پرداختن به فوتبال شاید در نگاه اول امری بیهوده تلقی شود و پیش خودمان بگوییم کسانی دیگه نفع از این فوتبال میبرند ، این وسط ما را با دویدن های آنها چه کار ؟ یا شاید این جمله را بارها از بزرگترهایمان شنیده باشیم:«فوتبال مگر برای تو نان و آب می شود؟»
این سوال پیش می آید چرا اقبال به فوتبال زیاد است . چرا مثلاً ما نمیتوانیم ورزش کشتی، یا چوگان خودمان را جهانی سازی کنیم. تئوری پردازان توطئه این ورزش را از ابداعات انگلیسی -صهیونیستی میدانند. این شائبه زمانی پررنگ می شود که به همزمانی رویدادهای مهم فوتبالی با تجاوزات رژیم های اشغالگر توجه نماییم.
بگذارید تعبیر ماندگار زنده یاد مرحوم حمیدرضا صدر که در یکی برنامههای ورزشی یورو ۲۰۰۸ شرکت کرده بود، به یادتان بیاورم؛«هنر، صنعت ، ورزش » فوتبال. تلفیقی از رسانه و هنر ، صنعت و تجارت ، و ورزش و سرگرمی.
براساس این دیدگاه ،هواداران فوتبال به چند دسته تقسیم می شوند:
دسته ای که تماشای فوتبال برای آنها امری تفننی و تفریحی بحساب می آید و فوتبال موضوعی برای رفع خستگی بعد از یک کار پرتلاش روزانه و یا تفریح آخر هفته به حساب می آید.
دسته ای هستند که فراتر از گروه اول ، تیمی خاص را، چه خارجی یا ایرانی باشد، انتخاب کرده و عاشق کری خواندن هستند.
دسته دیگر که هسته اصلی «هنر صنعت ورزش» فوتبال شمرده می شوند، همان مدیران ، مربیان ، دلالان و فوتبالیست ها می باشند.
در این بین گروهی همچون سایتهای شرط بندی و مافیا نیز هستند که بعنوان اندک عوامل فوق العاده سمی و مضر از این نمد برای خود کلاهی می بافند.
عکاسان و خبرنگاران و رسانه های ورزشی هم که نقش مهمی در انتقال اخبار و کمک به برجسته نمودن پروپاگاندای قوتبالی دارند.
حال با این توضیحات، خودتان میزان علاقه خود به فوتبال را سنجیده تا متوجه شوید آیا فوتبال برایتان نان و آب می شود یا خیر؟ البته که برای عامه مردم در وضعیت فعلی فوتبال هیچ سودی ندارد و تنها یک مسکّن موقتی به حساب می آید و هرچه به رأس هرم اهالی فوتبال نزدیک می شویم این لقمه چرب و نرم تر می شود.
به قلم:نبیل رئیس سعدی
