طرفداری | در سالهای اخیر، شایعات و گزارشهایی درباره ارتباط برخی مربیان شاغل در لیگ برتر فوتبال ایران با پدیده موسوم به «جادوگری» منتشر شده بود؛ ادعاهایی که هرچند اثبات عمومی و رسمی درباره همه آنها وجود نداشت، اما به اندازهای جدی بود که نام چند مربی در فهرستهای غیررسمی مطرح شود.
اکنون با زندانی شدن فردی مشهور به «خوبان عالم» که از او بهعنوان یکی از چهرههای محوری این جریان نام برده میشود، بحثها دوباره داغ شده است. گفته میشود بخشی از داراییهای او نیز توقیف شده و پروندهاش ابعاد مالی گستردهای دارد.
در فضای ملتهب فوتبال، همواره این پرسش مطرح بوده که چرا برخی مربیان به جای تکیه بر دانش فنی، برنامهریزی و آنالیز حرفهای، به سراغ خرافه و روشهای غیرورزشی میروند؟ منتقدان معتقدند ریشه چنین رفتارهایی را باید در ضعف ساختاری، فشار نتیجهگیری و نبود نظارت شفاف جستوجو کرد.
در کنار این ماجرا، موضوع نقش واسطهها و دلالها نیز بارها مطرح شده است؛ افرادی که گاه در چینش کادرفنی، انتقال بازیکنان یا حتی فضاسازی رسانهای نقشآفرینی میکنند. ترکیب این عوامل، تصویری نگرانکننده از بخشی از مناسبات غیررسمی فوتبال ارائه میدهد.
با این حال، آنچه اهمیت دارد برخورد شفاف و قانونی با تخلفات اثباتشده است. تعمیم اتهام به همه مربیان یا فعالان فوتبال، بدون حکم قطعی، نه منصفانه است و نه کمکی به اصلاح ساختار میکند. فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به شفافیت، نظارت مؤثر و بازگشت به معیارهای حرفهای نیاز دارد.
اگر قرار است لیگ برتر از حاشیههای تکراری عبور کند، راه آن نه در جنجال، بلکه در اصلاح سازوکارها، تقویت آموزش مربیان و قطع زنجیرههای غیررسمی نفوذ و دلالی است.
