موضوع: **طرح ملی تبدیل ظرفیت‌های بلااستفاده به تولید، اشتغال و ارزآوری**

 

**مقام‌های محترم دولت جمهوری اسلامی ایران**

 

با سلام و احترام

 

**کافی است اولین کارخانه و اولین زمین به سودآوری برسد؛ پس از آن، همین الگو می‌تواند زمینه ایجاد واحدهای تولیدی بعدی را فراهم کند. حتی اگر تنها چند کارخانه موفق ایجاد شود، هزاران فرصت شغلی به وجود می‌آید، مردم از ثروت حاصل از تولید و صادرات بهره‌مند می‌شوند و کشور نیز از منافع گسترده اقتصادی، اجتماعی و ارزی آن برخوردار خواهد شد.** در این کارخانه فقط محصولات صادرات میشوند ،‌‌محصولاتی که کشورهای جهان ان را نیاز داشته باشند در اولویت این طرح است که صادرات بشود ، میتوان اجیل و میوه باشد یا چیزهای دیگر ، برای اینکه کم ترین بودجه را داشته باشد ، تا چند سال اول سرباز و نتخصصان نظام وظیفه و سربازان دانشگاهی استخدام شوند تا هزینه ها بسیار کم باشد ، بعد از احداث و سوداوری  ، نیروهای متخصص از بازار و کارمند و کارگران از مردم عادی تمام استان ها استخدام بشوند. طرح که پیشرفت کرد توصیه میکنم در هر استان یک شرکت جدید و شعبه جدید احداث شود.

 

بر همین اساس، طرحی را برای بررسی و اجرا تقدیم می‌کنم.

 

### ایده اصلی

 

هدف این طرح، دریافت بودجه از دولت نیست؛ بلکه استفاده از ظرفیت‌های بلااستفاده کشور برای ایجاد واحدهای تولیدی صادرات‌محور است.

 

سرمایه اولیه می‌تواند با مشارکت خیرین اقتصادی، نیکوکاران، ایرانیان داخل و خارج از کشور و سرمایه‌گذاران علاقه‌مند به توسعه ایران تأمین شود.

 

در مقابل، دولت به جای پرداخت پول، امکانات و ظرفیت‌های موجود خود را در اختیار پروژه قرار می‌دهد؛ از جمله:

 

* زمین‌های بلااستفاده

* شهرک‌ها و سوله‌های صنعتی

* زیرساخت‌های حمل‌ونقل

* امکانات گمرکی

* تسهیل صادرات

* همکاری دستگاه‌های اجرایی و دانشگاه‌ها

* استفاده از نیروهای متخصص و جوان کشور

 

پس از آغاز تولید و صادرات، هزینه‌های پروژه از محل درآمد حاصل از صادرات تأمین می‌شود و سود خالص، بر اساس سازوکاری شفاف، میان سرمایه‌گذاران، کارکنان، مهندسان، مدیران و سایر مشارکت‌کنندگان تقسیم خواهد شد. همچنین سهم دولت نیز از همین محل پرداخت می‌شود. این کارخانه و تولیدی هر چیزی میتواند باشد ، مانند اجیل ، میوه اما من‌ میگویم برا اساس نیازهای جهانی در اروپا و اسیا بر اساس اولیت توسط متخصصان‌ تعیین شود.

 

### اهداف طرح

 

* افزایش صادرات غیرنفتی و ورود ارز به کشور

* ایجاد اشتغال پایدار برای جوانان و متخصصان

* افزایش درآمد کشاورزان و تولیدکنندگان

* استفاده بهینه از ظرفیت‌های بلااستفاده کشور

* کاهش وابستگی تولید به وام‌های بانکی

* افزایش ارزش افزوده محصولات ایرانی

* توسعه صنایع فرآوری و جلوگیری از خام‌فروشی

* تقویت بخش خصوصی

* افزایش درآمدهای دولت از محل تولید و صادرات، بدون نیاز به سرمایه‌گذاری نقدی مستقیم

 

این طرح به دنبال ساخت تعداد زیادی کارخانه نیست. اگر تنها چند واحد تولیدی موفق نیز ایجاد شوند و به صادرات پایدار برسند، می‌توانند سال‌ها برای کشور ارزآوری، اشتغال و ثروت ایجاد کنند و الگوی موفقی برای توسعه در سایر نقاط کشور باشند.

 

باور دارم بسیاری از مشکلات اقتصادی کشور، بیش از آنکه ناشی از کمبود منابع باشد، ناشی از استفاده نکردن از ظرفیت‌های موجود است. اگر این ظرفیت‌ها در کنار سرمایه، دانش و مدیریت قرار گیرند، می‌توان بدون تحمیل هزینه سنگین به دولت، تولید، اشتغال و صادرات را توسعه داد.

 

با احترام

 

**امید مورینیو**