طرفداری | روزهای پایانی اسفند است و نگرانیم؛ نگران آنکه باز هم قرار است مسابقات باشگاهی در اوج حساسیت تعطیل شوند و به فیفا دی فروردین برویم. به قول فوتبالیها، قرار است یک مشت بازی خستهکننده ملی ببینیم. لحظهشماری میکنیم مجددا بازیها تمام شوند و سراغ حساسترین مقطع فوتبال باشگاهی برویم که تکلیف جامها مشخص شود. چشمهایمان را باز میکنیم و میبینیم همهاش خواب بوده، خوابی از گذشتهها...
یادش بخیر، روزگار خوبی بود، روزگاری که دغدغهها به امتحانات پایان ترم محدود میشد و اینکه فینال لیگ قهرمانان اروپا قرار است نزدیک کدام امتحان خردادماه باشد؟ فردایش امتحان داریم یا وقت میکنیم فوتبال را با خیال راحت ببینیم! معمولا فینالها شنبه بود، بعد از یک امتحان سخت مثل ریاضی و فیزیک، اگر جزو بچههای خوششانس بودیم، فردایش امتحانی نبود ولی اگر بدشانس بودیم، فردایش احتمالا یک امتحان عمومی انتظارمان را میکشید.
باید با عذاب وجدان از ساعت 23:15 پای فینال مینشستیم، در بهترین حالت تا 01:15 دقیقه روز بعد بیدار بودیم تا قهرمان مشخص شود. بعدش خیالمان از فینال راحت بود و از امتحان ناراحت! همیشه بعد از امتحان میگفتیم «کاش بیشتر میخواندم و فوتبال را نمیدیدم» یا مثلا دیگران به ما میگفتند «این همه فوتبال میبینی، چیش به تو میرسه؟» اما در انتها خاطرات خوش ماند و دلتنگی، دلتنگی که این روزها بیشتر از گذشته حس میشود.
روزی شاید عقیدهمان این بود فوتبال مهمترین چیزی است که در زندگی وجود دارد ولی هرچه بزرگتر شدیم متوجه شدیم فوتبال آنقدرها هم که فکرش را میکردیم مهم نبود. فوتبال به همان اندازهای که بود، ماند ولی دغدغهها و مشکلات با سرعت زیادی قد کشیدند، بزرگ شدند و فوتبال برابرشان تبدیل به یک نقطه بیاهمیت تبدیل شد.
کاش برگردیم به همان روزهایی که در این مقطع از سال ناراحت بودیم که چرا 13 روز تعطیل هستیم ولی بازیهای باشگاهی در سراسر جهان تعطیل میشود. کاش برمیگشتیم به غروب روز آخر عید، غروب غمانگیزی که فریاد میزد از فردا روز از نو و روزی از نو.
این روزها حالمان خوب نیست و با خودمان روزهایی را مرور میکنیم که میگفتیم «مگر از این بدتر هم میشود» و از اقبال بدمان، بدتر هم شد. دلمان برای همان روزها هم تنگ شده است.
در روزهایی که زیر بمباران همچنان نفس میکشیم و ساعت و تقویم تبدیل به شوخی شدهاند، فوتبال عنصری گم شده در ذهنمان شده است. آن هم درست در روزهایی که فوتبال اروپا روزهای جذابی را سپری کرده است.
در این روزها که دسترسی به اینترنت تبدیل به رویایی غیرممکن شده، کاش یک ماشین زمان پیدا میشد، کاش دوباره برمیگشتیم به روزهایی که فوتبال مهمترین دغدغهمان بود.
در آستانه آغاز سال جدید، امیدوارم سال 1405 برای همهتان پر از دغدغههای فوتبالی باشد و باقی مشکلات برابر فوتبال دوباره تبدیل به نقطه شوند.