طرفداری | فوتبال الجزایر را میتوان نمادی از تاریخ این کشور دانست. دوگانهای از تراژدی و غرور. تیم ملی فوتبال الجزایر که در سال 2019 با اقتدار قهرمان آفریقا شد، در مقدماتی جام جهانی 2022 در دقیقه 120 قلبش شکست و با شکست مقابل کامرون نتوانست به جام جهانی برسد. این دوگانه غرور و تراژدی، در تاریخ کشور هم ریشه دوانده است. آنها که مردمی تسلیمناپذیر هستند، پس از سالها مبارزه با دشمنان و استعمار با وجود دادن جانهای بسیار، توانستند غرور خود را حفظ کنند و حالا تیم ملی فوتبال الجزایر آماده است این غرور را در جام جهانی 2026 نشان دهد.
تاریخ و فرهنگ
الجزایر کشوری نسبتاً تازه تأسیس است و استقلالش از فرانسه در سال 1962 یعنی 64 سال پیش رخ داد اما با این وجود، این سرزمین قدمتی چندین هزار ساله دارد. الجزایر سرزمینی است که برای سالها محل زندگی بربرها بوده و امپراتوریهای روم باستان، امویان و عثمانی بر آن سلطه داشتهاند و چندین سال نیز استعمار فرانسه بر این سرزمین چیره بوده است.
اقوام آمازیغ یا بربر از زمان پیش از میلاد در سرزمین الجزایر ساکن بودند و سپس کارتاژها آنجا را تصرف کردند. رومیها در سالهای ابتدایی پس از میلاد با براندازی دولت کارتاژ، چندین سال بر شمال آفریقا و سرزمینهای ساحلی الجزایر حکم راندند. در ابتدای قرن هشتم میلادی و با مهاجرت اعراب، مردم این سرزمین که از قوم بربر بودند، مسلمان شدند.
در سال 1518 الجزایر تحت سلطه امپراتوری عثمانی در آمد اما پیش از فروپاشی عثمانی، این سرزمین در سال 1830، فرانسه این سرزمین را اشغال کرد و سواحلش را به دست گرفت تا این سرزمین، «الجزایر فرانسه» نام گیرد. استعمار و نسلکشی فرانسویها در الجزایر باعث شد در سه دهه ابتدایی پیروزی فرانسه در جنگ، بین 500 هزار تا یک میلیون نفر از جمعیت سه میلیونی الجزایر بهعلت بیماری، کشتار و قحطی از بین برود.
پس از سالها استعمار و بهرهکشی، مردم الجزایر طی سالهای 1954 تا 1962 دست به قیام مسلحانه علیه استعمار فرانسه زدند و 150 سال استعمار این کشور در الجزایر پس از جنگهای خونین از بین رفت تا کشور مستقل الجزایر تشکیل شود. البته از نظر نظامی، ارتش فرانسه در جنگ پیروز شده بود اما اوضاع بهطوری آشفته پیش رفته بود که دیگر نمیشد جلوی استقلال الجزایر را گرفت.
با وجود گذشته خونبار و تلخ که صدها هزار کشته در الجزایر به جا گذاشت، روابط دولتی و مردمی فرانسه و الجزایر ادامه دارد و در واقع مردم، دولتها را به داشتن روابطی دوستانهتر تشویق میکنند. انقلاب الجزایر در کنار انقلاب روسیه، انقلاب کمونیستی چین و انقلاب اسلامی ایران از بزرگترین انقلابهای قرن 20 برشمرده میشود.
بهار عربی در سال 2011 که در میان کشورهای عربی و شمال آفریقا فراگیر شده بود، تأثیر چندانی روی الجزایر نگذاشت زیرا مردم از کشتارهای جنگِ استقلال و وقایع خونین 1990 تجربه تلخی داشتند و یک انقلاب دیگر در برنامههایشان نبود.
