طرفداری | بعضی از نتایج فوتبال تنها یک عدد نیستند؛ آن‌ها وارد حافظه جمعی ما می‌شوند و با کوچک‌ترین نشانه، موجی از خاطرات تلخ و شیرین را زنده می‌کنند. 

آنچه در دیدار آلمان و کوراسائو گذشت، جام جهانی را از سال 2026 به سال 2014 برد؛ سرنوشت باز هم داستان مشابهی برای روایت داشت و ما را به فاجعه تاریخی «هوریزونته» کشاند. این بار کوراسائو، کم‌جمعیت‌ترین کشور حاضر در جام جهانی، قربانی مانشافت بود. هنگامی که سوت پایان بازی به صدا درآمد، اسکوربورد ورزشگاه هیوستون نتیجه 7-1 را نشان می‌داد. در داخل زمین، از همان گل چهارم و پنجم بود که هواداران منتظر خلق این نتیجه بودند و به محض ثبت بریس کای هاورتس، اصرار داشتند که عطش تیم یولیان ناگلزمان متوقف شود.

پس از ثبت نتیجه 7-1، لحظات پایانی مسابقه دیدار آلمان و کوراسائو بیشتر مرور خاطرات تلخ و شیرین گذشته جام جهانی بود. شیرین برای آلمان، تیمی که با هفت گل امروزش اکنون بهترین خط حمله تاریخ رقابت‌ها را در اختیار دارد. تلخ و زجر‌آور نه برای کوراسائو، که نخستین حضورش را تجربه می‌کرد، بلکه برای برزیل بود؛ تیمی که در سال 2014، در بلو هوریزونته، در عملکردی مشابه، تحقیر غرورش توسط آلمانی‌های رحم را نظاره‌گر بود. 

بعضی داستان‌ها ارزش تکرار دارند؛ امروز این جمله برای مانشافت کاملاً صادق بود. اما اگر از سلسائو بپرسید، هیچ‌کس نمی‌خواهد آن شب نحس دوازده سال پیش را دوباره مرور کند. برای آن‌هایی که بی‌طرف هستند، نتیجه 7-1 امشب روایت جذاب از تکرار «میراث بی‌رحمی آلمان» و «ترومای ابدی برزیل» بود.