته باشد. پس از این تورنمنت، لوستائو به مدت چهار سال پشت خط بود و در سال 1951 با بازی برابر انگلستان به بازیهای ملی بازگشت. او در سال 1952، آخرین بازی در تیم ملی آرژانتین را با دیدار این کشور برابر پرتغال تجربه کرد؛ دیداری که با گلزنی لوستائو همراه شد و آمار نهایی او در رده ملی را به 22 بازی و 9 گل رساند. در روز پنج ژانویه 2003، در سن 80 سالگی، لوستائو دچار حمله قلبی در حین خواب شد و دار فانی را وداع گفت. او در حضور هواداران ریورپلاته و همبازیان سابقش به خاک سپرده شد تا فوتبال نیز همانند سینما از داشتن «چارلی چاپلین» خود محروم شود.
از سری خاطرات فوتبالی روز
