طرفداری- بازنده امروزمان تیم ملی انگلیس در جام جهانی 2018 است که با در یک قدمی فینال، از دور مسابقات کنار رفت.
قبل از حادثه
تابستان ۲۰۱۸، انگلیس دوباره رؤیاپردازی را آغاز کرده بود. تیم جوان گرت ساوتگیت برخلاف نسلهای پرستاره گذشته، بدون هیاهوی همیشگی وارد روسیه شده بود؛ اما هرچه مسابقات جلو رفت، امید در دل مردم زندهتر شد. پیروزیهای دراماتیک مقابل تیم ملی فوتبال کلمبیا و تیم ملی فوتبال سوئد باعث شد عبارت معروف «Football’s Coming Home» دوباره خیابانهای لندن را تسخیر کند. برای نخستین بار بعد از ۱۹۹۰، انگلیس فقط یک قدم تا فینال جام جهانی فاصله داشت.
در سوی دیگر، کرواسی با نسلی طلایی اما خسته به نیمهنهایی رسیده بود. تیم زلاتکو دالیچ دو بازی پیاپی را در وقت اضافه و پنالتی پشت سر گذاشته بود و بسیاری از کارشناسان تصور میکردند توان بدنی بازیکنانش تمام شده است. اما بازیکنانی مثل لوکا مودریچ و ایوان راکیتیچ انگیزهای فراتر از فوتبال داشتند. جالب اینکه برخی رسانههای کروات نوشته بودند بازیکنان پیش از مسابقه، تصاویر ویرانیهای جنگ دهه ۹۰ بالکان را در اردو دیدهاند تا به یاد بیاورند برای چه چیزی میجنگند؛ روایتی که بعدها به بخشی از افسانه آن تیم تبدیل شد.
بعد از حادثه
۱۱ ژوئن ۲۰۱۸ در ورزشگاه لوژنیکی، همهچیز برای انگلیس رویایی آغاز شد. دقیقه پنجم، ضربه آزاد تماشایی کیرن تریپیه دروازه کرواسی را باز کرد و میلیونها هوادار انگلیسی باور کردند که تاریخ در حال تغییر است. اما مشکل سهشیرها این بود که نتوانستند ضربه دوم را بزنند. هرچه زمان گذشت، کرواسی آرامآرام کنترل مسابقه را در دست گرفت و تجربه بازیکنانش جریان بازی را تغییر داد.
در نیمه دوم، ایوان پریشیچ با ضربهای جسورانه بازی را مساوی کرد؛ گلی که روحیه انگلیس را شکست. مسابقه به وقت اضافه رفت و آنجا بود که رؤیای لندن فرو ریخت. دقیقه ۱۰۹، ماریو مانژوکیچ از غفلت مدافعان استفاده کرد و گل دوم را به ثمر رساند؛ گلی که کرواسی را به نخستین فینال جام جهانی تاریخش رساند. نکتهای کمتر شنیدهشده این است که پس از پایان مسابقه، صدای آواز بازیکنان کرواسی تا ساعتها در رختکن ورزشگاه شنیده میشد، در حالی که بازیکنان انگلیس در سکوت کامل زمین را ترک کردند. آن شب، انگلیس فقط یک مسابقه را نباخت؛ بلکه یکی از بزرگترین فرصتهای تاریخ فوتبالش برای رسیدن به فینال جام جهانی را از دست داد.
