طرفداری | لیونل مسی کمتر از یک ماه پس از شکست آرژانتین در فینال جام جهانی 2026، در حالی که پدرش را نیز از دست داده، با یکی از دشوارترین مقاطع زندگی و دوران فوتبالش روبهرو شده است؛ دورهای که حتی آینده او در فوتبال را نیز در هالهای از ابهام قرار داده است.
در یک روز سرد ماه جولای، در میانه زمستان آرژانتین، در ورزشگاه کوچک آنتونیو دی جیاکومو در آرّویو سِکو، هواداران برای تماشای دیداری از دسته چهارم فوتبال این کشور روی سکوهای حدوداً 1,000 نفری نشسته بودند. تیم محلی یونیون آرّویو سِکو میزبان نبود و ورزشگاه را با لئونس، باشگاهی که کمی بیش از یک دهه قبل توسط لیونل مسی تأسیس شده و ماتیا، یکی از برادران او، ریاستش را بر عهده دارد، شریک شده بود.
در رختکن تیم میهمان، سنترال کوردوبا، یکی از بازیکنان پیراهنی سرمهای به تن داشت که پشت آن نام «مسی» و شماره 10 دیده میشد. خواکین مسی هیچ نسبتی با لیونل نداشت. با این حال، زمانی که تماشاگران شروع به فریاد زدن «مِسی! مِسی! مِسی!» کردند، مشخص بود که توجه آنها به بازیکن داخل زمین نیست؛ همه به چهرهای کلاهدار در میان تماشاگران نگاه میکردند.
مسی پس از فینال جام جهانی به میان مردم بازگشت
کمتر از یک هفته از فینال جام جهانی 2026 گذشته بود؛ دیداری که آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، پس از وقتهای اضافه با نتیجه 1-0 مقابل اسپانیا شکست خورد. مسی پس از حضور در فینالی که در ورزشگاه متلایف برگزار شد و احتمالاً گرانترین بلیت تاریخ فوتبال را به خود اختصاص داده بود، حالا در میان مردم شهرش نشسته بود.
ورزشگاه دی جیاکومو تنها حدود 1,000 صندلی سیاه و سفید داشت و در فاصله حدود 40 دقیقه رانندگی از خانه مسی در حومه آرام و سرسبز روساریو قرار گرفته بود. این مسابقه بهصورت زنده از یوتیوب پخش شد و تنها 775 بیننده داشت؛ رقمی حدود 37 میلیون نفر کمتر از تعداد بینندگان ثبتشده توسط شبکه فاکس برای فینال جام جهانی که شاید آخرین حضور مسی در این رقابتها بوده باشد.
مسی برای فرار از سرمای هوا جرعههایی از ماتِه نوشید و تیمش بار دیگر شکست خورد. خواکین مسی در برگه گلزنان قرار نگرفت، اما مارکوس کوردوبا و فرانکو فرناندز، همتیمیهای او در سنترال کوردوبا، تحت تأثیر حضور نام بزرگ مسی قرار نگرفتند و تیمشان با نتیجه 2-0 پیروز شد. خود لیونل مسی تا سوت پایان در ورزشگاه ماند و هنگام خروج، هواداران پیراهنها و دفترچههایشان را برای امضا مقابلش گرفتند. او با خوشحالی امضای «LEO» خود را ثبت کرد، سوار یک خودروی مشکی شد و به خانه خانواده مسی در باشگاه کانتری شهر فونِس بازگشت.
در همان حوالی، دیدار دیگری نیز در حال پایان بود. نیوولز اولد بویز، باشگاهی که مسی در کودکی به آن پیوسته بود، فصل کلاوسورا را با دیدار مقابل تالرس آغاز میکرد. یک سال قبل، همزمان با 38 ساله شدن مسی، این باشگاه جایگاه جنوبی ورزشگاه خود را به «جایگاه لیونل مسی» تغییر نام داده بود؛ اقدامی که علاوه بر ادای احترام به اسطوره باشگاه، تلاشی برای ترغیب او به بازگشت به خانه نیز تلقی میشد. در آن زمان، مسی هنوز آینده خود در اینتر میامی را مشخص نکرده بود.
