طرفداری | هفدهم دیماه، سالروز درگذشت جهانپهلوان غلامرضا تختی است؛ مردی که ۵۸ سال از خاموشیاش میگذرد اما نامش همچنان زندهترین واژه در فرهنگ ورزش ایران است. تختی فقط یک قهرمان کشتی نبود؛ او نماد اخلاق، مردمداری و جوانمردی در روزگاری بود که ورزش هنوز معنای پهلوانی را از دست نداده بود.
اما واقعیتی تلخ هر سال تکرار میشود. با نزدیک شدن به سالگرد درگذشت تختی، دوباره پروندهای قدیمی باز میشود؛ اینکه او خودکشی کرد یا کشته شد. مستندها، مقالهها و بحثهایی که سالهاست گفته شده و باز هم گفته میشود، بیآنکه دردی از ورزش ایران دوا کند یا راهی پیش پای نسل امروز بگذارد. حقیقت این است که پاسخ به این پرسش، نه اخلاق را به کشتی بازمیگرداند و نه جوانمردی را به سکوهای ورزش.
در شرایطی که ورزش ایران بیش از هر زمان دیگری تشنه الگوست، شاید وقت آن رسیده نگاهمان را تغییر دهیم. بهجای تمرکز بر پایان تلخ تختی، به مسیر زندگیاش بپردازیم؛ به ایستادن کنار مردم، به دستگیری از محرومان، به قهرمانیهایی که با تواضع همراه بود و شکستهایی که با شرافت پذیرفته میشد.
درخواست صریح از همکاران رسانهای در بخشهای مختلف این است: امسال پروندهای تازه باز کنیم. پروندهای درباره ارزشهای پهلوانی، اخلاق ورزشی و مسئولیت اجتماعی که غلامرضا تختی نماینده تمامقد آن بود. شاید بازخوانی این میراث، بیشتر از هر بحث تکراری، بتواند چراغ راه ورزش امروز ایران باشد.