زبان رسمی مردم الجزایر، عربی و آمازیغی (بربری) است و زبان فرانسوی بهعنوان زبان دوم بهشکلی گسترده میان مردم رواج دارد. با وجود سالها استعمار فرانسه، فرهنگ و زبان فرانسوی در بطن جامعه الجزایری ریشه دوانده است. 99% مردم الجزایر، مسلمان هستند اما با وجود عرب زبان بودن، اکثر مردم آنها نژاد آمازیغی دارند.
جغرافیا
پس از سال 2011 و استقلال سودان جنوبی، الجزایر به بزرگترین کشور آفریقا از نظر مساحت تبدیل شد و همچنین دهمین کشور وسیع دنیا به حساب میآید. الجزایر سه برابر فرانسه و 1.5 برابر ایران است. بیش از 80% مساحت الجزایر متشکل از صحرای بزرگ آفریقا است که تقریباً تمام آن غیرقابلسکونت است.
با وجود این، الجزایر کشوری با چندین اقلیم است چون غیر از وسیعترین منطقه بیابانی جهان، سواحل مدیترانهای، رشتهکوه و حتی جنگل هم دارد. اکثر جمعیت 47.5 میلیون نفری الجزایر در نوار شمالی و سواحل مدیترانهای کشور زندگی میکنند.
الجزیره پایتخت الجزایر است و وهران (به فرانسوی: اوران) که محل روایت داستان «طاعون» آلبر کامو بود، یکی از مهمترین شهرهای این کشور محسوب میشود.
نکات جالب دربارۀ الجزایر
- الجزایر از سال 2011 بزرگترین کشور قاره آفریقا است اما حدود 80% مساحت این کشور را صحرای بزرگ آفریقا پوشانده است.
- بسیاری از مناطق صحرایی الجزایر شبیه مناظر سیاره مریخ هستند و پروژههای علمی و مستندسازی زیادی در آنجا ضبط شدهاند.
- میانگین سنی جمعیت کشور الجزایر کمتر از 30 سال است و کشوری جوان محسوب میشود.
مشاهیر
- آلبر کامو: او یکی از مشهورترین نویسندگان و فلاسفه عصر معاصر است که با وجود اصالت فرانسوی، در الجزایرِ مستعمرۀ فرانسه زاده شد و خودش را عمیقاً وابسته به سرزمین زادگاهش میدانست. اگرچه کامو در دوران جنگ استقلال الجزایر، موضعی میانه گرفت و نه کاملاً طرف استقلالطلبان بود و نه از استعمار فرانسه حمایت میکرد. به همین خاطر نگاه به او در الجزایر کمی دوگانه است. آلبر کامو با نگاه اگزیستانسیال معروفش، نویسنده کتابهای مشهور «بیگانه»، «طاعون» و «سقوط» است که در سال 1957 برنده نوبل ادبیات شد.
- رباح ماجر: او که در دو جام جهانی برای الجزایر بازی کرده و یکی از بهترین فوتبالیستهای تاریخ الجزایر است، درسال 1987 همراه با پورتو با پیروزی 2-1 مقابل بایرن مونیخ قهرمان جام باشگاههای اروپا شد. گل پشت پای دیدنی او به بایرن مونیخ ضمن زمینهساز شدن قهرمانی پورتو، باعث شد این نوع گلهای پشت پایی که روی هوا زده میشوند به گل «رباح ماجری» شهرت یابند.
- ریاض محرز: او را میتوان بزرگترین فوتبالیست الجزایری قرن 21 دانست و نخستین الجزایری فاتح لیگ برتر انگلیس است (قهرمانی فصل 16-2015 با لسترسیتی). او همچنین با منچسترسیتی فاتح سهگانه فصل 23-2022 شده و دو بار با الاهلی عربستان به مقام قهرمانی آسیا رسیده است.