شکست مقابل اسپانیا چیزی از جایگاه مسی کم نکرد
روی یکی از بنرهای ورزشگاه نوشته شده بود: «از تیم ملی تشکر میکنیم که مردم آرژانتین را متحد و خوشحال کرد.» شکست برابر اسپانیا چیزی از علاقه هواداران به مسی کم نکرد. آنها همچنان به تیم ملی، لیونل اسکالونی، دستیارش والتر ساموئل و البته مسی افتخار میکردند.
پرچمهای آرژانتین در جایگاه قدیمی جنوبی نیوولز به اهتزاز درآمد و هواداران با رنگهای سیاه و قرمز باشگاه، تصویری بزرگ از مسی را به نمایش گذاشتند؛ کودکی که توپ را زیر بغل گرفته بود و مردی که چهار سال پیش جام جهانی را در قطر بالای سر برده بود.
برخلاف بسیاری از همتیمیهایش، مسی بلافاصله پس از فینال به بوئنوس آیرس بازنگشت. او سوار هواپیمای آئرولینئاس آرژانتین نشد؛ هواپیمایی که دم آن با شماره 10 و رنگهای آبی آسمانی و سفید پیراهن تیم ملی تزئین شده بود. برای 16 بازیکنی که با آن هواپیما بازگشتند، فرش قرمز پهن شد و یک گروه نظامی آهنگ «Muchachos» را اجرا کرد.
اگرچه این بار خبری از پنج میلیون آرژانتینی شادمان در خیابانها، مانند دسامبر 2022 و قهرمانی در قطر، نبود، هزاران نفر همچنان مسیر فرودگاه ایزئیزا تا محل تمرین فدراسیون فوتبال آرژانتین را پر کردند. خاویر میلی، رئیسجمهور آرژانتین، حتی در شبکه اجتماعی X اعلام کرد که در هماهنگی با فدراسیون فوتبال آرژانتین، برنامههایی برای اعلام تعطیلی رسمی در نظر گرفته شده است. او پیش از فینال وعده داده بود اگر آرژانتین اسپانیا را در نیوجرسی شکست دهد، کاخ ریاستجمهوری، موسوم به «کاخ صورتی»، را ترک میکند تا تیم ملی بتواند در آنجا جشن بگیرد؛ اتفاقی که دیگر نیازی به آن نبود.
اسکالونی: مسی بهترین بازیکنی است که روی زمین فوتبال قدم گذاشته
مسی پس از پایان جام جهانی در میکسدزون ورزشگاه متلایف حاضر نشد و با خبرنگاران مصاحبه نکرد. همتیمیهایش نیز از مسیر معمول عبور نکردند و تنها لیونل اسکالونی حاضر شد با رسانهها روبهرو شود. اسکالونی گفت: «من تمام وجودم در رختکن گریه کردم.» سرمربی آرژانتین که بهخاطر احساساتی شدنش به «llorona» یا «گریهکن» شهرت پیدا کرده، در نشست خبری سه بار مجبور شد خودش را کنترل کند. موج احساسات بارها او را تحت تأثیر قرار داد و در نهایت گفت: «خیلی متأسفم.» اسکالونی مدعی شد از زمان پایان بازی با مسی صحبت نکرده و نمیداند فینال، آخرین حضور او با پیراهن آرژانتین بوده یا نه. با این حال تأکید کرد: «امیدوارم همه به او و آنچه به دست آورده افتخار کنند، چون او بهترین بازیکنی است که تا به حال روی یک زمین فوتبال قدم گذاشته است.»
اولین اظهارنظر عمومی مسی پس از فینال نیز در اینستاگرام منتشر شد. او شب پیش از بازی نوشته بود: «هر اتفاقی که فردا بیفتد، این گروه همین حالا داستانی نوشته که هرگز فراموشش نخواهیم کرد و هیچکس نمیتواند آن را پاک کند.» اما یک روز بعد، لحن او بهمراتب دردناکتر بود: «درد آنقدر زیاد است که بستن این زخم برایم سخت خواهد بود.» این دومین شکست مسی در فینال جام جهانی بود؛ نخستین بار 12 سال قبل و مقابل آلمان در جام جهانی برزیل رقم خورده بود.
