طرفداری - امیرحسین صدر | مصر تا آستانه حذف آرژانتین و صعود به یکچهارم نهایی جام جهانی فوتبال برای نخستین بار در تاریخ این کشور پیش رفت؛ اتفاقی که میتوانست یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ جام جهانی باشد.
گلهای یاسر ابراهیم و مصطفی زیکو، در دو سوی یک گل مردودشده از همین بازیکن، باعث شده بود مصر، در حالی که فقط ۱۲ دقیقه به پایان مانده بود، با دو گل از قهرمان جهان پیش بیفتد اما بعد، لیونل مسی بار دیگر جادوی خودش را رو کرد.
مسی ابتدا در دقیقه ۷۹ با یک پاس گل به کریستین رومرو جرقه بازگشت را زد و فقط چهار دقیقه بعد، خودش با یک شوت تماشایی گل دوم را به ثمر رساند. با این حال، آرژانتین هنوز کارش تمام نشده بود و این انزو فرناندز بود که با یک ضربه سر فوقالعاده در وقتهای تلفشده، بازگشتی را کامل کرد که حالا از آن بهعنوان یکی از تاریخیترین کامبکهای سالهای اخیر یاد میشود. واقعاً خیرهکننده بود!
با توجه به تمام صحبتهایی که از اردوی مصر بعد از این مسابقه بیرون آمد، خیلیها معتقدند پیروزی بهطور کامل از چنگشان درآورده شده است.
آنها درباره صحنه مشکوک پنالتی روی محمد صلاح، درست پیش از گل آرژانتین، بیراه هم نمیگویند. اما آیا این صحنه واقعاً آنقدر تعیینکننده بوده که چنین واکنشی را توجیه کند؟ اگرچه گل مردود مصر کاملاً برخلاف رویۀ داوری این تورنمنت بود.
دیل جانسون، خبرنگاری معتبر که معمولاً در تحلیل تصمیمهای داوری و VAR بسیار دقیق و قابل اتکاست و همیشه برای تصمیمهای VAR توضیحی پیدا میکند، این بار از مردود شدن گلی که میتوانست گل دوم مصر توسط مصطفی زیکو باشد، متعجب مانده بود. ماجرا فقط به نتیجه ختم نمیشود. با موج واکنشها و اتهامات زیادی که درباره «بیعدالتی» از سوی مصر نقل شده است، احساس میشود داوری «ناعادلانه» بوده است.
حسام حسن، سرمربی مصر، در نشست خبری پس از بازی هم یک انتقاد تند و مفصل مطرح کرد. او گفته: «شاید فیفا میخواست مسی بهخاطر دلایل تبلیغاتی در تورنمنت بماند» و همچنین تأکید کرده که مصر این مسابقه را «بیرون از زمین» باخت!
مصر فقط چند دقیقه با خلق یک شگفتی تاریخی فاصله داشت و همهچیز بوی یک شب فراموشنشدنی را میداد اما درست همانجا بود که لیونل مسی وارد صحنه شد و همهچیز را زیر و رو کرد.
طوفان آرژانتین در وقتهای تلفشده، و گل سوم انزو فرناندز با یک ضربه سر تماشایی، یکی از دیوانهوارترین کامبکهای این سالها را کامل کرد. بازگشتی در حد و اندازۀ تاریخ.
البته مصریها حق هم دارند روی صحنه مشکوک خطا روی محمد صلاح معترض باشند؛ صحنهای که درست چند لحظه قبل از گل آرژانتین رخ داد. اما سؤال اینجاست: آیا همین صحنه برای چنین انفجاری از اعتراض کافی است؟ گل مردود مصر؛ دقیقاً همان تصمیمی بود که جنجال بعد از آن را دامن زد.
ولی در آن سو حکایت دیگری بود. بازیکن ریزنقش و نابغهای، در اعماق وجودش، هنوز همان پسربچهای از روساریو در ایالت سانتافه در آرژانتین است که دلش نمیخواهد رها کند. دلش نمیخواهد از فوتبال دست بکشد، از زمان عقب بماند و از لذت بازی دل بکند.
