طرفداری | فرانکو بارزی (Franco Baresi) زاده هشت می 1960 در شهر تراوالیاتوی استان برشای ایتالیا است. او در پستهای سوئیپر، دفاع میانی و هافبک میانی بازی میکرد. او در یک مزرعه که خانهای به شکل نعل اسب داشت بزرگ شد و به خانواده خود در اداره این مزرعه کمک میکرد. او کودکی سختی را داشت و در خانهای که تلویزیون و رادیو نداشت، تا 10 سالگی حتی یک بازی فوتبال را نیز ندیده بود. نخستین آشنایی او با پدیده فوتبال، بازی در حیاط مزرعه با پاهای برهنه بود. سختی زندگی فرانکو زمانی بیشتر شد که او در 13 سالگی مادر و در 17 سالگی پدرش را از دست داد. استعداد او در فوتبال در تیم تشکیلشده کشیش محلی کشف و به سمت و سوی جدیتری کشیده شد.
برادر فرانکو یعنی جوزپه نیز یک فوتبالیست بود و برخلاف فرانکو که شیفته جیانی ریورا و باشگاه میلان بود، تصمیم داشت تا فوتبال را در اینتر شروع کند. فرانکو در نتیجه این مهم، به دلیل حضور برادرش در اینتر، مدتی را به صورت تستی در این باشگاه حضور یافت اما مربیان وقت نراتزوری، او را به دلیل کوتاه قامتی نپسندیدند. در ادامه، یک مربی با نام ایتالو گابیاتی، این بازیکن را به میلان معرفی کرد. بارزی پس از سه تست و ثبت یک گل زیبا در بازی درون تیمی، موفق شد تا به آکادمی میلان راه یابد. در سال 1977، این بازیکن به تیم اصلی روسونری رسید و در نخستین بازی خود در هفته 28 سریآ برابر هلاس ورونا به میدان رفت. او در این فصل، حضور در سه بازی را تجربه کرد. قد 176 سانتیمتری بارزی در میان مدافعان قلدر تیم باعث شده بود تا ماساژور میلان به او لقب «کوچولو» یا «پیشینی» را بدهد.
بارزی در فصل 79-1978، خود را به ترکیب اصلی میلان رساند و با حضور در 40 بازی تمامی رقابتها و ثبت یک پاس گل، نقشی ویژه در قهرمانی تیمش در سریآ ایفا کرد. بارزی در کنار الگوی خود، جیانی ریورا نمایش دلپذیری داشت و این موضوع به گونهای بود که ریورا، راهی طولانی و موفق را برای جانشین محتمل خود پیشبینی کرد. ریورا که از نمایش خوب بازیکن جوان تیم به شعف آمده بود، از مدیریت تیم درخواست کرد تا پاداش 50 میلیون لیری قهرمانی را به او بدهد. پس از بازنشستگی ریورا در پایان فصل، امید هواداران روسونری به درخشش بارزی بود اما نخستین فصل بدون ریورا با رسوایی توتونرو همراه بود تا میلان با وجود 35 بازی و دو پاس گل بارزی به سقوط به دسته پایینتر، محکوم شود. بارزی که در ابتدای راهش بود، تصمیم به جدایی از تیم محبوبش نداشت و آنها را در سریب همراهی کرد. در فصلی که میلان به سرعت به جایگاه پیشین خود در بالاترین سطح بازگشت، بارزی در 35 بازی به میدان رفت و به نخستین گل خود با پیراهن میلان در جام حذفی برابر آولینو رسید.
در بازگشت به بالاترین سطح، بارزی چهار ماه فوتبالش را به دلیل ابتلا به یک بیماری خونی، خارج از ترکیب میلان سپری کرد تا در نبود او، میلانیها صلابت دفاعی را از دست داده و نهایتاً به سریب بازگردند. دو گل برابر رم و جنوا در سریآ و ثبت دو گل دیگر در جام میترویپا، حاصل کار بارزی در فصلی با آمار 25 بازی، چهار گل و دو پاس گل بود. پس از سقوط مجدد به سطح دوم، میلان پوستاندازی مهمی را به کاپیتانی بارزی آغاز کرد تا این بازیکن که با وفاداری به باشگاهش، پس از فتح جام جهانی از پیشنهاد یوونتوس گذشته بود را به همتیمیهای قویتری برساند. 39 بازی، شش گل و چهار پاس گل از بارزی در راهیابی مجدد میلان به جمع برترینهای ایتالیا ثبت شد.