مسیر صعود الجزایر به جام جهانی 2026
الجزایر پس از ناکامی شوکهکننده مقابل کامرون در مقدماتی جام جهانی 2022، اینبار برای رسیدن به تورنمنت آمریکا، مکزیک، کانادا با قرعۀ مساعدی روبهرو شد تا مسیر آسانی برای صعود به جام جهانی پس از 12 سال داشته باشد. الجزایر در گروهی شش تیمی با اوگاندا، موزامبیک، گینه، بوتسوانا و سومالی همگروه شد و این تیمهای درجه سه و چهار در سطح آفریقا، هیچ دردسری برای الجزایر در مرحله مقدماتی ایجاد نکردند.
الجزایر با کسب هشت برد و یک تساوی و تنها تجربۀ یک شکست، با 25 امتیاز و هفت امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم، بهعنوان تیم صدرنشین بهراحتی به جام جهانی صعود کرد؛ اتفاقی که روی کاغذ کاملاً محتمل بهنظر میرسید.
نتایج و عملکرد الجزایر در ادوار جام جهانی
الجزایر تا پیش از جام جهانی 2025، چهار مرتبه در این مسابقات جواز حضور را کسب کرده است. بهترین عملکرد آنها در تاریخ جام جهانی، صعود از مرحله گروهی و حضور در یکهشتم نهایی جام جهانی 2014 بوده است؛ جاییکه در بازی خاطرهانگیز مقابل آلمان، حذف شدند و مقام چهاردهم را به دست آوردند. بدترین نتیجه الجزایر در جام جهانی هم در جامهای جهانی 1986 و 2010 بود که با کسب دو تساوی و یک شکست، در مرحله گروهی حذف شدند.
| سال جام جهانی | مرحله | رتبه |
| 1930 تا 1962 | بخشی از فرانسه | |
| 1966 | انصراف داد | |
| 1970 تا 1978 | صعود نکرد | |
| 1982 | گروهی | 13 |
| 1986 | گروهی | 22 |
| 1990 تا 2006 | صعود نکرد | |
| 2010 | گروهی | 28 |
| 2014 | یکهشتم نهایی |
14
|
| 2018 تا 2022 | صعود نکرد | |
ستارگان و رکوردداران الجزایر در تاریخ جام جهانی
با وجود اینکه ریاض محرز بزرگترین ستارۀ الجزایر در دهههای اخیر بوده، او نتوانسته نقش خاصی برای کشورش در جام جهانی داشته باشد. رفیق حلیش، مدافع پیشین الجزایر با هفت بازی در جامهای جهانی 2010 و 2014، رکورددار بیشترین مسابقه این کشور در جام جهانی است. رباح ماجر، سرشناسترین بازیکن الجزایر در قرن 20 نیز از رکوردداران تعداد بازی کشورش در جام جهانی است.
| رتبه | بازیکن | تعداد بازی | ادوار حضور |
| 1 | رفیق حلیش | 7 | 2010-2014 |
| 2 | مهدی لاسن | 6 | 2010-2014 |
| مجید بوقره | 2010-2014 | ||
| رئیس امبولی | 2010-2014 | ||
| محمد بوقره | 2010-2014 | ||
| محمد قندوز | 1982-1986 | ||
| رباح ماجر | 1982-1986 | ||
| فوزی منصوری | 1982-1986 |
الجزایر در تاریخ جام جهانی، 13 گل زده که سه بازیکن با دو گل زده، بهترین گلزنان این کشور در این تورنمنت هستند. هفت بازیکن نیز یک مرتبه برای الجزایر در جام جهانی گلزنی کردهاند.
