طرفداری | آرنه اسلوت با انتشار یک نامه سرگشاده و احساسی، با هواداران لیورپول خداحافظی کرد.
اخراج آرنه اسلوت از لیورپول، به دو فصل همکاری سرمربی هلندی با این باشگاه خاتمه داد. اسلوت که در نخستین فصل حضورش روی نیمکت لیورپول موفق شد بیستمین قهرمانی لیگ این باشگاه را با اقتدار و چهار هفته مانده به پایان رقابتها قطعی کند، در فصل دوم نتوانست نتایج مورد انتظار را تکرار کند و قرمزها در نهایت با قرار گرفتن در رده پنجم جدول، سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را در آخرین روز فصل به دست آوردند.
با این حال، مهمترین دستاورد دوران حضور اسلوت در آنفیلد، قهرمانی تاریخی لیگ بود؛ موفقیتی که باعث شد هواداران لیورپول برای نخستین بار پس از ۳۵ سال، جشن قهرمانی لیگ را داخل آنفیلد تجربه کنند. اسلوت در آستانه ترک لیورپول، نامهای سرگشاده خطاب به هواداران و مردم شهر لیورپول منتشر کرده که در رسانه Liverpool Echo منتشر شده است.
وقتی از زیر آن تابلوی مشهور در تونل آنفیلد عبور میکنید، ترکیبی از احساسات مختلف را تجربه میکنید.
احساس مسئولیت؛ نسبت به تاریخ پرافتخار این باشگاه.
احساس انتظار؛ برای پاسداشت میراثی که در طول ۱۳۴ سال، لیورپول را به یکی از بزرگترین باشگاههای جهان تبدیل کرده است.
و احساس عزم و اراده؛ برای رقابت، برای پیروزی و برای کسب موفقیت بهخاطر هوادارانی که در سراسر جهان به شور و اشتیاقشان شناخته میشوند.
اینکه همه این احساسات تنها پس از ۱۲ ماه به قهرمانی در لیگ برتر ختم شود، چیزی فراتر از یک اتفاق ویژه بود. این فقط یک جام نبود، بلکه پاداشی برای تلاش، فداکاری و تعهد افراد بسیاری در سراسر باشگاه بود.
این موفقیت زمانی معنای بیشتری پیدا کرد که شما توانستید آن را در کنار ما جشن بگیرید؛ با خواندن سرودها، شادیهای پس از گل و همراهی تیم. روزی که جام را بالای سر بردیم، شما آنجا بودید؛ در خیابانهای اطراف ورزشگاه و در آنفیلد، سرشار از هیجان و انتظار.
هرگز فراموش نکردم که در سال ۲۰۲۰ نتوانستید این حس را بهشکل کامل تجربه کنید و به همین دلیل میدانستم چقدر مهم است که این بار بخشی از جشن قهرمانی باشید. دیدن صدها هزار نفر از شما در خیابانهای لیورپول برای جشن گرفتن این موفقیت، این احساس را بیش از پیش تقویت کرد.
آنچه ساعاتی بعد در خیابان واتر رخ داد، تکاندهنده بود و همچنان با افرادی که از آن حادثه آسیب دیدند، همدردی میکنم. من این افتخار را داشتم که از نزدیک روحیه همدلی و اتحاد شما را ببینم؛ همان روحیهای که پیشتر نیز این شهر را در روزهای سخت همراهی کرده بود و امیدوارم بتواند به تحقق عدالتی که بسیاری سالها برای آن مبارزه کردهاند کمک کند.
نمیتوانم حسم را پس از اینکه تنها چند هفته بعد از جشن دیوگو را از دست دادیم توصیف کنم. بیش از هر چیز میخواهم او را به عنوان یک همتیمی، یک دوست و انسانی فوقالعاده به یاد بیاورم؛ کسی که هر بار با پیراهن این باشگاه به میدان میرفت، زندگی هزاران نفر از شما را تحت تأثیر قرار میداد.
در یکی از دشوارترین مقاطع تاریخ این باشگاه، عشق، همدلی و حمایتی که خانواده بزرگ لیورپول از خود نشان داد، فوقالعاده بود. هنگام ترک این باشگاه نمیتوانم به این نکته اشاره نکنم که نحوه گرامیداشت یاد دیوگو و ایستادن شما کنار یکدیگر برای حفظ خاطره او، برای همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند.
رابطهای که میان ما شکل گرفت، فراتر از فوتبال است؛ فراتر از شبهای اروپایی زیر نورافکنهای آنفیلد یا صدای سرود «تو هرگز تنها قدم نخواهی زد» که از سکوهای کوپ شنیده میشود.
شما از همان ابتدا باعث شدید احساس کنم در خانه هستم و در این مسیر یاریام کردید. این همان احساسی است که همیشه برایم ارزشمند خواهد بود.
البته لازم است از افراد زیادی تشکر کنم.
از بازیکنانی که با افتخار این نشان را بر سینه زدند و نماینده باشگاه در سراسر جهان بودند.
از اعضای کادر فنی و کارکنان باشگاه؛ نه فقط کسانی که در زمین تمرین حضور داشتند، بلکه همه افرادی که پشت صحنه فعالیت میکردند، از مسئولان نگهداری زمین آنفیلد گرفته تا کارکنان آشپزخانهی کمپ تمرینی.
از مدیران و مالکان باشگاه بابت اعتماد و مسیری که ترسیم کردند.
و از اسطورههای باشگاه که از من حمایت کردند و اهمیت «راه و رسم لیورپول» را به من آموختند.
کار کردن کنار شما برای من افتخار بزرگی بود.
بیستمین قهرمانی لیگ در تاریخ لیورپول متعلق به همه ماست و برای همیشه بخشی مهم از تاریخ این باشگاه باقی خواهد ماند. به همین دلیل همه ما باید به آن افتخار کنیم.
این باشگاه همیشه خود را با بزرگترین افتخارات قضاوت میکند و درستش هم همین است.
من در حالی اینجا را ترک میکنم که میدانم باشگاه دقیقاً در جایگاهی قرار دارد که شایسته آن است؛ میان نخبگان فوتبال اروپا. کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا مسئولیتی مهم بود و این موفقیت به لیورپول اجازه میدهد فصل آینده و سالهای پس از آن نیز در بالاترین سطح رقابت کند.
من با اطمینان کامل نسبت به آینده این باشگاه خداحافظی میکنم. بازیکنانی که برای این باشگاه از جان مایه گذاشتند، ارزشهای آن را حفظ کردند و لحظات فراموشنشدنی فراوانی خلق کردند، پایههایی ساختهاند که ماندگار خواهد بود.
در عین حال، نسل جدیدی در حال ظهور است؛ نسلی که آماده است داستان خودش را بنویسد و مسئولیت پوشیدن این پیراهن را بپذیرد.
تغییر بخشی از فوتبال است، اما میدانم که این باشگاه همچنان کاری خواهد کرد که هوادارانش احساس افتخار کنند.
وقتی برای نخستین بار زیر آن تابلو در تونل آنفیلد ایستادم، میدانستم چه انتظاراتی در این باشگاه وجود دارد.
اکنون در حالی میروم که میدانم هرگز از تلاش برای رسیدن به آن دست نکشیدیم.
آرنه.