آمارهای بعدی بارزی در تیمش، 30 بازی، پنج گل و یک پاس گل در فصل 84-1983، 36 بازی و یک پاس گل در فصل 85-1984، 27 بازی در فصل 86-1985 و 35 بازی و پنج گل در فصل 87-1986 بود. در فصل 88-1987 که با حضور سیلویو برلوسکونی و آریگو ساچی همراه بود، بارزی پس از 9 سال موفق شد تا دوباره میلان را به اسکودتو (قهرمانی سریآ) رسانده و با گلزنی برابر فیورنتینا به آمار 36 بازی، یک گل و یک پاس گل برسد. در ابتدا، رابطه فنی بارزی و ساچی به خوبی سپری نمیشد و مربی تازه وارد میلان، ترجیح به همکاری با شاگرد سابقش یعنی جیانلوکا سینیورینی داشت اما به مرور، این دو به درک متقابلی از یکدیگر رسیده و پایههای نسل طلایی روسونری را ریختند. بارزی در فصل بعدی یعنی 89-1988، قهرمانی جام باشگاههای اروپا را با آمار کلی 50 بازی، چهار گل و دو پاس گل، به دست آورد تا یکی از کاندیداهای کسب توپ طلای سال 1989 باشد. 39 امتیاز، فاصله بارزی تا دستیابی به جایزهای بود که در نهایت به همتیمیاش یعنی مارکو فن باستن رسید.
این بازیکن در فصل 90-1989 نیز بار دیگر جام باشگاههای اروپا را بالای سر برد و این بار در تمامی رقابتها، پنج گل و یک پاس گل را در 46 بازی ثبت کرد. پس از 38 بازی و دو پاس گل فصل 91-1990، ساچی از میلان جدا شد و بارزی دوران جدیدی را زیرنظر فابیو کاپلو، همتیمی سابقش آغاز کرد. سه فصل بعدی همکاری بارزی با میلان کاپلو، آمارهای 39 بازی و یک گل در فصل 92-1991، 45 بازی و یک پاس گل در فصل 93-1992 و 44 بازی و یک پاس گل در فصل 94-1993 و سه اسکودتوی متوالی را برایش به همراه داشت. پس از فصل بدون اسکودتوی 95-1994 با 43 بازی و یک پاس گل، بارزی به ششمین اسکودتوی فوتبالش در فصل 96-1995 دست یافته و آمار 40 بازی، یک گل و یک پاس گل را ثبت کرد. در این فصل، بارزی آخرین گلش با پیراهن میلان را در دیدار برابر پادووا، تجربه کرد. او یک فصل دیگر میلان را همراهی کرد و پس از حضور در 30 بازی، بازوبند کاپیتانی و میراث ارزشمند جیانی ریورا را به ستاره نوظهوری چون پائولو مالدینی سپرد. باشگاه میلان پس از خداحافظی مدافع محبوب و قدرتمند خود، شماره او یعنی شماره «6» را نیز بازنشسته کرد تا بدینگونه از بازیکن وفادار خود تجلیل کند. بارزی مجموعاً در 716 بازی پیراهن میلان را برتن کرد و به 33 گل و 24 پاس گل رسید. سه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا (دو قهرمانی در فرمت جام باشگاهها)، شش قهرمانی سریآ، چهار سوپرکاپ ایتالیا، سه سوپرکاپ اروپا، دو قهرمانی سریب و جام میانقارهای، افتخارات قابل توجه بارزی با پیراهن میلان بود.
پس از 10 بازی و یک گل برای تیم ملی زیر 21 سال ایتالیا، بارزی در سال 1982 به تیم ملی بزرگسالان کشورش دعوت شد و حتی به جام جهانی همین سال نیز رسید. با این وجود، او در هیچکدام از مسابقات جام، حتی برای یک دقیقه نیز به میدان نرفت تا جام قهرمانی جهان را به عنوان یک نیمکتنشین لمس کند. در نخستین بازی ایتالیا پس از قهرمانی جهان، بارزی به نخستین بازی ملی خود در برابر رومانی رسید. در دوران سرمربیگری انزو بیرزوت در ایتالیا، بارزی به دلیل آن که این مربی او را هافبک دفاعی بهتری به نسبت سوئیپر میدید، از بازیهای ملی دور شد و مسابقات بسیاری را به دور از لیست نهایی کشورش سپری کرد. با ورود آزگلیو ویچینی به تیم ملی ایتالیا، جایگاه بارزی در ترکیب اصلی محکم شد و این بازیکن دیگر پیراهن تیم ملی ایتالیا را از تن درنیاورد.