با این حال، تجربه نتوانسته بود تحمل این شکست را آسانتر کند. مسی تصمیم گرفت «به چیزهای خوب هم بچسبد»: مراسمهای asado در کانزاسسیتی، هتتریک مقابل الجزایر، شکستن رکورد گلهای میروسلاو کلوزه در فینالهای جام جهانی و بازگشتهای آرژانتین در مراحل حذفی مقابل مصر و، بیش از همه، انگلیس.
پیروزی مقابل انگلیس برای آرژانتین معنایی فراتر از فوتبال داشت
کلودیو «چیکی» تاپیا، رئیس فدراسیون فوتبال آرژانتین، به شبکه TyC Sports گفت که تیم ملی از برخی جهات حتی پیش از رسیدن به فینال نیز به نوعی احساس رضایت و تحقق هدف رسیده بود. رقابت آرژانتین و انگلیس چنان بار تاریخی و عاطفی دارد که نیمهنهایی در آتلانتا بسیار فراتر از یک مسابقه فوتبال تعریف شد.
تاپیا دلیل این موضوع را «بار عاطفی» ناشی از جنگ فالکلند در سال 1982 دانست؛ جنگی که همچنان در تخیل جمعی آرژانتینیها زنده است. به گفته او، پیروزی برابر انگلیس «مثل این بود که دوباره جام جهانی را برده باشیم». او همچنین گفت مسئولیت ناامید نکردن مردم آرژانتین در آن مسابقه، در مقایسه با بازی مقابل اسپانیا، بسیار سنگینتر بود.
اسپانیا در فینال برتر بود
در یک سطح، دلیل شکست آرژانتین چندان مرموز نبود. اسپانیا از حریف خود بهتر بود و مسی نیز به کشوری تبریک گفت که در دوران کودکی او را در بارسلونا پذیرفت و نقشی اساسی در تبدیل شدنش به بازیکنی که امروز میشناسیم داشت.
اسپانیا در حقیقت با فاصله زیادی تیم برتر میدان بود. لوئیس د لا فوئنته، سرمربی اسپانیا، پس از مسابقه گفت: «اگر دروازهبان آنها، امی مارتینز، نبود، شاید اختلاف گل و پیروزی ما بیشتر میشد.»
مسی در آن بعدازظهر آفتابی نتوانست تأثیر همیشگی خود را بر مسابقه بگذارد. استیصال او زمانی آشکار شد که تلاش کرد باعث اخراج مارک کوکوریا شود؛ بازیکن اسپانیا هنگام صحبت با مسی دهانش را پوشانده بود. برخی از همتیمیهای مسی نیز شرایط دشوارتری رقم زدند.
اخراج انزو فرناندز در وقتهای تلفشده نیمه دوم تقریباً آخرین امیدهای آرژانتین را از بین برد و آنها برای سومین بار در پنج بازی حذفی خود مجبور شدند بخشی از وقتهای اضافه را با یک بازیکن کمتر ادامه دهند. جولیانو سیمئونه نیز در صحنه گل تنها بازی، فراموش کرد مراقب فران تورس باشد، زیرا مشغول بالا کشیدن جورابهایش بود. وینگر اتلتیکو مادرید سپس بهترین فرصت آرژانتین برای کشاندن بازی به ضربات پنالتی را از دست داد.
پس از سوت پایان، درگیری شدیدی شکل گرفت و به نظر میرسید بخش بزرگی از دنیای فوتبال علیه آرژانتین موضع گرفته است. تاپیا که تحت فشار قرار داشت، گفت: «این موضوع من را عصبانی میکند، چون به نظر میرسد افرادی هستند که از این ناراحتاند که تیم ملی آرژانتین همچنان برنده میشود یا همچنان جام میگیرد. فکر میکنم چیزی که آنها را آزار میدهد، خوشحال بودن مردم آرژانتین است.»
پرونده «VARgentina» و محرومیت سنگین پاردس
در جام جهانی 2022، اتفاقات جنجالی و رفتارهای بازیکنان آرژانتین در نهایت در سایه پایان افسانهای آن تورنمنت قرار گرفت. در آن رقابتها، لئاندرو پاردس در یکچهارم نهایی مقابل هلند با شوت کردن توپ به سمت نیمکت این تیم درگیری را آغاز کرد. این اتفاق وجه دیگری از مسی را نیز نشان داد؛ همان لحظه معروف «به چی نگاه میکنی، احمق؟» که تصویری متفاوت از شخصیت او ارائه کرد. اما چهار سال بعد، نگاهها به چنین رفتارهایی بسیار تیرهتر بود؛ بهخصوص پس از اینکه آرژانتین در دیدار مقابل انگلیس، با توجه به بار فرهنگی و تاریخی این مسابقه، شرایط را تا مرز نهایی پیش برده بود.
