طرفداری- اغلب اوقات در دنیای فوتبال، این نام برندهها است که بیشتر شنیده میشود، ولی بازندهها هم نیمی از دنیای پرخاطره جام جهانی به حساب میروند. این سری مطالب تحت عنوان در آغوش شکست، به مرور بزرگترین بازندگان تاریخ در این تورنمنت پراتفاق میپردازد. بازنده امروزمان تیم ملی پرستاره و مدعی انگلیس در جام جهانی 2006 و با شیطنت تاریخی کریستیانو رونالدو است.
قبل از حادثه
تابستان ۲۰۰۶، انگلیس با نسلی وارد جام جهانی شد که رسانهها آن را «طلاییترین نسل تاریخ فوتبال این کشور» مینامیدند. تیمی پر از ستاره؛ از دیوید بکام و فرانک لمپارد گرفته تا استیون جرارد و جوانی آتشین به نام وین رونی. رونی تنها چند هفته پیش از جام جهانی از مصدومیت سنگین مچ پا برگشته بود و رسانههای انگلیسی بازگشت او را شبیه «نجات یک ملت» توصیف میکردند. هواداران باور داشتند پس از ۴۰ سال، جام جهانی دوباره به خانه بازخواهد گشت.
اما پشت ظاهر پرزرقوبرق سهشیرها، آشفتگی پنهانی جریان داشت. بعدها مشخص شد که رابطه میان برخی ستارهها در اردو چندان صمیمی نبود و فشار رسانههای انگلیسی، بازیکنان را خسته کرده بود. جالب اینکه پیش از دیدار حساس مقابل تیم ملی فوتبال پرتغال، روزنامههای پرتغالی بارها روی عصبی بودن رونی مانور داده بودند. حتی گفته میشد کریستیانو رونالدو که آن زمان همتیمی رونی در منچستریونایتد بود، در تمرینات پرتغال بارها درباره تحریکپذیری دوست انگلیسیاش صحبت کرده بود؛ جزئیاتی که بعدتر رنگ واقعیت گرفت.
بعد از حادثه
یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶ در ورزشگاه فلتینس آرنا، به جنگی عصبی و خشن تبدیل شد. بازی گره خورده بود و انگلیس امیدوار بود رونی ناجی شب باشد، اما دقیقه ۶۲ همهچیز فرو ریخت. در صحنهای جنجالی، رونی روی پای ریکاردو کاروالیو قدم گذاشت و همزمان اعتراض شدید رونالدو به داور، فضا را ملتهبتر کرد. داور آرژانتینی مسابقه، کارت قرمز را بالا برد و رونی ناباورانه زمین را ترک کرد؛ لحظهای که میلیونها انگلیسی را در سکوت فرو برد.
اخراج رونی روح تیم انگلیس را شکست. بازی به ضربات پنالتی کشیده شد و کابوس همیشگی سهشیرها دوباره بازگشت. پنالتیهای از دسترفته توسط فرانک لمپارد، استیون جرارد و جیمی کرگر، انگلیس را نابود کرد و پرتغال به نیمهنهایی رسید. اما تصویری که برای همیشه در حافظه فوتبال باقی ماند، چشمک معروف رونالدو پس از اخراج رونی بود؛ صحنهای که سالها سوژه خشم رسانههای انگلیسی شد. بسیاری بعدها اعتراف کردند حذف انگلیس در آن شب فقط یک شکست فوتبالی نبود؛ بلکه فروپاشی رویای نسلی بود که هرگز نتوانست به وعده بزرگش عمل کند.
