طرفداری | ۲۸ سال از شهادت محمود صارمی، خبرنگار ایرنا، در مزارشریف افغانستان میگذرد؛ از روزی که هفدهم مردادماه را به نام «روز خبرنگار» در تقویم سالانه این مملکت جای داد. اگرچه دردناک است، اما حقیقتی کتمانناپذیر است؛ اینکه یکی از ما را کشتند تا بهانهای برای پدید آمدن روز خبرنگار فراهم شود! بیگناه و ناجوانمردانه کشتند تا روزمان رنگ سرخ خون و شهادت به خود بگیرد؛ دور از وطن کشتند تا مظلومیتمان بیشتر عیان شود...!
ما جماعتی هستیم که زندهمان انگار بها و ارزشی ندارد. از منافع مادی این حرفه کمتر کسی بهرهمند است و به لحاظ معنوی هم وضع همین است. رسانههایمان یکبهیک تعطیل و تعدیل میشوند؛ آنهایی که هنوز نفس میکشند، با مشکلاتی عجیبوغریب دستوپنجه نرم میکنند. پربیراه نیست اگر بیپشتوانهترین شغل را از آنِ جماعت خبرنگار ایرانی بدانیم. فریب ظاهر این روزِ میانه تابستانی را نخورید. این پیامهای تبریکی را که از اول صبح ۱۷ مرداد، از گوشهوکنار و از سوی خرد و کلان مملکت برای ارج نهادن به جامعه فرهنگساز و پرتلاش رسانه مخابره میشود، چندان باور نکنید. از قشر زحمتکش خبرنگار، تنها درصدی اندک به مدد همراهی با مافیای قدرت و ثروت به نانونوایی چرب رسیدهاند. باقی، هر یک به کنجی خزیده و درد بیدرمان ناملایمات را به دندان تنهایی و عزلت میکشند.
ما جماعت دوسرباخته تمام معادلات این سالهای پر از التهابیم. تا نمیریم، کسی یادمان نمیافتد. مرده ما را اما فعلاً ارج مینهند. در قطعه نامآوران بهشت زهرا (س) چالمان میکنند؛ آن هم البته برای همه نیست و اگر بازماندهای سمج و پایکار داشته باشیم. ولی دیری نخواهد پایید که همین آخرین رانت را هم از ما دریغ کنند. ظاهراً باید اینگونه باشد که تا وقت هست و هنوز قبرستان جا دارد، برویم و مشغول مردن شویم؛ که برای اهالی این دیار، هنوز هم خبرنگار خوب، خبرنگار مرده است!
شغل ما مرده است، اما ما هنوز زندهایم. هنوز نفس میکشیم، هنوز قلم به دست داریم و هنوز، با تمام بیمهریها و بیپناهیها، یک احساس قدرتمند در ما نمرده است؛ حسی به نام عشق به روایت و حقیقت. اگرچه حرفه ما کمتر شباهتی به مشاغل دیگر دارد و رسانههای مستقل را تضعیف کرده، سفره اهل قلم را کوچک و صدایمان را کمرمق کرده باشند؛ اما تا وقتی یک خبرنگار هنوز قلمش را زمین نگذاشته، خبرنگاری نمرده است.
ما هنوز زندهایم؛ و شاید همین، بزرگترین درد کسانی باشد که سالهاست تلاش کردهاند خبرنگار خوب را فقط در یک قاب، یک سنگ قبر و یک پیام تسلیت ببینند. ۱۷ مرداد همچنان برای خبرنگارانی که هنوز زندهاند، مینویسند و هنوز تسلیم نشدهاند، مبارک است. روزی که یادمان باشد اگرچه شغلمان مرده است، ما هنوز زندهایم.
- به قلم سیدمهدی فاطمی -