پس از پایان تحقیقات، فیفا مجموعهای از محرومیتها را اعلام کرد که سنگینترین آنها نصیب لئاندرو پاردس شد. او به دلیل گرفتن گردن اریک گارسیا، بازیکن اسپانیا، و کشاندن گاوی روی زمین، به 10 جلسه محرومیت و 90,000 دلار جریمه محکوم شد.
این ماجرا با مسئله دیگری نیز گره خورده بود: چرا برخی معتقد بودند فیفا به سود آرژانتین عمل میکند؟ لقب «VARgentina» در طول تورنمنت بازیکنان آرژانتین را بهشدت آزار داده بود و این تصور را ایجاد کرده بود که این تیم تنها به لطف تصمیمهایی که به سودش مقابل الجزایر و مصر گرفته شده، برای سومین بار در چهار دوره اخیر به فینال جام جهانی رسیده است.
رودریگو دیپائول، که زمانی بهعنوان محافظ مسی در زمین تصویر میشد، پس از شکست مقابل اسپانیا نوشت که حالا میبیند چه تعداد از مردم امیدوار به شکست آرژانتین بودهاند و در طول جام جهانی تئوریهای بیاساس را منتشر میکردند. او گفت این افراد بهخاطر اینکه نمیتوانستند تجربهای را که آرژانتینیها داشتند، تجربه کنند، چنین رفتاری داشتند و افزود: «لبخندهای ما آنها را آزار میدهد و شیوههای ما روی اعصابشان است.» دیپائول در پایان تأکید کرد که شکست برای مدت زیادی دردناک خواهد بود، اما بیش از هر زمان دیگری به آرژانتینی بودن خود افتخار میکند.
چرا مسی در فینال چنین شرایطی داشت؟
با وجود تمام این مسائل، همچنان بخشی از ماجرا در هالهای از ابهام باقی ماند. هنگامی که مسی تیم را برای فینال از رختکن خارج میکرد، دوربینها او را در حال گفتن این جمله به همتیمیهایش ثبت کردند که همهچیز را فراموش کنند. اما منظورش چه بود؟ آیا اتفاقی افتاده بود؟ یا منظور او خستگی و حواشی انباشتهشده در طول یک تورنمنت طولانی بود؟ در جریان گرم کردن نیز مسی در حال از دست دادن پنج ضربه ایستگاهی متوالی دیده شد. نشانهها حاکی از آن بود که شاید این روز، روز او نباشد.
خاویر میلی نیز تصمیم گرفت در ورزشگاه حاضر نشود؛ شاید به دلیل خرافات و شاید به خاطر تنشهایش با تاپیا. ترکیب انتخابی اسکالونی نیز تعجبهایی به همراه داشت. نیکو گونسالس که در تمام تورنمنت در ترکیب اصلی قرار نگرفته بود، مقابل اسپانیا به جای جولیانو سیمئونه بازی کرد.
بدشانسی زمانی بیشتر شد که هر دو مدافع میانی آرژانتین، لیساندرو مارتینز و سپس کریستیان رومرو، در جریان مسابقه مصدوم شدند و اسکالونی مجبور شد تغییراتی انجام دهد که احتمالاً قصد انجامشان را نداشت. اما زمانی که آرژانتین به گل نیاز داشت، چرا اسکالونی لائوتارو مارتینز را که در بازیهای حذفی مقابل سوئیس و انگلیس بهعنوان تعویضی تأثیرگذار ظاهر شده بود، روی نیمکت نگه داشت؟ خستگی بازیکنان و کادر فنی برای برخی توضیح قانعکنندهای برای شکست نبود و همین مسئله باعث شد گمانهزنیهای بیاساس در فضای آنلاین درباره وجود مشکلی عمیقتر ادامه پیدا کند. با این حال، واقعیت این بود که آرژانتین شش هفته از نظر جسمی و روانی فرسایشی را پشت سر گذاشته بود.