| رتبه | بازیکن | تعداد گل | ادوار حضور |
| 1 | صلاح اسد | 2 | 1982 |
| عبدالمؤمن جابو | 2014 | ||
| اسلام سلیمانی | 2014 |
اولین گلزن الجزایر در جام جهانی
رکوردهای فردی و تیمی الجزایر
- بیشترین بازی ملی: عیسی ماندی با 116 بازی (تاکنون-2014)
- بیشترین گل زده: اسلام سلیمانی با 46 گل در 105 بازی (2024-2012)
- بهترین نتیجه: برد 15-1 مقابل یمن جنوبی (اوت 1973)
- بدترین نتیجه: باخت 9-2 مقابل مجارستان (اوت 1967)
- بهترین رنکینگ فیفا: 15 (اکتبر 2014)
- بدترین رنکینگ فیفا: 103 (ژوئن 2008)
تقویم مسابقات الجزایر در جام جهانی 2026
| هفته | بازی | روز و تاریخ | ساعت | استادیوم |
| 1 | آرژانتین - الجزایر | چهارشنبه، 27 خرداد 1405 | 04:30 به وقت تهران | استادیوم اروهد، کانزاسسیتی |
| 2 | اردن - الجزایر | سهشنبه، 2 تیر 1405 | 06:30 به وقت تهران | استادیوم لیوای، سانتاکلارا |
| 3 | اتریش - الجزایر | یکشنبه، 7 تیر 1405 | 05:30 به وقت تهران | استادیوم اروهد، کانزاسسیتی |
ستاره و پدیده الجزایر در جام جهانی 2026
الجزایر با هدایت ولادیمیر پتکوویچ، سرمربی پیشین تیم ملی سوئیس پا به جام جهانی میگذارد؛ تیمی نسبتاً جوان که البته دو مهره باتجربه نیز در ترکیب اصلیاش میبیند. ریاض محرز، وینگر 35 ساله کنونی الاهلی عربستان و پیشین منچسترسیتی با وجود ورود به سالهای پایانی فوتبالش همچنان بازیکنی تعیینکننده است و البته که انگیزه زیادی برای درخشش در جام جهانی دارد. بدون شک از او میتوان بهعنوان اصلیترین ستاره الجزایر در این جام نام برد و عیسی ماندی، رکورددار بازی ملی در الجزایر که عضو لیل فرانسه است نیز نقش مهمی در خط دفاعی این تیم خواهد داشت.
رامی بنسبعینی مدافع دورتموند، رایان آیت نوری فولبک منچسترسیتی، هوسم عوار هافبک الاتحاد عربستان و دو امید گلزنی تیم یعنی امین غویری از المپیک مارسی و محمد عموره از وولفسبورگ دیگر مهرههای سرشناس الجزایر هستند. اما پدیده آنها در این جام میتواند ابراهیم مازا باشد؛ هافبک تهاجمی 20 سالهای که در تابستان گذشته بهعنوان جانشین فلوریان ویرتس به بایرلورکوزن پیوست و میتواند در صورت برقراری ارتباط مناسب بین خط هافبک و حمله این تیم، حتی از پدیدههای مهم جام جهانی برشمرده شود.
پتانسیل عملکرد الجزایر در جام جهانی 2026
الجزایر در خط هافبک و حمله نفرات باکیفیتی دارد و امیدوار است یکی از بهترین عملکردها را میان تیمهای آفریقایی در جام جهانی داشته باشد. با توجه به قرارگیری در گروه نسبتاً متعادل آرژانتین، اتریش و اردن، الجزایر روی کاغذ شانس نسبتاً خوبی برای صعود به مرحله یکشانزدهم نهایی دارد. انتظار میرود رقابت اصلی آنها در این گروه با اتریش باشد؛ تیمی که میتوان گفت تقریباً همسطح الجزایر است و جنگجویان صحرا در صورت کسب رتبه دوم گروه، میتوانند امیدوار به یک رقابت خوب در مرحله حذفی باشند. انتظار از الجزایر، حداقل صعود به مرحله یکشانزدهم نهایی است و حذف در گروهی، ناامیدی بزرگی خواهد بود؛ بهخصوص اینکه آنها در آخرین حضورشان در جام جهانی، از گروه صعود کردند و در مبارزهای به یادماندنی با آلمان، وداع غرورانگیزی با این مسابقات داشتند.