بارزی سابقه حضور در المپیک 1984 را داشت و در پنج بازی خود که به رتبه چهارم ایتالیا ختم شد، تنها یک گل برابر آمریکا به ثمر رساند که به گل پیروزیبخش کشورش در دومین بازی تورنمنت مبدل شد. او سپس در یورو 1988 حضور یافت و در چهار بازی به میدان رفت. او پس از نیمکتنشینی دوره 1982 جام جهانی، در سال 1990 به بازیکن فیکس ایتالیا در این تورنمنت تبدیل شد و در نهایت به رتبه سوم آن رسید. او در دیدار نیمه نهایی که با شکست ایتالیا از آرژانتین در ضربات پنالتی همراه بود، نخستین پنالتی آنها را به گل تبدیل کرد. از سال 1990، بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایتالیا بر بازوی بارزی بسته شد تا او به لطف همین اتفاق، آرزوی بالای سر بردن جام قهرمانی 1994 جهان را این بار به عنوان بازیکن فیکس تیم داشته باشد. پس از دو بازی ابتدایی جام جهانی 1994، بارزی به دلیل مصدومیت نتوانست تا در بازی سوم مرحله گروهی و سه بازی بعدی مراحل حذفی حاضر باشد تا لذت صعود به فینال جام را نچشد. بارزی در فینال جام جهانی و دیدار برابر برزیل به ترکیب تیم بازگشت؛ پس از 120 دقیقه مقاومت برابر برزیلیها، نخستین ضربه ضیافت پنالتیها توسط بارزی از دست رفت تا در ادامه با عملکرد ضعیف سایر بازیکنان سرزمین چکمه، برزیل قهرمان جام جهانی شود. پس از ناکامی در بالا بردن جام قهرمانی جهان، بارزی تنها در یک بازی برابر اسلوونی به میدان رفت و سپس از بازیهای ملی خداحافظی کرد. 81 بازی و یک گل در کارنامه ملی او ثبت شده است.
ثبات، توانایی دفاعی همهجانبه و قدرت بدنی توأم با آرامش، در کنار ویژگیهایی مثل سرعت، تمرکز و استقامت، از بارزی یک مدافعی تمام عیار ساخته بود که وجودش به تمامی بازیکنان یک تیم، آسودگی را هدیه میداد. تسلط فوقالعاده بارزی به اجرای «تله آفساید» و رهبری بازیکنان مختلف باعث شده بود تا میلان دهه 90 به تیمی تکاملیافته از نظر بازی هوشمندانه دفاعی تبدیل شود. 15 سال رهبری میلان به عنوان کاپیتان در کنار همکاری با نسل طلایی این باشگاه، باعث شده بود تا بسیاری از فوتبالدوستان، علاوه بر ادعای «یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال»، بارزی را نمونه ایتالیایی از «فرانتس بکن باوئر» بدانند. این بازیکن پس از پایان قرن بیستم، عنوان «بازیکن قرن میلان» را از آن خود کرد.
بارزی پس از پایان فوتبالش، به عنوان سرمربی در پریماورای میلان فعالیت کرد و در تنها تجربه کاری خود، خارج از باشگاه محبوبش، مدت کوتاهی را در فولام به عنوان مدیرفنی در سال 2002، گذراند. فرانکو که به همکاری خارج از زمین خود با میلان در دوران بازنشستگی ادامه میداد، در دوران مدیریت محمد رویانیان در پرسپولیس، رابطه خوبی را با این باشگاه ایرانی داشت و پس از حضور در چندین ایونت و تمرینات این باشگاه در ورزشگاه درفشیفر، در دیدار پیشکسوتان میلان و پرسپولیس به میدان رفت. پس از حمل مشعل المپیک زمستانی 2026 میلانو، در ماه ژوئیه همین سال، اخباری ناگهانی خبر از فوت بازیکن سابق روسونری میداد که شایعات آن توسط باشگاه میلان تکذیب شد اما در روز 31 ژوئیه 2026، فوت بارزی در سن 66 سالگی، رسماً اعلام شد. این اتفاق تلخ پس از جراحی ریه بارزی رخ داد و هواداران فوتبال ایتالیا را تحت تأثیر قرار داد.