پشت لبخند مسی، نگرانی درباره پدرش وجود داشت
مسی درباره شرایط خود اطلاعات زیادی بروز نداد. اما پس از به ثمر رساندن نخستین گلهایش در تورنمنت، در بازی افتتاحیه مرحله گروهی مقابل الجزایر، گریه کرد. او گفت: «روزهای سختی را پشت سر گذاشتم. اما از تمام اعضای کاروان و همتیمیهایم سپاسگزارم، چون همیشه کنارم بودند و قدرت زیادی به من دادند تا بتوانم از این شرایط عبور کنم.»
پدر مسی، خورخه، بیمار بود. خانواده تلاش کرده بودند این موضوع را خصوصی نگه دارند، اما پس از آنکه فلورنسیا پنا، چهره تلویزیونی آرژانتین، به اشتباه در شبکه رسانهای لوزو تیوی اعلام کرد که او درگذشته است، خانواده دیگر چارهای جز علنی کردن موضوع نداشتند.
این خبر واکنشی خشمگینانه به همراه داشت و حتی به مسئلهای در سطح سیاسی تبدیل شد. خاویر میلی در شبکه X نوشت: «درست زمانی که فکر میکنید دیگر همهچیز را از رسانهها دیدهاید، برخی افراد تصمیم میگیرند به ما یادآوری کنند که همیشه میتوانند پایینتر بروند، حرفهای نابخردانهتری بزنند و آسیب بیشتری وارد کنند.» خانواده مسی نیز خواستار «مسئولیتپذیری، احتیاط و انسانیت» شدند.
با این حال، فوتبال همچنان ادامه داشت. مسی برای پدرش بازی کرد؛ همان مردی که در تیم جوانان گراندولی در روساریو مربی او بود و بعد همه چیزهایی را که میشناخت پشت سر گذاشت تا به بارسلونا برود و شرایط لازم برای درمان پسرش را فراهم کند و به او اجازه دهد رویاهایش را دنبال کند.
مسی بعدها گفت: «هر بار که یک مسابقه تمام میشد، منتظر پیامت میماندم و دلم برایش تنگ میشد. همان زمان بود که فهمیدم شرایط واقعاً بد است. با این حال، نمیتوانستم به چیزی جز رسیدن هرچه دورتر فکر کنم تا به تو فرصت بدهم یک مسابقه را تماشا کنی. به فینال رسیدیم و تو نتوانستی آنجا باشی. میخواستم قهرمان شویم تا جام دیگری را برایت ببرم و نشانت بدهم. نتوانستم این کار را انجام دهم؛ پاهایم دیگر توان ادامه دادن نداشتند. این بار سعی کردم از محدودیتهای جسمیام عبور کنم، اما نتوانستم. هیچوقت احساس نکردم شرایط کاملاً خوب است.»
مسی برای دیدن پدرش به روساریو برگشته بود
حضور مسی در دیدار لئونس در آرّویو سکو نیز زمانی اتفاق افتاد که او برای دیدار با پدرش در روساریو بود. مسی توضیح داد: «وقتی برگشتم، فکر میکردی ما فینال را در ضربات پنالتی باختهایم. نمیتوانستیم درباره هیچکدام از اتفاقاتی که رخ داده بود صحبت کنیم. تو نمیتوانستی از هیچکدام از آنها لذت ببری. ما قهرمان نشدیم، اما نمیدانی چقدر از تکتک مسابقات لذت بردیم. یک بار دیگر حق با تو بود: من باید آنجا میبودم و بازی میکردم.»
بارها و بارها فوتبال برای مسی راهی برای فرار از مشکلات بوده است. اما این بار نیز فرصت چندانی برای استراحت نداشت. فیفا و اتحادیه جهانی بازیکنان، FIFPro، بر ضرورت یک دوره استراحت اجباری سههفتهای در پایان فصل تأکید دارند؛ با این حال مسی پس از ترک روساریو راهی ایالات متحده شد و شنبه 1 آگوست، در دیدار اینتر میامی مقابل کلمبوس کرو، بهعنوان بازیکن تعویضی در نیمه دوم به میدان رفت.