داستان شگفتانگیز، فصل به فصل، تا آمریکا هم ادامه پیدا کرد. بهترین بازیکنی که خیلی از آدمهای این نسل در تمام عمرشان دیدهاند، قطعاً دلش نمیخواهد جام جهانی را هم رها کند.
چهار سال پیش فکر میکردیم، در آن شب باورنکردنی در قطر، کاملترین پایان ممکن را دیدهایم. مسی در ۳۵سالگی بالاخره دستانش به باارزشترین جام فوتبال جهان رسید و همهچیز طوری به چشم میآمد که انگار داستان او دیگر کامل شده است.
اما حالا دوباره اینجاییم و او هم همینجاست؛ هنوز هم با عظمت نبوغش، با عمق روحیه سیریناپذیر یک رقیب خستگیناپذیر، شکل و معنای بازیهای بزرگ را از نو تعریف میکند. روحی که مثل رگهای از فولاد آبی و سفید از میانۀ وجودش عبور کرده است.
در زیر سقف ورزشگاه آتلانتا، مسی بازیای را که انگار از دستان آرژانتین کاملاً لیز خورده بود، دوباره به مسیر برگرداند. یک پاس گل و بعد یک گل مساویکننده؛ گلی با آنهمه زمانبندی دقیق، سرعت و زیبایی وحشیانه که در واقع هم ارادۀ فراعنۀ مصر را شکست و هم قلب بازیکنانش را؛ تیمی که به نظر میرسید آماده رقم زدن بزرگترین شوک این جام جهانی شگفتانگیز است.
در سکوها هم یکی دیگر از چهرههای نمادین آرژانتین حضور داشت؛ دیهگو سیمئونه، سرمربی اتلتیکومادرید، با پیراهنی که سالها پیش با افتخار بر تن کرده بود، اشک میریخت؛ اشکهایی از جنس آسودگی و شاید هم ناباوری.
چون واقعاً همهچیز طوری پیش رفته بود که انگار آرژانتین در آستانۀ خروج از این تورنمنت است.
این دومین بار است که آرژانتین با یک بازگشت بزرگ خودش را نجات میداد. آنها در مرحلۀ یکشانزدهم نهایی هم مقابل کیپورد عقب افتاده بودند. اما همین شکنندگی، بخشی از جذابیت خاص این تیم آرژانتین است. نبوغی که بینقص نیست، همیشه تماشاییتر است؛ چیزی که نمیتوان چشم از آن برداشت.
اینکه مسی در این سنوسال هنوز بتواند بارها تیمش را از لبۀ پرتگاه برگرداند، موضوعی است که میشود دربارهاش بحث کرد. اینکه خستگی در ادامۀ تورنمنت چه نقشی بازی خواهد کرد هم سؤال مهمی است. اما فعلاً او با ۸ گل در صدر جدول گلزنان ایستاده و عطش تمامنشدنیاش کاملاً پیداست.
او حتی یک پنالتی را هم در ابتدای مسابقه از دست داد. ولی زمانی که آرژانتین در وقتهای تلفشده با ضربه سر انزو فرناندز به گل پیروزی رسید، یک فصل دیگر به افسانۀ مسی در این جام جهانی اضافه شد.
بعد از بازی، وقتی همتیمیها کاپیتان، رهبر و قهرمانشان را جلوی هواداران روی دست انداخته بودند، در پسزمینه میشد چهره مارادونا را روی یک پرچم دید. همینقدر کافی است بگوییم دیهگو حتماً تأیید میکرد و از سرخوشی بالا و پایین میپرید.
برای مصر، این پایان واقعاً دردناک بود. آنها مثل بعضی تیمها فقط برای خراب کردن بازی نیامده بودند. آنها تلاش کردند فوتبال بازی کنند. تلاش کردند واقعاً برنده شوند.
اما در نهایت، این هم یک بعدازظهر دیگر بود از تئاتر باشکوه فوتبال؛ زیبا، نفسگیر و خیرهکننده و باز هم این مسی بود که درست در قلب صحنه ایستاد.