طرفداری | منچستریونایتد در پنجره نقل و انتقالات تابستانی امسال شرایطی مشابه تابستان ۲۰۲۲ را تجربه میکند؛ تیمی که تاکنون در جذب دو هدف اصلی خود برای تقویت خط میانی ناکام مانده و حالا به سراغ گزینههای جایگزین رفته است. با این حال، تجربه چهار سال قبل نشان میدهد که چنین شروعی لزوماً به معنای یک تابستان ناموفق نیست.
چهار سال پیش منچستریونایتد تنها چند هفته با نهایی کردن انتقال هافبکی فاصله داشت که تمام تابستان برای جذبش تلاش کرده بود. در آن زمان کمتر کسی تصور میکرد فرنکی دی یونگ همچنان چند سال بعد بازیکن بارسلونا باشد.
نخستین پنجره نقل و انتقالاتی دوران اریک تن هاخ با تلاش گسترده برای جذب دی یونگ همراه بود؛ هافبکی که زیر نظر تن هاخ در آژاکس درخشیده بود و در تابستان ۲۰۲۲ از نظر تئوری در دسترس قرار داشت. یونایتد با بارسلونا بر سر انتقالی به ارزش اولیه ۶۳ میلیون پوند و ۸.۵ میلیون پوند بندهای پاداش به توافق رسید. اما توافق با بارسلونا آسانترین بخش ماجرا بود.
مدیران یونایتد ماهها تلاش کردند دی یونگ را متقاعد کنند که آیندهاش در اولدترافورد است، نه نیوکمپ، اما این هافبک هلندی در نهایت آن پیشنهاد را رد کرد و باشگاه در اواسط ماه آگوست ناچار شد به سراغ گزینههای دیگر برود. بسیاری معتقد بودند یونایتد دو ماه از پنجره نقل و انتقالات را صرف بازیکنی کرد که هرگز تمایل واقعی برای این انتقال نشان نداد.
اوضاع زمانی بحرانیتر شد که دوران تن هاخ با شکست برابر برایتون و برنتفورد آغاز شد و باشگاه را وادار کرد سریعتر در بازار نقل و انتقالات اقدام کند. نتیجه این تغییر مسیر، جذب کاسمیرو از رئال مادرید با قراردادی به ارزش حداکثر ۷۰ میلیون پوند بود؛ انتقالی که در نهایت چندان هم بد از آب درنیامد.
البته میتوان استدلال کرد که یونایتد برای بازیکنی که وارد دهه چهارم زندگیاش شده بود، چه از نظر مبلغ انتقال و چه دستمزد، هزینه زیادی پرداخت کرد. با این حال، کاسمیرو تابستان امسال پس از مراسمی احساسی در اولدترافورد، در میان تشویق هواداران و با قدردانی اعضای کادر فنی و همتیمیهایش از این باشگاه جدا شد.
صرفنظر از ارزش مالی این انتقال، اگر منچستریونایتد در چهار سال گذشته بازیکنان بیشتری با کیفیت، شخصیت و روحیه رهبری کاسمیرو در اختیار داشت، بدون تردید امروز شرایط بهتری را تجربه میکرد.
این تجربه نشان میدهد که پنجره نقل و انتقالات طولانی است و ناکامی در جذب اهداف اصلی، همیشه به معنای فاجعه یا نبود جاهطلبی نیست. جذب نکردن الیوت اندرسون و متئوس فرناندز به معنای شکست قطعی برنامههای نقل و انتقالاتی یونایتد در دو ماه آینده نخواهد بود.
از سوی دیگر بدیهی است که شرایط فعلی مطلوب نیست؛ همانطور که اتلاف فرصت برای جذب دی یونگ در سال ۲۰۲۲ نیز مطلوب نبود. با این حال، اکنون گزینههای جایگزین متعددی در دسترس هستند و با توجه به رویکرد جدید باشگاه که بر تحلیل دادهها در فرآیند جذب بازیکن تکیه دارد، فهرست بلندی از هافبکهایی وجود دارد که میتوانند با نیازهای تیم همخوانی داشته باشند.
اندرسون از نظر فنی، سن و تجربه حضور در لیگ برتر، گزینهای آرمانی برای جانشینی کاسمیرو به نظر میرسید؛ اما برای باشگاهی که به جذب دستکم دو و شاید سه هافبک، در کنار تقویت سایر خطوط نیاز دارد، هزینه انتقال او بیش از حد بالا بود. علاوه بر این، خود این بازیکن نیز ترجیح داد راهی منچسترسیتی شود.
داستان متئوس فرناندز متفاوت بود. اگر یونایتد با پیشنهاد تاتنهام برابری میکرد، شاید میتوانست این هافبک ۲۱ ساله را به خدمت بگیرد، اما مبلغ درخواستی برای بازیکنی که هنوز به اوج پختگی نرسیده، هرچند آینده بسیار امیدوارکنندهای دارد، قابل توجه بود.
اکنون منچستریونایتد باید ثابت کند که میتواند هافبکی را جذب کند که هم با ویژگیهای مدنظر باشگاه مطابقت داشته باشد و هم با قیمتی مناسب در دسترس باشد. تا زمانی که چنین انتقالی نهایی نشود، تردید در میان بخشی از هواداران ادامه خواهد داشت.
البته چنین فضایی چهار سال پیش نیز وجود داشت؛ زمانی که پرونده انتقال دی یونگ هفتهها و ماهها بدون نتیجه ادامه پیدا کرد. اما وقتی کاسمیرو در دیدار مقابل ناتینگام فارست در ماه می ۲۰۲۶ با اولدترافورد خداحافظی کرد، دیگر هیچکس در این ورزشگاه حسرت جذب نشدن آن هافبک هلندی را نمیخورد.
ترجمهای از نوشته تایرون مارشال برای وبسایت منچستر ایونینگ نیوز