البته MLS به دلیل تقویم فوریه تا دسامبر، از نظر فنی در میانه فصل قرار داشت و مسی پس از حضور میامی در جام جهانی باشگاهها در ژوئن و جولای سال گذشته نیز بازگشت سریعی به میادین داشت. با این حال، این بار کمتر از دو هفته از فینال جام جهانی گذشته بود.
کاسمیرو برای بازی کنار مسی به میامی آمد
در محل تمرین اینتر میامی در فورت لادردیل، خرید جدید باشگاه منتظر مسی بود. کاسمیرو پس از ترک منچستریونایتد پیشنهادهایی برای انتقال به ایتالیا و بازگشت به برزیل را رد کرد تا کنار مسی بازی کند.
او گفت: «بیایید واقعبین باشیم، هر بازیکنی رؤیای بازی در کنار بهترین بازیکن تاریخ را دارد. بنابراین برای من، بدون هیچ شکی، زندگی کردن این رؤیا با بازی در کنار بهترین بازیکن، یک رویاست. میخواهم از آن لذت ببرم. میخواهم به او کمک کنم تا همچنان برنده شود، چون او یک برنده است.» اما حضور مسی در میامی چندان طولانی نبود. او بار دیگر به روساریو فراخوانده شد؛ این بار برای مراسم خاکسپاری پدرش. بیانیه یک بیمارستان محلی تأیید کرد که خورخه مسی ساعت 2 بامداد شنبه 8 آگوست و در سن 68 سالگی درگذشته است.
آرژانتین در سوگ پدر اسطورهاش
پیش از آغاز دیدار میامی مقابل مونتری مکزیک در جام اتحادیه در همان شب، یک دقیقه سکوت به احترام خورخه مسی برگزار شد. وقتی دیپائول گل نخست میامی را به ثمر رساند، پیراهن صورتی خود را از تن خارج کرد و پیراهن دیگری را که زیر آن پوشیده بود نشان داد؛ پیراهنی که روی پشت آن نام «مسی» و شماره 10 دیده میشد.
فوتبال آرژانتین نیز طبق انتظار در کنار مسی ایستاد. نیوولز اولد بویز در رأس مراسمهای ادای احترام قرار داشت، اما این همدردی در سراسر کشور دیده شد. در ورزشگاه لا بومبونرا متعلق به بوکا جونیورز و ورزشگاههای دیگر در سراسر آرژانتین، بنرهایی برای ابراز همدردی و حمایت از خانواده مسی به نمایش درآمد.
این فقط یک موج معمولی از قدردانی نبود. بخش بزرگی از هویت آرژانتین با فوتبال گره خورده است؛ جایی که یک کشور هدف، معنا و عظمت خود را پیدا میکند. داستانهایی که آرژانتین درباره خودش تعریف میکند، از برخی جهات نسخه مدرنی از رابطه یونانیان با خدایان در اسطورههای باستانی است؛ با این تفاوت که خدایان آنها آلفردو دی استفانو، مارادونا و مسی هستند و فوتبال بازی میکنند.
خورخه مسی به آوردن یکی از این اسطورهها به جهان کمک کرد و به همین دلیل، یک ملت به او ادای احترام کرد. پس از مراسم خاکسپاری خصوصی در یک قبرستان خصوصی در نزدیکی روساریو، مسی مرخصی بیشتری نگرفت. تنها چند روز بعد، دوباره روی زمین فوتبال حاضر شد.
بازگشت مسی به فوتبال، بدون پایان مشکلات
مسی در 12 آگوست در نیمه دوم شکست 3-2 میامی مقابل لئون در جام اتحادیه وارد زمین شد. سه روز بعد، در MLS، در دیداری حساس میان دو تیم صدرنشین کنفرانس شرق مقابل نشویل از ابتدا بازی کرد. مسی که در جام جهانی از روی نقطه پنالتی عملکرد خوبی نداشت، این بار نیز پنالتی خود را از دست داد و میامی با نتیجه 4-1 شکست خورد. این اتفاق برای او بسیار آزاردهنده بود.
در مسابقه بعدی میامی، که با تساوی 2-2 مقابل فیلادلفیا یونیون به پایان رسید، مسی به دلیل ضربه زدن به کویین سالیوان در جریان یک درگیری داغ از سوی MLS جریمه شد. او در آخر هفته گذشته دوباره گلزنی کرد، اما گلش تنها یک گل تسلیبخش بود؛ زیرا مدافع عنوان قهرمانی لیگ در خانه با نتیجه 2-1 برابر تورنتو شکست خورد.
گییرمو هویوس، سرمربی میامی، گفت: «فکر میکنم شرایط لئو باید کمکم و قدمبهقدم پیش برود، چون درد زیادی آنجا وجود دارد. این چیزی نیست که از یک روز به روز دیگر اتفاق بیفتد. بنابراین فکر میکنم سکوت، آرامش و صلح بهترین چیز برای اوست و باید اجازه داد لحظات خودش را پیدا کند.» میامی از زمان بازگشت مسی همچنان در MLS پیروز نشده و حالا 10 امتیاز از نشویل در جدول فاصله دارد.
آیا مسی به پایان دوران فوتبالش نزدیک شده است؟
مسی اکنون با حجم بزرگی از مسائل دستوپنجه نرم میکند. او اندکی بیش از یک ماه قبل در ورزشگاه متلایف، شکست سنگینی را در فوتبال تجربه کرد، اما فقدانی که پس از آن متحمل شد، بسیار بزرگتر از شکست ورزشی بود. او در بیانیهای درباره پدرش گفت: «نمیدانم بدون تو چه کار خواهم کرد، نمیدانم چگونه ادامه بدهم. تمام کاری که در زندگی انجام دادم فوتبال بازی کردن بود و حالا درباره اینکه تا چه مدت دیگر میتوانم این کار را ادامه بدهم، تردیدهای زیادی دارم. تو از ابتدا کنارم بودی و ما تا پایان دوران حرفهایام فاصله زیادی نداشتیم. چرا فقط کمی بیشتر دوام نیاوردی تا بتوانیم آن را با هم تمام کنیم؟»
مسی در اکتبر سال گذشته، بهعنوان برنده هشت توپ طلا، قرارداد جدیدی با اینتر میامی تا سال 2028 امضا کرد. او هنگام امضای قرارداد پشت یک میز چوب گردویی در ورزشگاه نو و آن زمان ناتمام باشگاه لبخند میزد؛ ورزشگاهی که بعدها خودش آن را افتتاح کرد. بازگرداندن آن لبخند، اما زمان خواهد برد.
در حال حاضر مسائل زیادی نامشخص است. آرژانتین هنوز هیچ دیدار دوستانهای برای فیفادی سپتامبر/اکتبر اعلام نکرده است. قرارداد اسکالونی نیز در ماه دسامبر به پایان میرسد و او هنوز مطمئن نیست که باید قراردادش را تمدید کند یا خیر. تاپیا پیشتر گفته بود: «برنامه A، برنامه B و برنامه C من اسکالونی است.» اما اگر اسکالونی منتظر باشد تا ابتدا تصمیم مسی درباره آیندهاش را ببیند و سپس درباره آغاز چرخه جدید تصمیم بگیرد، چه؟
تاپیا درباره مسی گفت: «باید او را تنها بگذاریم. لئو در جام جهانی فوقالعاده بود و باید از او بسیار لذت برد. او طلسم این جام جهانی و این گروه بود؛ همانطور که در تمام رقابتهایی که با این تیم داشته، چنین نقشی ایفا کرده است. از نظر من، او بهترین بازیکن جام جهانی بود. او باید همان میل و اشتیاقی را احساس کند که تا امروز داشته است.»
همه این اتفاقات، پرسشی را که همین تابستان نیز مطرح شده بود، جدیتر از همیشه میکند: تا چه زمانی دیگر فرصت خواهیم داشت از تماشای بازی لیونل مسی لذت ببریم؟ شاید پاسخ صادقانه به این سؤال، با توجه به شرایطی که مسی اکنون از سر میگذراند، اهمیت چندانی نداشته باشد. تابستان برای لیونل مسی بیرحمانه بوده است؛ او بیش از هر زمان دیگری به فرصت نیاز دارد تا خودش را پیدا کند. تمام کاری که دنیا میتواند برای او انجام دهد، اعطای همان چیزی است که هیچ مدافعی نباید به بازیکنی بدهد: زمان و فضا.